Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit under Polish Code of Civil Procedure.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by a woman against a social insurance decision denying her employment coverage. The appellant argued that the lower court incorrectly placed the burden of proof regarding the existence of an employment relationship on her rather than the pension authority. The court found the appeal's legal arguments contradictory and unrelated to undisputed facts, concluding they did not constitute a significant legal issue requiring Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws with serious doubts, reveals procedural invalidity, or is obviously meritorious; mere disagreement with lower court findings or arguments disconnected from established facts do not satisfy these requirements.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 24/11
POSTANOWIENIE
Dnia 14 kwietnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku K. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.
z udziałem zainteresowanego M. M. "S." P.
o ubezpieczenie społeczne,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 14 kwietnia 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej zainteresowanego M. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 kwietnia 2010 r.,
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 r., Sąd Apelacyjny, zmienił, na skutek
apelacji strony pozwanej – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we W.,
wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia
26 października 2009 r. i oddalił odwołanie wnioskodawczyni K. S. od decyzji
organu rentowego z dnia 13 czerwca 2008 r. stwierdzającej, iż nie podlega ona od
dnia 1 września 2007 r. ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i
wypadkowemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w firmie „S.” P.
M. M., w sprawie o objęcie ubezpieczeniem społecznym, przy udziale
zainteresowanego M. M. „S.” P.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawczyni
zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 6 k.c. przez błędną wykładnię i
przyjęcie, że „na ubezpieczonej spoczywał ciężar dowodu, iż łączył ją z
zainteresowanym stosunek pracy, podczas gdy ciężar dowodu co do tej
okoliczności spoczywał na organie rentowym, kwestionującym ważność zawartej
umowy”, art. 22 § 1 k.p. „poprzez błędną wykładnię w zakresie dotyczącym cech
stosunku pracy oraz - w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie, które
doprowadziło do uznania, że na podstawie umowy o pracę z dnia 1 września 2007
r. oraz w ramach jej wykonania nie doszło do nawiązania stosunku pracy pomiędzy
ubezpieczoną a zainteresowanym”, art. 65 § 2 k.c. poprzez niewłaściwe
zastosowanie i „nieuwzględnienie w najmniejszym nawet stopniu zgodnej woli
ubezpieczonej i zainteresowanego dotyczącej chęci nawiązania stosunku pracy w
oparciu o umowę o pracę z dnia 1 września 2007 r.” oraz art. 83 § 1 k.c. przez
niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że „możliwość przypisania danej umowie
charakteru pozorności pozostaje niezależna od konieczności dokonania oceny woli
stron zawierających umowę, które winny w takim przypadku mieć świadomość i
zamiar zawarcia umowy wyłącznie dla pozoru, a także przyjęcie, iż pozorność
może zostać stwierdzona pomimo tego, iż między stronami doszło do wykonywania
umowy”, a także przepisu postępowania – art. 384 k.p.c., wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez
uwzględnienie odwołania wnioskodawczyni, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Apelacyjnemu, wraz z orzeczenie o kosztach postępowania.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono wskazując,
iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona. W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni zagadnieniem
prawnym wymagającym zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy jest, „będąca
przedmiotem niniejszej sprawy dopuszczalność dążenia przez strony stosunku
pracy do objęcia pracownika obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym w
sytuacji, gdy umowa o pracę zawierana jest z kobietą ciężarną”, oraz kwestia, „czy
krótki okres wykonywania pracy, zmiana rodzaju pracy w trakcie trwania
zatrudnienia z uwagi na stan zdrowia pracownicy oraz sytuacja majątkowa
pracodawcy mogą uzasadniać odmowę objęcia ubezpieczeniem społecznym
kobiety, która zawarła umowę o pracę nie wiedząc, że jest w ciąży”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność
postępowania
lub
jeżeli
skarga
kasacyjna
jest
oczywiście
uzasadniona.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1
pkt 3 k.p.c.) polega na powołaniu okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c.,
czyli na przedstawieniu występującego w sprawie istotnego zagadnienia prawnego,
potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, nieważności postępowania lub
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej oraz obejmuje nie tylko powołanie się na
jedną z przesłanek, ale także odrębną, pogłębioną argumentację prawną
wskazującą na istnienie jednej z tych przesłanek. Jeżeli przesłanką wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, iż skarga
jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.),
powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym
wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia.
Z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi wówczas, gdy z jej
treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, iż
przytoczone podstawy kasacyjne spowodują uwzględnienie skargi (por. np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07,
niepubl.). Tym samym nie do pogodzenia z oczywistością skargi jest stawianie w
niej zagadnień prawnych, wymagających rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, ani
wskazywanie na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Z tych
względów skarga wnioskodawczyni, zawierająca sprzeczność w argumentacji, nie
spełnia wymagań uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania. Należy także
zauważyć, że wskazane w skardze zagadnienia prawne, w istocie zmierzają do
odmiennego niż uczynił to Sąd Apelacyjny rozstrzygnięcia sprawy i pozostają w
oderwaniu od niekwestionowanych ustaleń faktycznych sprawy. W związku z
powyższym motywacja wniosku jest nieprzekonywująca, tym bardziej, że ujęte w
skardze jako istotne zagadnienie prawne, mające uzasadnić przesłankę przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., nie ma
znaczenia jurydycznego, bowiem odnosi się wyłącznie do oceny konkretnego stanu
faktycznego sprawy, który nie może stanowić przedmiotu kontroli kasacyjnej (por.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99, OSNAPUS 2000
nr 23 poz. 865).
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.