Supreme Court dismisses appeal claiming obvious legal error regarding driver's fault in work accident compensation case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the Social Insurance Institution against a lower court's award of compensation for a work-related accident. The appellant argued that the lower courts incorrectly assigned partial fault to the driver, thereby violating the law that excludes liability when the employee's sole fault causes the accident. The court determined that assigning fault to a third party clearly negates the statutory exclusion of liability, making the appeal obviously groundless under procedural rules.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 k.p.c.; Art. 8 ust. 1 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; The Supreme Court may reject cassation if the appeal is obviously groundless, as assigning fault to a third party clearly excludes the statutory exclusion of liability for the employee's sole fault.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 225/04
POSTANOWIENIE
Dnia 29 marca 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krystyna Bednarczyk
w sprawie z wniosku T. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.
o odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze z pracy do domu,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 marca 2005 r.,
kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 22 marca 2004 r., sygn. akt VII Ua …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. wniósł kasację od
wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 22
marca 2004 r. VII Ua …/04 w sprawie o jednorazowe odszkodowanie z tytułu
wypadku w drodze z pracy. Kasację oparł na podstawie naruszenia prawa
materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12
czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób
zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.). Jako
okoliczność uzasadniająca rozpoznanie kasacji wskazał fakt, że „wyrok Sądu
Okręgowego w P. i Sądu Rejonowego w P. oczywiście narusza prawo poprzez
przypisanie części winy kierowcy pojazdu, a tym samym nałożenie na pozwanego
obowiązku wypłaty odszkodowania powódce, która wyłącznie swoim zawinionym
działaniem doprowadziła do powstania szkody”.
Oceniając podstawy uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania
lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art.
393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania
jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. Z
mocy art. 393 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji jeżeli
zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność
postępowania. Skarżący powołuje się na oczywiste naruszenie prawa, jednak nie
można mówić o oczywistym naruszeniu prawa w kwestiach dotyczących oceny
istnienia lub braku winy. Przepis art. 393 § 2 k.p.c. nie ma tu zastosowania, ma
natomiast zastosowanie art. 393 § 1 k.p.c. z uwagi na oczywistą bezzasadność
kasacji. Oparta jest ona bowiem na podstawie naruszenia prawa materialnego,
polegającego na niezastoswaniu art. 8 ust. 1 ustawy wypadkowej wyłączającego
prawo do odszkodowania pracownika, jeżeli wyłączną przyczyną wypadku było
naruszenie przez niego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia.
Jednocześnie wnoszący kasację powołuje się na ustalenie Sądu, że do wypadku
przyczyniła się inna osoba. To ustalenie w sposób oczywisty wyklucza
zastosowanie powołanego przepisu, zatem nie można mówić o naruszeniu prawa
materialnego. Natomiast same ustalenia faktyczne mogą być kwestionowane
zarzutem naruszenia przepisów postępowania, który to zarzut nie został w kasacji
podniesiony.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 k.p.c. orzekł
jak w sentencji postanowienia.