Supreme Court dismisses cassation appeal for pension rights due to lack of legal interpretation need.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a claimant against a social insurance office regarding early retirement rights. The claimant argued that work performed at a company with mixed energy and non-energy activities should qualify as work in special conditions, citing a need for legal interpretation. The court ruled that the claimant failed to demonstrate serious interpretative doubts or divergent case law, as the specific statutory definition of energy work excludes general electrical maintenance tasks.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal based solely on a need for legal interpretation unless the applicant demonstrates serious interpretative doubts or divergent case law regarding the specific statutory criteria.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 224/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z wniosku J. D.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o emeryturę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 marca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 29 października 2013 r. zmienił zaskarżony przez organ rentowy wyrok Sądu Okręgowego w J. z dnia 24 kwietnia 2013 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie J. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 16 sierpnia 2012 r. odmawiającej prawa do emerytury w wieku obniżonym z tytułu pracy w warunkach szczególnych.Ubezpieczony wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku, opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze – polegające na wadliwym uznaniu, że praca wykonywana przez wnioskodawcę w okresie od 17 maja 1974 r. do 20 czerwca 1980 r. w […] „F.” S.A. nie może być uznana za pracę w szczególnych warunkach z uwagi na to, że była świadczona w przedsiębiorstwie innej charakterystyki niż branża energetyczna, podczas gdy w profilu tego przedsiębiorstwa była również działalność związana z energetyką.W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa powodujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
W skardze kasacyjnej złożonej przez ubezpieczonego znajduje się wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że skarżący wykazał potrzebę zaangażowania Sądu Najwyższego w tej sprawie. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, gdyż tylko one decydują o wyniku „przedsądu”. Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. zobowiązuje zatem skarżącego do określenia, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN z 2002 nr 7, s. 10).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga zatem - jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02 (niepublikowanym) - wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie.
W przypadku powołania się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko określić przepisy wymagające wykładni, ale także wskazać poważne wątpliwości interpretacyjne wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości, bądź rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). Konieczne jest także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03, z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04, czy też z dnia 17 grudnia 2007 r., I PK 233/07).
Należy przy tym podkreślić, że chodzi o rozbieżności w wykładni, a nie w stosowaniu prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 września 2012 r., III SK 8/12, LEX nr 1238131).Nie budzi wątpliwości, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie w sprawie niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na tę przesłankę nie czyni zadość takim wymaganiom już z tego względu, że nie wymienia żadnych przepisów prawa wymagających wykładni, powołując się wyłącznie na wskazane orzeczenia sądów powszechnych odnoszące się do kwestii znaczenia wykonywania pracy w konkretnej gałęzi przemysłu dla możliwości uznania jej za wykonywaną w warunkach szczególnych, bez żadnej konkluzji odnośnie do tego, na jakie poważne wątpliwości interpretacyjne one wskazują i bez przedstawienia własnej propozycji interpretacyjnej, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, że uznanie pracy za wykonywaną w szczególnych warunkach uwarunkowane jest przede wszystkim okolicznościami faktycznymi każdej sprawy.
Bez odniesienia się do stanów faktycznych wymienionych w uzasadnieniu wniosku spraw nie jest więc możliwe stwierdzenie, że istotnie zapadłe w nich orzeczenia można uznać za rozbieżne, tym bardziej, że jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09 (LEX nr 518067), zgodnie z wykazem A, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., dział II „prace w szczególnych warunkach w energetyce to prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. (…) Uprawnione jest stwierdzenie, że energetyka to gałąź przemysłu zajmująca się wytwarzaniem (przetwarzaniem) energii elektrycznej oraz cieplnej i dostarczaniem jej odbiorcom.
Nie jest zatem uzasadnione zaliczanie do prac szkodliwych w energetyce wszystkich prac związanych z montowaniem oraz eksploatacją wszelkich instalacji i urządzeń elektrycznych. Wówczas wykonywanie tak szeroko rozumianego rodzaju prac czyniłoby bezprzedmiotowymi granice pojęcia energetyka z działu II i przenosiłoby wcześniejsze uprawnienia emerytalne na różnorakie roboty elektryczne nienależące do energetyki. Wszak w samej energetyce nie chodzi o wszelkie roboty elektryczne, lecz tylko w wskazane w dziale II (literalnie) prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych”.
W tym kontekście nie ma przesłanek do uznania, że praca każdego elektromontera (takie stanowisko zajmował ubezpieczony) powinna być uznawana za wykonywaną w warunkach szczególnych, a kwestia, czy biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy, Sąd Apelacyjny trafnie odmówił tego waloru pracy wykonywanej przez skarżącego w spornym okresie, musi być kwalifikowana w kategoriach prawidłowego zastosowania prawa materialnego, co nie stanowi przesłanki „przedsądu” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wskazanie przez skarżącego na potrzebę wykładni bliżej nieokreślonych przepisów prawa, bez przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że rzeczywiście ich interpretacja nasuwa poważne wątpliwości lub wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, nie może być uznane za dowiedzenie istnienia przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.