Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility as it attacks factual findings rather than legal issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by an insured person against a social insurance fund's refusal of early retirement rights. The lower courts determined that the applicant failed to prove a fifteen-year work history in special conditions, relying on witness testimony deemed unreliable compared to official records. The court dismissed the appeal as inadmissible because the applicant's arguments exclusively challenged the factual evaluation of evidence rather than raising a genuine legal question.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it is based solely on objections to the factual evaluation of evidence or the findings of fact, as the Supreme Court is bound by the facts established by lower courts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 21/17 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M.M.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.o prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 grudnia 2017 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt III AUa […], 1. odrzuca skargę 2. nie obciąża M.M. obowiązkiem zwrotu stronie przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 września 2016 r. Sąd Apelacyjny, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...], na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w B. od wyroku Sądu Okręgowego w B., VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 2015 r. zmienił ten wyrok i oddalił odwołanie M.M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w B. z dnia 8 lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do emerytury na warunkach przewidzianych w art. 32 ust. i 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) wobec niewykazania 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie została uwzględniona jako praca w warunkach szczególnych praca ubezpieczonego od dnia 1 września 1970 r. do dnia 31 marca 1992 r. w Przedsiębiorstwie Uprzemysłowionego Budownictwa Rolniczego w B., w dokumentach osobowych określona jako praca na stanowisku montera instalacji wodno-kanalizacyjnych, a przez ubezpieczonego jako praca na stanowisku spawacza. Na podstawie zeznań świadków Sąd pierwszej instancji ustalił, że w spornym okresie ubezpieczony świadczył pracę na stanowisku spawacza, wymienionym w wykazie A. w dziale XIV, poz. 12 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz. 43 ze zm.). Sąd drugiej instancji stwierdził natomiast, że ubezpieczony nie przedstawił jednoznacznych dowodów na potwierdzenie świadczenia pracy w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Zarówno zeznania świadków, jak twierdzenia ubezpieczonego uznał za niewiarygodne w zestawieniu z istniejącą dokumentacją osobową i wnioskami wypływającymi z zeznań świadków.Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta „na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c. przez przyjęcie, że ubezpieczony nie wykazał 15-letniego stażu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, koniecznych do przyznania wcześniejszej emerytury”.
Skarżący wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia i przyznanie mu prawa do emerytury, zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w B..W uzupełnieniu skargi o wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, jako przyczynę wskazał naruszenie art. 233 § 1 oraz 398 § 1 pkt 1 k.p.c., „gdyż Sąd Apelacyjny, niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia nie uwzględnił zeznań świadków potwierdzających jego zatrudnienie w szczególnych warunkach”.Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Argumentacja wniosku złożonego w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna ze względu na obowiązujący w postępowaniu kasacyjnym zakaz konfrontowania oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego ustalonymi w sprawie faktami (por. art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99, OSNAPiUS 2000 nr 23, poz. 865).
Co więcej, wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z treści art. 3983 § 3 k.p.c. skarga została oparta na zarzutach dotyczących oceny dowodów oraz poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Sposób sformułowania podstawy skargi oraz jej uzasadnienie jednoznacznie wskazują, że celem skargi była jedynie niedopuszczalna próba podważenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę orzekania przez Sąd drugiej instancji. Ponieważ w sprawie podstawą skargi kasacyjnej zostały uczynione wyłącznie tego rodzaju zarzuty, musiała być ona uznana za środek niedopuszczalny (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76 oraz z dnia 22 maja 2009 r., IV CSK 135/09, niepubl.).Z tych przyczyn Sąd Najwyższy skargę kasacyjną odrzucił na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., nie obciążając skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego (art. 102 k.p.c.).