Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 207/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation for lack of legal issue, as procedural errors are factual matters not suitable for abstract review.

Numero d'incarto II UK 207/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the applicant against the Social Insurance Institution's decision denying early retirement. The applicant argued that the lower courts violated procedural rights by failing to provide necessary guidance to his professional representative and refusing to appoint a court-appointed lawyer due to his disability. The court determined that these alleged procedural violations constitute factual disputes requiring a detailed case-specific assessment rather than an abstract legal question. Consequently, the cassation was rejected because the issues raised did not meet the threshold for being considered significant legal issues under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 393 § 7 pkt 1 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the alleged procedural violations constitute factual matters requiring concrete assessment rather than abstract legal questions, or if the cited legal issue lacks a connection to the statutory grounds for cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue procedural violations court-appointed lawyer early retirement pension Civil Procedure Code factual assessment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 32 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
i drugiej instancji do przedstawionego stanu faktycznego art. 32 ust.
art. 5 k.p.c.
(2) naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 5 k.p.c. i art.
art. 117 k.p.c.
i art. 117 k.p.c.), podczas gdy kasacja jest skargą na
art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.
istotnych zagadnień prawnych w rozumieniu art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 393 § 7 pkt 1 k.p.c.
W oparciu o powyższe zarzuty na podstawie art. 393 3 pkt 4 k.p.c.
art. 5 k.p.c
(2) naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 5 k.p.c.
art. 117 k.p.c
i art. 117 k.p.c.), podczas gdy kasacja jest skargą na
art. 3933 pkt 3 k.p.c
wnoszącego kasację, na podstawie art. 3933 pkt 3 k.p.c., za okoliczność
art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c
istotnych zagadnień prawnych w rozumieniu art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2002 r., II UKN 256/01
postanowienie z 27 lutego 2003 r. I PK 373/02
I PK 373/02
27 lutego 2003 r. I PK 373/02, niepubl.). Treść rozpatrywanego zagadnienia

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 207/04

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku H. F.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.

o wcześniejszą emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G., w sprawie H.

F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o wcześniejszą

emeryturę, wyrokiem z 19 maja 2004 r. oddalił apelację wnioskodawcy.

Wnioskodawca zaskarżył w całości wyrok Sądu Apelacyjnego kasacją

zarzucając mu: (1) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art.

32 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń

Społecznych

skutkujące

nie

przyznaniem

wnioskodawcy,

zatrudnionemu w szczególnych warunkach ponad 15 lat, wcześniejszej emerytury i

(2) naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 5 k.p.c. i art. 117

k.p.c., polegające na nieudzielanie wnioskodawcy występującego w sprawie bez

profesjonalnego

pełnomocnika

potrzebnych

wskazówek

co

do

czynności

procesowych, a także nie przyznanie wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu

pomimo wniosku złożonego na rozprawie przed Sądem Okręgowym w G., mając na

uwadze fakt, iż wnioskodawca był osobą nieporadną życiowo, starszą, schorowaną

(trzecia grupa inwalidzka), a przedmiotowa sprawa była sprawą skomplikowaną i

zawiłą.

W oparciu o powyższe zarzuty na podstawie art. 393 3 pkt 4 k.p.c. kasator

wniósł o: (1) uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z 19 maja 2004 r. i wyroku

Sądu Okręgowego w G. z 14 lutego 2003 roku w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, (2) obciążenie pozwanego

kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego, także w

postępowaniu kasacyjnym, (3) zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z

urzędu w postępowaniu kasacyjnym wg norm przepisanych.

Autor kasacji wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego, a mianowicie: czy w przypadku przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji

dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 5 i 117 k.p.c., nie

udzielając

wnioskodawcy

występującemu

w

sprawie

bez

profesjonalnego

pełnomocnika potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych, a nadto nie

przyznając mu pełnomocnika z urzędu, pomimo iż był on osobą nieporadną

życiowo i schorowaną, Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa do

obrony wnioskodawcy. Ponadto postawił on pytanie, czy w przypadku stwierdzenia

przez Sąd pierwszej i drugiej instancji, że wykonywana przez wnioskodawcę w

Delikatesach M. praca nie stanowi pracy w trudnych warunkach, pomimo że

wnioskodawca był kierowcą samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym,

powyżej 3,5 tony i zajmował się prowadzeniem pojazdu i wyładunkiem, nie dojdzie

wówczas do naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców (w szczególności art.

6 § 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy

kierowców, w którym

jednoznacznie stwierdza się, iż czasem pracy kierowcy jest również załadowywanie

i rozładowywanie oraz nadzór nad załadunkiem i wyładunkiem. W opinii

wnoszącego kasację, na podstawie art. 3933 pkt 3 k.p.c., za okoliczność

uzasadniającą rozpoznanie kasacji uznać należy także uznać, budzące wątpliwość

rozstrzygnięcie sądu, z uwagi na niezastosowanie zarówno przez Sąd pierwszej jak

i drugiej instancji do przedstawionego stanu faktycznego art. 32 ust. 1 ustawy z

17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

skutkujące

nieprzyznaniem

wnioskodawcy,

zatrudnionemu

w

szczególnych

warunkach ponad 15 lat, wcześniejszej emerytury.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestie wskazane w kasacji jako zagadnienia prawne nie mają charakteru

istotnych zagadnień prawnych w rozumieniu art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.

W odniesieniu do pierwszej z nich, dotyczącej prawa do obrony należy

stwierdzić, że wyjaśnienie wątpliwości skarżącego nie jest możliwe w postaci

wyrażenia przez Sąd Najwyższy poglądu prawnego mającego znaczenie dla

orzecznictwa sądowego, wykraczającego poza potrzeby niniejszej sprawy, a tylko

tak sformułowane zagadnienie może być uznane za istotne zagadnienie prawne.

Wynika to stąd, że kasacja jest szczególnym środkiem odwoławczym, służącym

głównie interesowi publicznemu przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład

Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji, co znajduje wyraz w

okolicznościach uzasadniających odmowę jej przyjęcia wskazanych w art. 393 § 1

pkt 1 i 2 k.p.c. (np. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Ocena, czy w razie przyjęcia, że sąd

pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego - art. 5 i

117 k.p.c. - nie udzielając wnioskodawcy występującemu w sprawie bez

profesjonalnego pełnomocnika potrzebnych wskazówek i nie przyznając mu

pełnomocnika z urzędu, występuje naruszenie prawa wnioskodawcy do obrony, jest

możliwa

jedynie

przez

dokładną

ocenę

okoliczności faktycznych

sprawy.

Podniesiony pod postacią zagadnienia prawnego problem jest więc tak naprawdę

kwestią faktów. Ponadto zagadnienie to odnosi się do postępowania przed sądem

pierwszej instancji i wiąże z zarzutem naruszenia przepisów postępowania przed

tym sądem (art. 5 k.p.c. i art. 117 k.p.c.), podczas gdy kasacja jest skargą na

orzeczenie sądu drugiej instancji.

Z kolei drugie ze sformułowanych w kasacji zagadnień nie ma powiązania z

podstawami

kasacji.

orzecznictwie

Sądu

Należy

wskazać,

Najwyższego

że,

zgodnie

poglądem,

nie

z ukształtowanym

stanowi

w

okoliczności

uzasadniającej rozpoznanie kasacji występujące w sprawie istotne zagadnienie

prawne, które nie ma powiązania – poprzez wskazanie określonych konkretnych

przepisów prawnych – z podstawami kasacji. Jeżeli wnoszący kasację powołuje się

na istnienie istotnego zagadnienia prawnego, to zagadnienie to nie może

występować abstrakcyjnie, lecz musi odnosić się przynajmniej do jednej z

przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15

kwietnia 2002 r., II UKN 256/01, Prok. i Prawo 2002/10/44; także postanowienie z

27 lutego 2003 r. I PK 373/02, niepubl.). Treść rozpatrywanego zagadnienia

wskazuje, że skarżący domaga się wyjaśnienia kwestii prawnej odnoszącej się do

art. 6 § 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, niepowołanej w

podstawach kasacji.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. i art. 393 7 § 1 k.p.c.