Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 204/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal, ruling facts established by lower courts are binding.

Numero d'incarto II UK 204/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by G. K. against the Social Insurance Fund's decision to collect social security contributions. The appellant argued for a different interpretation of the Social Security System Act regarding the continuity of business operations, but the Court found this merely a request for a different factual assessment. Consequently, the Court held that it is bound by the factual findings of the lower courts unless the appeal raises a legal error, which was not the case here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 13 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: The Supreme Court, as a court of law, is bound by the factual findings of the lower courts and may only review legal errors, not re-evaluate facts or evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal social security contributions business activity continuity binding factual findings court of law function

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 ust. 1 pkt 5, Art. 36 ust. 4, Art. 14 ust. 1a of the Act of 13 October 1998 on the Social Security System
w wysokości 502 zł, zgodnie z art. 6 ust.
Art. 13 ust. 4 of the Act of 13 October 1998 on the Social Security System
błędną wykładnię art. 13 ust.
Art. 233 § 1 and Art. 385 of the Code of Civil Procedure
ubezpieczeń społecznych, oraz przepisów postępowania - art. 233 § 1 i 385 k.p.c.,
Art. 398 § 2 of the Code of Civil Procedure
Wstępnie i ogólnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd
§ 20 of the Minister of Justice Regulation of 28 September 2002 on fees for legal services
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) polega na powołaniu okoliczności
art. 3989 § 1 k.p.c
wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., czyli na przedstawieniu występującego w
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć
art. 233 k.p.c
art. 233 k.p.c. – tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., I PK
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 204/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku G. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o składki na ubezpieczenie społeczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 9 stycznia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z

dnia 4 listopada 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2. odmawia przyznania adwokatowi P. N. - pełnomocnikowi

wnioskodawczyni z urzędu, kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawczyni G. K. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych o składki na ubezpieczenie społeczne. Sąd Apelacyjny podzielił

ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, poczynione na podstawie zebranego

w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z opinii biegłego z zakresu

rachunkowości, z którego wynika, że pomimo składanych zawiadomień o

czasowym zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej Przedsiębiorstwa

„H.” Hurt-Detal, wnioskodawczyni faktycznie pozostawała w gotowości do jej

wykonywania, a tym samym podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom;

- społecznemu w okresie od dnia 1 sierpnia 2003 r. do dnia 31 października 2003 r.

i od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 października 2004 r. z obowiązkiem

opłacania składek na fundusz ubezpieczeń społecznych w łącznej kwocie 18799,70

zł,

- zdrowotnemu w okresie od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 31 października

2005 r. z obowiązkiem opłacenia składek na fundusz ubezpieczeń zdrowotnych w

łącznej kwocie 7778,17 zł oraz odsetkami liczonymi na dzień 16 lutego 2009 r. w

wysokości 3003 zł,

- społecznemu i zdrowotnemu w okresie od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia

11 grudnia 2007 r., z obowiązkiem opłacania składek na Fundusz Pracy w okresie

od dnia 1 sierpnia 2003 r. do dnia 31 października 2003 r., od dnia 1 grudnia

2003 r. do dnia 31 października 2004 r. i od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia

11 grudnia 2007 r. w łącznej kwocie 1358,15 zł, z odsetkami liczonymi na dzień

16 lutego 2009 r. w wysokości 502 zł, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 36 ust. 4

oraz art. 14 ust. 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych (jednolity tekst; Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.).

W

skardze

kasacyjnej

od

powyższego

wyroku

pełnomocnik

wnioskodawczyni zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez

błędną wykładnię art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych, oraz przepisów postępowania - art. 233 § 1 i 385 k.p.c.,

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającego go wyroku

Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono potrzebą

wykładni art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych, a w szczególności wykładni zwrotu „zaprzestanie

prowadzenia działalności gospodarczej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępnie i ogólnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) polega na powołaniu okoliczności

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., czyli na przedstawieniu występującego w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, nieważności postępowania lub oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

oraz obejmuje nie tylko powołanie się na jedną z przesłanek, ale także odrębną,

pogłębioną argumentację prawną wskazującą na istnienie jednej z tych przesłanek.

Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest

twierdzenie skarżącego, iż skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w

związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć

wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić

argumenty na poparcie tego twierdzenia.

Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne

wątpliwości (ze wskazaniem, na czym te wątpliwości polegają), nie doczekał się

wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie

sądów, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151 i z dnia

15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepublikowane), przy czym oczywiste jest,

że budzący wątpliwości interpretacyjne przepis musi znajdować w sprawie

zastosowanie, a jego wykładnia – mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Trzeba też pamiętać, że Sąd Najwyższy jest tzw. sądem prawa, a więc

rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami

faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli skarga nie

zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania (tak jak w istocie w

rozpoznawanej sprawie, gdy się zważy, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, w tym w szczególności

art. 233 k.p.c. – tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., I PK

182/10 - LEX nr 852765) lub gdy zarzut taki okaże się niezasadny.

Wskazana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej potrzeba wykładni art. 13 ust. 4

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w istocie sprowadza się do

odmiennej niż uczynił to Sądy orzekające w sprawie, oceny stanu faktycznego

sprawy, zmierzając do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Ze względu na

okoliczności sprawy, warto zwrócić uwagę na wyrok Sądu Najwyższego z dnia

17 lipca 2003 r., II UK 111/03 (niepublikowany), według którego prowadzenie

działalności gospodarczej nie może mieć charakteru przypadkowego, w związku

z tym faktyczne niewykonywanie działalności w czasie oczekiwania na kolejne

zamówienie, czy też w czasie ich poszukiwania, nie oznacza zaprzestania

prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia

społecznego, a także wyrok z dnia 11 lutego 2010 r., I UK 221/09 (niepublikowany),

wskazujący, że obowiązek ubezpieczenia osoby prowadzącej pozarolniczą

działalność - w tym działalność gospodarczą - wynika z faktycznego prowadzenia

tej działalności, a zatem o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej,

powodującej wyłączenie z tego ubezpieczenia, decyduje faktyczne zaprzestanie tej

działalności, przy czym kwestie związane z formalnym zarejestrowaniem,

wyrejestrowaniem, czy zgłaszaniem przerw w tej działalności mają ewentualnie

znaczenie w sferze dowodowej, i nie przesądzają same w sobie o podleganiu

obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

Trzeba też pamiętać, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że

zawieszenie działalności nie jest czasowym jej zaprzestaniem lecz znaczącym

ograniczeniem (por. wyrok SN z dnia 17 czerwca 2011 r., II UK 377/10 –

niepublikowany), w czasie czasowego zaprzestania wykonywania działalności

żadne czynności nie są podejmowane, natomiast faktyczne wykonywanie

działalności

w

okresie

zawieszenie

może

rodzić

obowiązek

podlegania

ubezpieczeniu społecznemu - tak w wyroku z dnia 18 listopada 2011 r., I UK

156/11(niepublikowany).

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wniosek

ustanowionego

dla

ubezpieczonej

pełnomocnika

z

urzędu

adwokata P. N. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie

zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone przez stronę w

całości lub w części, Sąd Najwyższy oddalił, jako nieuzasadniony zgodnie z § 20

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.)

- por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., II CKN

687/98, OSNC 1999, nr 3, poz.63).