Supreme Court dismisses social security appeal regarding care workers not sent to replace previous delegates in Germany.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the social security fund's cassation appeal against a lower court ruling that denied A1 certificates to care workers in Germany. The court found that these workers were not sent to replace previously delegated staff but performed duties under new, independent contracts due to the specific nature of their care work. Consequently, the European coordination regulation excluding such cases did not apply, and the cassation was rejected for lacking procedural grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004; Art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 883/2004: The regulation does not apply to care workers sent to perform duties under new independent contracts rather than to replace previously delegated staff whose contracts have expired.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 200/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)SSN Maciej Pacuda w sprawie z wniosku E. P.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.z udziałem zainteresowanych: B. S., B. G., W. K., A. O., C. S., M. S., M. S., I. S., L. Z., E. Z.o wydanie zaświadczenia z zakresu ubezpieczeń społecznych,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 16 stycznia 2020 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt III AUa (…), oddala skargę kasacyjną i zasądza od skarżącego na rzecz E. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 18 stycznia 2018 r. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. od wyroku Sądu Okręgowego w S. V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 lutego 2017 r., zmieniającego decyzje organu rentowego z 24 i 25 czerwca oraz z 12 lipca 2013 r. w ten sposób, że odmówił płatnikowi składek E. P. wydania zaświadczeń A1 o podleganiu zainteresowanych: B. S., B. G., W. K., A. O., C. S., M. S., M. S., I. S., L. Z. i E. Z. polskiemu ustawodawstwu ubezpieczeń społecznych we wskazanych okresach wykonywania przez nie pracy na obszarze Niemiec.W sprawie tej ustalono, że E. P. prowadziła na terenie Polski i Niemiec działalność gospodarczą pod nazwą Doradca E. P. w zakresie doradztwa i organizacji szkoleń na przygotowanie osób do świadczenia usług opiekunek osób starszych z równoczesną nauką języka niemieckiego.
Zainteresowane świadczyły pracę na rzecz płatnika składek w oparciu o umowy o świadczenie usług opiekuńczych nad osobami starszymi w Niemczech, ale - wbrew stanowisku organu rentowego - nie były tam wysłane do wykonywania tych samych czynności w zastępstwie innych pracowników, którym skończyły się okresy delegowania, ponieważ występowało wykonywanie pracy przez kolejno po sobie następujące osoby, które w umówionym zakresie wykonywała własne obowiązki. Oznaczało to, że zainteresowane nie były nie wysyłane w celu zastąpienia innych delegowanych pracowników.
W konsekwencji nie miało do nich zastosowania wyłączenie, o którym stanowi art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Wspólnot Europejskich nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. EU.L. 200 z dnia 7 czerwca 2004 r., s. 1; dalej jako rozporządzenie nr 883/2004).W skardze kasacyjnej organ rentowy zarzucił naruszenie:
1) art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, przez błędną wykładnię i przyjęcie, że zainteresowane powinny podlegać polskiemu ustawodawstwu w spornych okresach, 2) art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 883/2004 przez jego niezastosowanie;
3) art. 11 ust. 3 lit. a oraz art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że w spornych okresach zainteresowane podlegały polskiemu ustawodawstwu.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący sformułował zagadnienie prawne, czy w świetle art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 osoba, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który prowadzi tam swą działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego celem wykonywania pracy w jego imieniu, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego w sytuacji, gdy jest wysłana, aby zastąpić inną delegowaną osobę.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w innym składzie, albo uchylenie w całości również poprzedzającego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji i rozstrzygnięcie sprawy do istoty oraz zasądzenie od płatnika składek na rzecz organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną płatnik składek wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw kasacyjnego zaskarżenia. W szczególności z braku proceduralnych podstaw kasacyjnych Sąd Najwyższy był związany ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku, z których miarodajnie wynikało (art. 39813 § 2 k.p.c.), że osoby zainteresowane nie były kierowane do pracy za granicą w celu zastępstw innych, wcześniej delegowanych zatrudnionych w Niemczech, którym skończyły się kontakty na sprawowanie uciążliwej opieki nad osobami niepełnosprawnymi lub w zaawansowanym wieku, wymagającymi całodobowego świadczenia absorbujących psychicznie i fizycznie usług zdrowotno-socjalnych.
Wymuszone takimi specyficznymi okolicznościami zatrudnianie zainteresowanych „opiekunek” zostało prawidłowo ocenione przez Sądy obu instancji jako wykonywanie odrębnych kontraktów opiekuńczych nie tylko ze względu na szczególnie uciążliwy fizycznie i psychicznie rodzaj sprawowanej opieki, ale także z uwagi na usprawiedliwioną potrzebę unikania zbędnych komplikacji i kosztów administracyjnych oraz niecelowej „fragmentaryzacji” podlegania ubezpieczeniom społecznym w wielu państwach unijnych, które wymuszałyby na zainteresowanych ubieganie się o „cząstkowe” świadczenia z różnych systemów zabezpieczenia społecznego.Wiążące Sąd Najwyższy ustalenia faktyczne, z których wynikało, że zainteresowane nie były wysyłane do pracy w Niemczech dla zastąpienia wcześniej delegowanych opiekunek, których umowy terminowe wyekspirowały, oznaczało, że zainteresowane świadczyły usługi opiekuńcze na podstawie nowych, tj. odrębnych opiekuńczych kontraktów prawa pracy.
W konsekwencji płatnik składek i nowo zatrudnione zainteresowane opiekunki nie podlegały dyspozycjom art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004. W takich okolicznościach sprawy Sądu drugiej instancji mógł ocenić, że z wymienionej regulacji prawa unijnego nie wynika zakaz delegowania kolejnego pracownika na stanowisko, które wcześniej zajmowała inna osoba, której terminowy kontrakt opiekuńczy rozwiązał się z upływem okresu jego obowiązywania, co dyskwalifikuje kasacyjny zarzut rzekomego zastępstwa takiej osoby przez innego delegowanego (por. w analogicznych sprawach postanowienia Sądu Najwyższego: z 2 lutego 2017 r., II UK 137/16, lub 22 maja 2019 r., II UK 168/18, dotychczas niepublikowane, oba odmawiające przyjęcia do rozpoznania analogicznych skarg kasacyjnych tego samego skarżącego).Mając na uwadze, że podstawy kasacyjnego zaskarżenia zostały oparte na ogólnikowym, polemicznym i chybionym twierdzeniu, jakoby płatnik składek zawierał z zainteresowanymi „jeden i ten sam kontrakt”, czego skarżący nie wykazał ani nie uzasadnił w stopniu wymaganym do weryfikacji zaskarżonego wyroku, Sąd Najwyższy oddalił niemającą usprawiedliwionych podstaw skargę kasacyjną w zgodzie z art. 39814 k.p.c., orzekając o należnych skarżącej kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 98 k.p.c.