Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 195/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for early pension due to lack of clear procedural violation.

Numero d'incarto II UK 195/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by an insured woman against the Social Insurance Institution's refusal of early retirement. The lower courts rejected her claim because she lacked the required 15 years of work in special conditions or character, despite acknowledging part of her employment history met these criteria. The court determined that the cassation grounds alleging procedural errors and unclear factual bases did not constitute an obvious violation warranting further review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if it raises a significant legal issue, creates serious doubts in legal interpretation, or involves a procedural invalidity, as mere obviousness of the appeal's merit is insufficient without demonstrating a clearly erroneous judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious merit standard procedural violation threshold early retirement pension special work conditions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Art. 378 § 1 k.p.c.
Art. 386 § 1 k.p.c.
w związku z art. 386 § 1 i § 4 k.p.c.
Art. 386 § 4 k.p.c.
w związku z art. 386 § 1 i § 4 k.p.c.
Art. 382 k.p.c.
przez nieuwzględnienie apelacji i przyjęcie, że wyrok sądu pierwszej instancji ostatecznie odpowiada prawu; art. 382 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
382 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez oddalenie apelacji mimo, że zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia; art.
Art. 212 § 1 k.p.c.
w związku z art. 212 § 1 i 2 k.p.c., art.
Art. 212 § 2 k.p.c.
w związku z art. 212 § 1 i 2 k.p.c., art.
Art. 232 zd. 2 k.p.c.
212 § 1 i 2 k.p.c., art. 232 zd. 2 k.p.c., art.
Art. 278 § 1 k.p.c.
2 k.p.c., art. 278 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 258 k.p.c.
oraz art. 258 k.p.c. przez niewyjaśnienie podstawy faktycznej co do całości roszczenia powódki i nieprzeprowadzenie odpowiednich dowodów; art.
Art. 5 k.p.c.
w związku z art. 5 k.p.c., art.
Art. 212 k.p.c.
5 k.p.c., art. 212 k.p.c., art.
Art. 232 zd. 1 k.p.c.
212 § 1 i 2 k.p.c., art. 232 zd.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 195/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z wniosku M. B. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W.‎o wcześniejszą emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 stycznia 2015 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] oddalił apelację ubezpieczonej M. B. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 listopada 2012 r., oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, II Oddział w W. z dnia 24 stycznia 2012 r., odmawiającej jej prawa do wcześniejszej emerytury ze względu na brak 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W uzasadnieniach sądów meriti przyjęto, że ubezpieczona nie spełnia przesłanek nabycia prawa do emerytury, gdyż nie posiada stażu 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, mimo że Sąd Apelacyjny uznał, iż część okresu zatrudnienia M.

B. od 23 września 1974 r. do 31 marca 1981 r. mogła być uznana za pracę w szczególnych warunkach, zmieniając w ten sposób ocenę dokonaną przez sąd pierwszej instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła ubezpieczona, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w […] albo o uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W..Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 386 § 1 i § 4 k.p.c. przez nieuwzględnienie apelacji i przyjęcie, że wyrok sądu pierwszej instancji ostatecznie odpowiada prawu; art. 382 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez oddalenie apelacji mimo, że zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia; art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 212 § 1 i 2 k.p.c., art. 232 zd. 2 k.p.c., art. 278 § 1 k.p.c. oraz art. 258 k.p.c. przez niewyjaśnienie podstawy faktycznej co do całości roszczenia powódki i nieprzeprowadzenie odpowiednich dowodów; art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 5 k.p.c., art. 212 k.p.c., art. 232 zd. 1 k.p.c. przez nieudzielenie stronie działającej bez pomocy prawnej pouczenia dotyczącego obowiązków dowodowych i czynności procesowych w toczącym się postępowaniu.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony faktem, że jest ona oczywiście uzasadniona, gdyż treść wyroku i oddalenie apelacji przy niewyjaśnieniu podstawy faktycznej narusza przepisy postępowania apelacyjnego jako instancji merytorycznej, rozpoznającej sprawę i mogącej skorygować błędy sądu pierwszej instancji.

W ocenie skarżącej Sąd Apelacyjny nie usunął uchybień sądu pierwszej instancji, a więc nie było podstaw do przyjęcia, że wyrok Sądu Okręgowego w W. odpowiada prawu, a ponadto w postępowaniu apelacyjnym nie ma przepisu, który pozwalałby oddalić apelację, gdy orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia. Skarżąca podniosła ponadto, że Sąd Apelacyjny nie wykorzystał możliwości dowodowych przewidzianych w art. 391 k.p.c., a zatem materiał dowodowy nie dawał podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia i oddalenia apelacji.

W jej ocenie za przyjęciem skargi do rozpoznania przemawia także naruszenie art. 386 § 1 i 4 k.p.c. oraz zaniechanie przez Sąd Apelacyjny w […] przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie charakteru wykonywanej pracy, mimo że z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że o rodzaju pracy przesądza nie nazwa stanowiska, ale treść i zakres warunków pracy, wykonywanej w sposób stały w pełnym wymiarze czasu pracy.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W judykaturze przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, niepubl.), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 oraz z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, niepubl.).

Pod pojęciem „oczywistej zasadności skargi kasacyjnej” rozumie się ewidentną, kwalifikowaną oczywistość wniesionej skargi, która może zostać stwierdzona bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2014 r., I CSK 455/13, niepubl.).Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań. W tym kontekście przypomnieć należy również, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Zatem sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie może prowadzić wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/13, niepubl.). Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.).