Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 187/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on social pension, ruling procedural defects did not invalidate proceedings.

Numero d'incarto II UK 187/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a claimant against a social pension decision. The claimant argued that the lower courts violated her right to defense by refusing to appoint legal counsel and failing to inform her of appeal rights. The court held that such procedural errors did not render the proceedings void and that the claimant actively participated throughout the process. Furthermore, the court found the claimant did not meet the medical criteria for total work incapacity required for the social pension.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 117 § 1 k.p.c.; Art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka; The refusal to appoint legal counsel does not deprive a party of the ability to defend their rights or constitute a ground for declaring proceedings void under Art. 379(5) of the Code of Civil Procedure.

Parole chiave

Generato dall'IA
social pension eligibility right to defense appointment of counsel invalidity of proceedings cassation appeal dismissal work incapacity criteria procedural defects

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej
W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni została pozbawiona prawa do sądu, co stanowi naruszenie art. 45 § 1 Konstytucji i art.
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
982 ze zm.).Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawczyni, zarzucając nieważność postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.), gdyż wnioskodawczyni została pozbawiona możliwości obrony swoich praw przed Sądem pierwszej i drugiej instancji, co miało wpływ na wynik postępowania.
Art. 117 § 1 k.p.c.
W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni do naruszenie prawa do obrony doszło wskutek: naruszenia art. 117 § 1, 2 i 6 k.p.c.
Art. 357 § 2 k.p.c.
46, 47 i 48 akt) - jej wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, naruszenia art. 357 § 2 w związku z art.
Art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.
357 § 2 w związku z art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 5 k.p.c.
81; z dnia 10 lutego 1998 r., II CKN 600/97, OSP 1999 nr 3, s. 58; z dnia 18 stycznia 2005 r., II PK 151/04, OSNP 2005 nr 17, poz.
Art. 45 § 1 Konstytucji
W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni została pozbawiona prawa do sądu, co stanowi naruszenie art. 45 § 1 Konstytucji i art.
Art. 6 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
45 § 1 Konstytucji i art. 6 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U.
Art. 398 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c
982 ze zm.).Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawczyni, zarzucając nieważność postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.), gdyż wnioskodawczyni została pozbawiona możliwości obrony swoich praw przed Sądem pierwszej i drugiej instancji, co miało wpływ na wynik postępowania.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 187/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku M. C. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we Wrocławiu‎o rentę socjalną,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt III AUa 409/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adwokatowi Z.G. - Kancelaria Adwokacka w W. od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu) kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt) powiększoną co do kwoty 120 zł (sto dwadzieścia) o kwotę należnego podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz wnioskodawczyni w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 października 2014 r., III AUa 409/14, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację wnioskodawczyni M.C. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2013 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we Wrocławiu - w sprawie o rentę socjalną, wobec niespełnienia przez wnioskodawczynię przesłanek określonych w art. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 982 ze zm.).Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawczyni, zarzucając nieważność postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.), gdyż wnioskodawczyni została pozbawiona możliwości obrony swoich praw przed Sądem pierwszej i drugiej instancji, co miało wpływ na wynik postępowania.

W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni do naruszenie prawa do obrony doszło wskutek: naruszenia art. 117 § 1, 2 i 6 k.p.c. wobec oddalenia przez Sąd pierwszej instancji - postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r. (k. 46, 47 i 48 akt) - jej wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, naruszenia art. 357 § 2 w związku z art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c. wskutek nie pouczenia skarżącej przez urzędników sądowych, że na postanowienie oddalające jej wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu służy jej zażalenie do Sądu drugiej Instancji, mimo pisemnego zarządzenia sędziego, (k.46 akt), nakazującego takie pouczenie, naruszenia art. 5 k.p.c. wskutek nie udzielenia skarżącej przez Sądy pierwszej i drugiej instancji jakiejkolwiek pomocy procesowej, mimo, że działała bez pełnomocnika i mimo takiego obowiązku Sądów.

W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni została pozbawiona prawa do sądu, co stanowi naruszenie art. 45 § 1 Konstytucji i art. 6 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i ze zm.). Pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, jak też uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej względnie drugiej instancji wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego z urzędu, nie opłaconych w całości ani w części.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3) zachodzi nieważność postępowania lub4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano nieważność postępowania, wobec odmowy ustanowienia przez Sąd pierwszej instancji pełnomocnika z urzędu, przez co, zdaniem pełnomocnika wnioskodawczyni, została ona pozbawiona możliwości obrony swoich praw przed Sądem pierwszej i drugiej instancji, co wpłynęło na wynik postępowania.

Wobec wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu nieważności postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.) trzeba zauważyć, że w judykaturze Sądu Najwyższego przeważa stanowisko, że nieważność postępowania nieuwzględniona przez sąd drugiej instancji z urzędu lub na zarzut strony stanowi uzasadnioną podstawę skargi tylko wtedy, gdy miała znaczenie dla wyniku sprawy (wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNC 1998 nr 5, poz. 81; z dnia 10 lutego 1998 r., II CKN 600/97, OSP 1999 nr 3, s. 58; z dnia 18 stycznia 2005 r., II PK 151/04, OSNP 2005 nr 17, poz. 262; z dnia 11 grudnia 2006 r., I PK 124/06, OSNP 2008 nr 3-4, poz. 27; z dnia 8 maja 2007, II PK 297/06, M.Prawn. 2007 nr 11, s. 587; z dnia 22 lutego 2011 r., II UK 290/10, LEX nr 817531; z dnia 13 lipca 2011 r., I UK 11/11, LEX nr 1043978).

Założenie to znajduje oparcie w tym, że skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądu drugiej instancji, przeto wyłączone jest bezpośrednie badanie w postępowaniu kasacyjnym naruszenia przepisów postępowania przez sąd pierwszej instancji, w tym prowadzących do nieważności postępowania (wyrok SN z dnia 18 września 2013 r., II PK 4/13, LEX nr 1375183), tym bardziej, że na powyższe nie wskazywano także w zarzutach sformułowanych w apelacji. W ocenie Sądu Najwyższego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania wywołujący nieważność postępowania nie jest uzasadniony.

Art. 117 § 1 k.p.c. uprawnia stronę korzystającą ze zwolnienia przez sąd od ponoszenia kosztów sądowych w całości lub części, do wystąpienia z wnioskiem o ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego, wskazując, że sąd uwzględni taki wniosek, jeżeli udział pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego w sprawie uzna za potrzebny. Odmowa uwzględnienia wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego nie pozbawia strony możności obrony swoich praw i nie narusza art. 6 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2004 r., III UK 167/04, niepublikowany).

Innymi słowy nieustanowienie pełnomocnika, nie może być oceniane jako pozbawienie strony możności obrony swych praw, powodujące nieważność postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.). Zarzut ten tym bardziej traci na znaczeniu, jeśli zważyć, że wnioskodawczyni na każdym etapie dwuinstancyjnego postępowania brała w nim czynny udział, składając również samodzielnie szereg pism procesowych. Należy także podkreślić, że prawo do renty socjalnej, zgodnie z art. 4 ustawy o rencie socjalnej, przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu.

Tymczasem, zgodnie z ustaleniami faktycznymi, niezakwestionowanymi skutecznie w skardze kasacyjnej, rozpoznane u wnioskodawczyni schorzenia i stopień ich nasilenia nie czynią jej całkowicie niezdolną do pracy, co uniemożliwia przyznanie prawa do dochodzonego świadczenia.Jeżeli więc postępowanie sądowe nie jest dotknięte nieważnością, a jedyna okoliczność, uzasadniająca rozpoznanie skargi kasacyjnej nie ma uzasadnienia, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach orzeczono, uwzględniając taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika wnioskodawcy zgodnie z § 12 ust. 2 oraz § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).