Supreme Court dismisses appeal and waives costs due to withdrawal and identical facts across multiple social security cases.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal and exempted the appellant from costs after the lawyer withdrew the complaint citing a prior ruling. The appellant sought social security coverage for multiple employees, while the Social Insurance Fund argued for separate decisions, but the court noted the factual and legal identity across all cases. The court ruled that issuing multiple decisions was a technical measure that should not lead to multiplied legal costs, as the workload for the payor's lawyer remained minimal compared to the complexity of the dispute.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 k.p.c.; Art. 391 § 2 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: Withdrawal of cassation appeal is permitted if it does not violate rights or legitimate interests; in cases with identical facts and legal grounds, multiple decisions are a technical formality that should not result in disproportionate legal costs for the winning party.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 182/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. z udziałem zainteresowanego D.R. o ubezpieczenie społeczne,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 listopada 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt III AUa (…), umarza postępowanie kasacyjne i nie obciąża wnioskodawcy kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w G. oddalił apelację wnioskodawcy E. Spółki z o.o. w P. od wyroku Sądu Okręgowego w G. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G., przy udziale D.R., o ubezpieczenie społeczne.Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną przez pełnomocnika wnioskodawcy w oparciu o pierwszą z podstaw wymienioną w art. 3983 § 1 k.p.c.W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie za zwrotem kosztów postępowania.Pismem z dnia 29 października 2019 r. (data wpływu pisma do Sądu Najwyższego) pełnomocnik skarżącego cofnął skargę kasacyjną, „z uwagi na treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2019 r., II UK 343/18, (…) w sprawie analogicznej do rozpoznawanej w przedmiotowym postępowaniu”.
Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł „o nieobciążanie strony odwołującej się kosztami zastępstwa procesowego zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym we wskazanym wyżej postanowieniu”.Oceniając zasadność wniosku w przedmiocie cofnięcia skargi, Sąd stwierdził, że czynność ta nie narusza prawa, a także słusznego interesu ubezpieczonego (art. 469 k.p.c.), stąd na podstawie art. 391 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.Rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy uwzględnił pogląd wyrażony w postanowieniu z dnia 11 maja 2012 r., I UZ 17/12 (OSNP 2013 nr 11-12, poz. 141), zgodnie z którym wynikiem postępowania toczącego się w przedmiocie ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników jednego pracodawcy powinna być jedna decyzja skierowana do płatnika składek jako jedynego dłużnika.
Wydanie wielu decyzji (dotyczących każdego zainteresowanego pracownika z osobna) jest zabiegiem czysto technicznym i nie powinno się przekładać na zwielokrotnienie kosztów pomocy prawnej udzielanej stronom, w szczególności dlatego, że stan faktyczny i prawny w każdej ze spraw jest identyczny. W takiej sytuacji nakład pracy pełnomocnika płatnika składek lub pełnomocnika organu rentowego we wszystkich sprawach nie jest o wiele większy niż gdyby prowadzona była jedna sprawa z udziałem wszystkich zainteresowanych. Taka niewspółmierność wysokości kosztów pomocy prawnej poniesionych przez stronę wygrywającą proces do stopnia zawiłości sprawy i nakładu pracy pełnomocnika, przy uwzględnieniu przedmiotu sporu oraz przebiegu postępowania sądowego, przemawiała za uznaniem sytuacji istniejącej w rozpoznawanej sprawie za wypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 102 k.p.c.as