Supreme Court dismisses pension appeal claiming membership in agricultural cooperative was employment in special conditions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by an insured individual against a social insurance fund decision denying early retirement. The insured argued that his work as a welder in an agricultural cooperative constituted employment under special conditions, but the lower courts ruled that membership in such cooperatives creates a cooperative relationship, not an employment contract. The court dismissed the appeal because the alleged legal errors regarding evidence evaluation and statutory interpretation were not obvious violations warranting cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged violations of procedural or substantive law do not constitute obvious errors that would inevitably change the outcome of the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 18/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z wniosku R. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opoluo emeryturę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 lipca 2015 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiuz dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt III AUa 2354/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu oddalił apelację R.S. od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2013 r., którym oddalono odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddziału w Opolu z dnia 7 czerwca 2013 r., odmawiającej ubezpieczonemu prawa do emerytury z powodu nieudowodnienia 15 lat pracy w szczególnych warunkach. W wyrokach sądów meriti przyjęto, że do stażu pracy w warunkach szczególnych nie można zaliczyć ubezpieczonemu pracy na stanowisku spawacza w R. w K., gdyż R.
S. nie był jej pracownikiem, a praca wykonywana przez niego w tym zakładzie pracy wynikała ze stosunku członkostwa w spółdzielni, a zatem nie może zostać zaliczona do okresów pracy w szczególnych warunkach.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł ubezpieczony, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i zmianę w całości poprzez orzeczenie przyznające ubezpieczonemu prawo do emerytury albo ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, gdyż skarżący podniósł naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 233 k.p.c. przez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny oraz przepisów prawa materialnego – § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wnioskodawca w spornym okresie nie wykonywał pracy w ramach stosunku pracy w warunkach szczególnych oraz art. 113 ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o spółdzielniach i ich związkach (Dz.U.
Nr 12, poz. 61 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że między członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych a spółdzielniami nie mógł istnieć stosunek pracy.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony jej oczywistą zasadnością, wynikającą z naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszenia prawa materialnego pozostającego w związku z wynikiem sprawy.W ocenie skarżącego zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał przyjąć, że udowodnił on w sposób wiarygodny za pomocą dokumentów i własnych zeznań, że nabył prawo do wcześniejszej emerytury, a ustalenia poczynione przez Sąd Apelacyjny były dowolne i bezprawne.
Zdaniem skarżącego Sąd wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu ustalił, że praca świadczona przez niego w spornym okresie nie była pracą w szczególnych warunkach. W ocenie skarżącego przyjęcie skargi ze względu na jej oczywistą zasadność jest konieczne w związku ze sprzecznym z przepisami prawa działaniem sądu przez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący podkreślił ponadto, że Sąd drugiej instancji nie rozważył zarzutów apelacyjnych, powielając jedynie ustalenia Sądu pierwszej instancji w sposób bezrefleksyjny, bez dokonania własnej oceny, a w szczególności nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 113 ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o spółdzielniach i ich związkach.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W judykaturze przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13, LEX nr 1402642 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, LEX nr 560577 oraz z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX nr 1522063).
Skarżący jest w tym zakresie zobowiązany do sformułowania w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania odpowiednich wywodów potwierdzających tę okoliczność, a należy pamiętać, że o oczywistości naruszenia prawa możemy mówić jedynie, gdy w rozpoznawanej sprawie doszło do sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzemieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, LEX nr 1331343).Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż członek rolniczej spółdzielni produkcyjnej nie może pozostawać z tą spółdzielnią w pracowniczym stosunku zatrudnienia (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 października 2009 r., I UK 115/09, LEX nr 558571; z dnia 8 grudnia 2009 r., I UK 186/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 189 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2015 r., II PK 244/14, niepublikowane), a okresy zatrudnienia w takich podmiotach nie mogą być wliczane do okresów wykonywania pracy w szczególnych warunkach (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2012 r., I UK 384/11, LEX nr 1212661 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2008 r., III UK 51/08, LEX nr 509023).Uwzględniając powyższe nie można stwierdzić oczywistej zasadności skargi, gdyż w żadnym przypadku odmienna ocena dowodów nie mogłaby wpłynąć na wyrok zapadły w rozpoznawanej sprawie.
Na marginesie należy ponadto zauważyć, że o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie mogą w ogóle przesądzać zarzuty dotyczące wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego, gdyż za ugruntowany w orzecznictwie należy uznać pogląd, zgodnie z którym na etapie przedsądu znajduje zastosowanie art. 39813 § 2 k.p.c., stanowiący, że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powoływanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.
W przeciwnym razie zachodziłby bowiem dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami wynikającymi z tego przepisu, a także z art. 3983 § 3 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2014 r., I UK 408/13, LEX nr 1646932). Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.