Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 172/03 Generato dall'IA

Court dismisses claim that a police officer's private act of saving family during a traffic accident counts as an official accident.

Numero d'incarto II UK 172/03
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal regarding a traffic accident where he saved his wife and daughter. Although the applicant argued his police skills saved them, the court found the incident occurred during his medical leave as a private citizen, not while performing official duties. The ruling establishes that merely possessing skills acquired during service does not transform a private rescue into an official accident under the relevant statute.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 ust. 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji; A functional link between an accident and police service exists only when the injured person acts as an officer, not as a private citizen saving themselves or family from danger.

Parole chiave

Generato dall'IA
police service accident traffic collision liability private citizen rescue official duty definition compensation denial functional link test medical leave status

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 ust. 1 pkt 1-7 of the Act of 16 December 1972 on compensation for accidents and diseases connected with service in the Police Force
ratujący najbliższe osoby z niebezpieczeństwa zaistniałego w czasie kolizji drogowej (art. 2 ust.
Art. 393 § 1 of the Code of Civil Procedure
Z tych względów kasację należało oddalić (art. 39312 k.p.c.).
art. 278 § 1 k.p.c
w związku z art. 278 § 1 k.p.c.
art. 382 k.p.c
umiejętności i kwalifikacji nabytych podczas służby. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów art. 227 i 233 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.,
art. 39312 k.p.c
Z tych względów kasację należało oddalić (art. 39312 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 2 grudnia 2003 r.

II UK 172/03

Związek wypadku ze służbą w Policji zachodzi tylko wówczas, gdy poszkodowany działa jako funkcjonariusz, a nie jako osoba prywatna, obywatel

ratujący najbliższe osoby z niebezpieczeństwa zaistniałego w czasie kolizji drogowej (art. 2 ust. 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach

przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze

służbą w Policji, Dz.U. Nr 53, poz. 345 ze zm.).

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska (sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2003 r. sprawy

z wniosku Andrzeja P. przeciwko Skarbowi Państwa - Komendzie Wojewódzkiej Policji w B. o jednorazowe odszkodowanie, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 lutego 2003 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Andrzej P. odwołał się od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z

dnia 22 stycznia 2001 r. - odmawiającej przyznania mu jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu doznanego w wypadku komunikacyjnym w dniu

18 stycznia 2000 r. - opartej na orzeczeniu odwoławczej komisji powypadkowej, która

uznała, że wypadek nie nastąpił podczas lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku ustalił,

że w dniu 18 stycznia 2001 r., w czasie zwolnienia lekarskiego od pracy, ubezpieczony, wioząc żonę i córkę, wracał swoim samochodem ze szpitala w Ł. do domu w

Ś. Na jego samochód, stojący przed przejazdem kolejowym w K., najechał ciągnik i

przygniótł do stojącej przez nim ciężarówki. Kierowca ciągnika został skazany za

spowodowanie wypadku na karę pozbawienia wolności. Skarżący twierdził, że dzięki

nabytym w czasie służby umiejętnościom udało mu się ustawić samochód w pozycji,

w której nie uległ całkowitemu zgnieceniu i uratował swoje pasażerki, a tym samym

był to wypadek pozostający w związku ze służbą w Policji.

Sąd odmówił stwierdzenia, że wypadek ten jest wypadkiem w związku ze

służbą w Policji, gdyż - jak przyjął - opisany stan faktyczny nie odpowiada przepisowi

art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków lub chorób pozostających w związku ze służbą w Policji

(Dz.U. Nr 53, poz. 345 ze zm. ), podzielając przy tym opinię biegłego, że zachowanie

odwołującego się mogło być odruchowe.

W apelacji od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 11 października 2002 r., oddalającego odwołanie, skarżący zarzucił naruszenie powołanego przepisu ustawy o

odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków lub chorób pozostających w

związku ze służbą w Policji, twierdząc, że sporne zdarzenie zaszło w związku z ratowaniem ludzi przed grożącym im niebezpieczeństwem i było działaniem w ramach

pełnionej służby lub funkcji policjanta, w ramach umiejętności i kwalifikacji nabytych

podczas służby. Utrzymywał, że ustawowy obowiązek ratowania przez policjanta ludzi i mienia w sytuacjach narażających ich życie i zdrowie wiąże się z objęciem policjantów podejmujących takie działania pełną ochroną.

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2003 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku oddalił apelację wnioskodawcy. Odmówił zastosowania przepisu wytkniętego w apelacji stwierdziwszy, że skarżący podejmując w czasie kolizji drogowej, w której uczestniczył,

manewr umniejszający skutki wypadku, nie wykonywał wynikających z istoty pełnionej funkcji działań należących do obowiązków policjanta. Nie wykorzystywał także

żadnych szczególnych umiejętności policjanta, gdyż jego umiejętności w prowadzeniu samochodu nie były w policji doskonalone. Zaaprobował odmowę przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy dowodu badania psychologicznego skarżącego, uznawszy,

że nie mogłoby ono wykazać, jakie umiejętności - poza refleksem i sprawnością skarżący wykorzystał w czasie wypadku.

Kasacja ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego - art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach

przysługujących w razie wypadków lub chorób pozostających w związku ze służbą w

Policji, wobec bezpodstawnego przyjęcia, że warunkiem uznania za wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby w Policji jest wykazanie związku między czyn-

nościami ratowniczymi i służbą policjanta, jego funkcją albo wykorzystywaniem

umiejętności i kwalifikacji nabytych podczas służby. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów art. 227 i 233 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.,

które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w związku z oddaleniem wniosku o przeprowadzenie dowodu z badania psychologicznego. Wniósł o zmianę zaskarżonego

wyroku przez zmianę wyroku Sądu Okręgowego zgodnie z żądaniem apelacji albo

jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków lub chorób pozostających w związku ze służbą w Policji,

odszkodowania w niej określone przysługują funkcjonariuszowi, który doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem

służby lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby. Przepis ten ogranicza przedmiot ochrony objętej ustawą wyłącznie do wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby, czyli określonych w art. 2 ustawy jako zdarzenia nagłe wywołane przyczyną zewnętrzną, które

zaszły podczas lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych albo z wykonywaniem czynności w interesie służby, nawet bez

polecenia. Wypadkami chronionymi są też wypadki w czasie lub w związku z wykonywaniem funkcji lub zadań zleconych przez działające w resorcie spraw wewnętrznych organizacje polityczne, zawodowe albo społeczne; podczas lub w związku z

ratowaniem ludzi lub ich mienia z grożącego niebezpieczeństwa albo ratowaniem

mienia społecznego przed zniszczeniem lub zagarnięciem; z udzielaniem przedstawicielowi organu państwowego pomocy przy spełnianiu przez niego czynności urzędowych; z udziałem w pościgu lub ujęciu osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa albo ochroną innych obywateli przed napaścią, jak też z udziałem w czynach

społecznych organizowanych w resorcie spraw wewnętrznych oraz z odbywaniem

bezpośredniej drogi do miejsca i z miejsca wykonywania tych wszystkich czynności.

Wypadek, któremu uległ skarżący nie mieści się w żadnej z kategorii wypadków wymienionych w ustawie. Nie jest trafne przyporządkowywanie tego wypadku do

ujętej w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy sytuacji związanej z ratowaniem ludzi przed grożącym im niebezpieczeństwem, gdyż działania te nie nastąpiły w czasie pełnienia

służby ani nie miały związku z pełnieniem służby. Tzw. funkcjonalny związek wypadku ze służbą zachodzi tylko wówczas, gdy poszkodowany działa jako funkcjonariusz,

a nie - jak w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy - jako osoba prywatna, obywatel ratujący siebie i najbliższe sobie osoby z niebezpieczeństwa zaistniałego w

czasie kolizji drogowej. Związek ten zachodzi wyłącznie w okolicznościach opisanych

w art. 2 ust. 1 pkt 1-7 ustawy i na gruncie tych przepisów nie może być wywodzony

jedynie z faktu wykorzystywania szczególnych umiejętności i kwalifikacji nabytych

podczas służby w Policji. Samo ich wykorzystywanie w działaniach nie pozostających

w żadnym związku ze służbą nie jest w ustawie uznawane za działanie w związku z

pełnioną służbą.

W tym stanie rzeczy należy zaaprobować pogląd prawny Sądu drugiej instancji, że sam fakt służby w Policji nie uzasadnia zakwalifikowania każdego wypadku

przy ratowaniu ludzi lub ich mienia z niebezpieczeństwa jako pozostającego w

związku ze służbą. Konieczne jest stwierdzenie, że działania policjanta wykonywane

bez polecenia przełożonych, w czasie wolnym, nie należące do jego obowiązków,

wynikały z istoty pełnionej funkcji, a nie były działaniami, które mogłaby podjąć każda

osoba znajdująca się w niebezpieczeństwie. W konsekwencji właściwy był przyjęty

przez ten Sąd zakres postępowania dowodowego, wykluczający potrzebą przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa dla oceny indywidualnych dyspozycji

skarżącego i umiejętności nabytych przez niego w czasie służby Policji.

Z tych względów kasację należało oddalić (art. 39312 k.p.c.).