Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 160/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as legal issue already resolved in prior unpublicized decision.

Numero d'incarto II UK 160/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a social security coordination ruling. The appellant argued that the lower court misinterpreted EU regulations regarding which national law applies to a worker's short-term stay in France. The court rejected this claim because it had already established the correct interpretation of the relevant EU provisions in a previous, unpublicized decision. Consequently, the appeal was deemed unnecessary as the legal question was no longer open for interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court refuses to accept a cassation appeal when the legal issue raised has already been resolved by a prior Supreme Court decision, rendering the appeal inadmissible under the principle of legal certainty.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal social security coordination EU regulation interpretation legal issue already resolved Supreme Court discretion procedural admissibility social insurance law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 12 ust. 1 of Regulation (EC) No 883/2004
podlega francuskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych.Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną w całości pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 12 ust.
Art. 14 ust. 1 of Regulation (EC) No 987/2009
UE L 2004.166.1 ze zm.) w związku z art. 14 ust.
Art. 382 of the Code of Civil Procedure
UE L 2009.284.1 ze zm.), oraz przepisów postępowania – art. 382, 328 § 2 k.p.c.
Art. 328 § 2 of the Code of Civil Procedure
Art. 391 of the Code of Civil Procedure
Art. 177 ust. 1 of the Constitution
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust.
Art. 3989 § 1 of the Code of Civil Procedure
Gdy więc zagadnienie prawne wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, została już wyjaśnione, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.aw
Art. 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure
Gdy więc zagadnienie prawne wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, została już wyjaśnione, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.aw
art. 391 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Gdy więc zagadnienie prawne wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, została już wyjaśnione, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.aw

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 160/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku A. […] sp. z o.o. z siedzibą w W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.‎z udziałem zainteresowanego M. W.‎o wydanie zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 sierpnia 2013 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację wnioskodawcy A. […] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 25 czerwca 2012 r., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W., o wydanie zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego, przy udziale zainteresowanego M. W.. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji jak i zapadłe orzeczenie, uznające za prawidłowe decyzje organu rentowego: z dnia 4 marca 2011 r., którą organ rentowy odmówił wydania wnioskodawcy zaświadczenia dotyczącego ustawodawstwa właściwego, potwierdzającego, że zainteresowany M.

W. w okresie wykonywania pracy na terytorium Francji od dnia 12 lipca 2010 r. do dnia 25 lipca 2010 r. podlegał polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych, oraz z dnia 22 listopada 2011 r., którą organ rentowy stwierdził, że M. W. w okresie od dnia 12 lipca 2010 r. do dnia 25 lipca 2010 r. podlega francuskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych.Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną w całości pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.

UE L 2004.166.1 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. UE L 2009.284.1 ze zm.), oraz przepisów postępowania – art. 382, 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu ukończenia postępowania kasacyjnego, oraz orzeczenie o kosztach postepowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego wykładni pojęcia „podleganie ustawodawstwu państwa członkowskiego” i wskazania przesłanek koniecznych do spełnienia tego wymogu, w szczególności odpowiedzi na pytanie czy wymóg ten zostaje spełniony przez osobę, która pomimo przerwy w zgłoszeniu do ubezpieczenia cały czas przebywała na terenie Polski i nie podlegała ustawodawstwu innego kraju oraz ustalenia wzajemnej relacji pojęć „podleganie ustawodawstwu” i „podlegania ubezpieczeniu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach.

Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1)w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2)istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3)zachodzi nieważność postępowania lub4)skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu przywołanego przepisu uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.

W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004, nr 7-8, poz. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, Lex nr 180 841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN, 2002, nr 7, s. 10).

Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz. 5).

W kwestii sformułowanej w zagadnieniu prawnym, Sąd Najwyższy zajął już stanowisko. W wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r., II UK 116/13 (niepublikowany), Sąd Najwyższy stwierdził, że użyte w art. 12 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz art. 14 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu i Rady (WE) Nr 987/2009 dotyczącego wykonania Rozporządzenia Nr 883/2004 sformułowania „podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego” oznaczają posiadanie tytułu do podlegania przepisom prawa ubezpieczeń społecznych.

Gdy więc zagadnienie prawne wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, została już wyjaśnione, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.aw