Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 157/10 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal court ruling granting early pension before statutory age requirement was met.

Numero d'incarto II UK 157/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appeal court's decision granting an early pension effective October 1, 2006, which occurred before the claimant reached the mandatory age of 60. The court found that the lower court failed to apply the statutory requirement that pension rights only arise upon meeting all conditions, including age. Consequently, the case was remanded to the appeal court to determine the correct start date based on when the claimant actually satisfied all eligibility criteria.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach; Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach: The right to a pension arises only upon the fulfillment of all statutory conditions, and benefits must be paid from the date the right is acquired, prohibiting retroactive grants prior to age eligibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
early pension eligibility statutory age requirement retroactive pension payment pension right acquisition social security conditions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach
2/ pominięcie art. 100 oraz art.
Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach
100 oraz art. 129 ustawy o emeryturach i rentach i przyjęcie, że
Art. 32 ust. 1 i 4 ustawy o emeryturach i rentach
konsekwencji Sąd przyznał mu prawo do emerytury w oparciu o art. 32 ust.
§ 4 ust. 1 pkt 1 i § 15 rozporządzenia z 7 lutego 1983 r.
art. 39815 k.p.c
Sąd Najwyższy wyrokował jak w sentencji w zgodzie z art. 39815 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 157/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Z. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 kwietnia 2009 r.,

uchyla

zaskarżony

początkowej

prawa

wyrok

do

i

sprawę

emerytury

w

zakresie

przekazuje

daty

Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z

dnia 21 kwietnia 2009 r. po rozpoznaniu apelacji wnioskodawcy Z. J., zmienił wyrok

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 13

września

2007

r. oraz poprzedzającą

go

decyzję

Zakładu

Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 7 grudnia 2006 r. odmawiająca ubezpieczonemu prawa do

wcześniejszej emerytury, w ten sposób, że przyznał mu prawo do emerytury od 1

października 2006 r.

W sprawie tej ustalono, że ubezpieczony, ur. 26 października 1946 r., w dniu

23 października 2006 r. wystąpił z wnioskiem o emeryturę w obniżonym wieku z

uwagi na pracę w charakterze szczególnym jako wychowawca. Decyzją z dnia 7

grudnia 2006 r. organ rentowy odmówił mu prawa do emerytury, wskazując, że

posiada on ogólnie 26 lat, 3 miesiące i 22 dni okresów składkowych i

nieskładkowych, w tym 7 lat, 4 miesiące i 13 dni pracy nauczycielskiej, a minimalna

długość czasu pracy nauczycielskiej, uprawniająca do nabycia prawa do

wcześniejszej emerytury wynosi 15 lat. Organ rentowy nie uwzględnił okresu pracy

wnioskodawcy w Wojewódzkiej Komendzie Ochotniczych Hufców Pracy w G. (od 1

grudnia 1972 r. do 1 czerwca 1982 r.), a także w Państwowym Sanatorium

Przeciwgruźliczym w D. (od 1 lipca 1968 r. do 30 listopada 1972 r.), ponieważ ze

świadectw

pracy

nie

wynika

w

jakim

wymiarze

czasu

pracy

pracował

wnioskodawca. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie wnioskodawcy od tej decyzji.

Po rozpoznaniu apelacji wnioskodawcy, Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sadu

pierwszej instancji i poprzedzającą go decyzję uznając, że w spornych okresach

wykonywał pracę w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy. Oznacza to, że łącznie z okresami zaliczonymi przez organ rentowy

wnioskodawca udowodnił okres pracy w szczególnym charakterze w wymiarze 17

lat, 1 miesiąc i 28 dni. Zatem wnioskodawca, który ukończył 60 lat, legitymuje się

25-letnim okresem zatrudnienia, w tym co najmniej 15-letnim okresem pracy w

szczególnym charakterze, spełnia przesłanki określone w § 4 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników

zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8 poz. 43 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem z 7 lutego 1983 r.). W

konsekwencji Sąd przyznał mu prawo do emerytury w oparciu o art. 32 ust. 1 i 3 pkt

5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39. poz.353 ze zm.,

zwanej dalej ustawą o emeryturach i rentach) od dnia 1 października 2006 r.

W skardze kasacyjnej organ rentowy zaskarżył ten wyrok w części

dotyczącej przyznania prawa do emerytury od dnia 1 października 2006 r.

zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: 1/ art. 32

ustawy o emeryturach i rentach w związku z § 15 i § 4 rozporządzenia z 7 lutego

1983 r. przez przyjęcie, że wnioskodawca ur. 26 października 1946 r. już w dacie 1

października 2006 r. spełnił wszystkie warunki do przyznania prawa do emerytury,

2/ pominięcie art. 100 oraz art. 129 ustawy o emeryturach i rentach i przyjęcie, że

wnioskodawca nabył prawo do emerytury od dnia 1 października 2006 r. - przed

dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, tj.

przed ukończeniem 60 roku życia. Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do

rozpoznania jest jej oczywiste uzasadnienie z uwagi na oczywiste naruszenie

przepisów powołanych w postawie skargi, niezastosowanie normy prawnej

odpowiedniej do wskazanego stanu faktycznego, jak też z uwagi na naruszenie

zasad równego traktowania ubezpieczonych przy przyznawaniu prawa do

świadczenia od dnia spełnienia wszystkich warunków wynikających z ustawy, w

tym ukończenia określonego wieku, a także oczywista sprzeczność zaskarżonego

rozstrzygnięcia z obowiązującym porządkiem prawnym.

Zdaniem skarżącego Sąd niezasadnie przyznał wnioskodawcy prawo do

emerytury od dnia 1 października 2006 r., skoro wiek uprawniający do tego

świadczenia osiągnął dopiero w dniu 26 października 2006 r. Treść art. 100 i art.

129 ustawy o emeryturach i rentach wyklucza bowiem możliwość przyznania prawa

do świadczenia przed spełnieniem wszystkich wymaganych warunków do jego

nabycia, jak też możliwość wstecznego wypłacania świadczeń, tj. za okres przed

nabyciem prawa, a tym bardziej przed złożeniem wniosku, z którym w sprawie

wnioskodawca wystąpił w dniu 23 października 2006 r.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w

zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania,

ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy i

przyznanie prawa do emerytury od dnia ukończenie 60 roku życia tj. od dnia 26

października 2006 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona, ponieważ Sąd Apelacyjny przyznał

ubezpieczonemu prawo do wcześniejszej emerytury wbrew art. 100 ust. 1 ustawy o

emeryturach i rentach już od dnia 1 października 2006 r., a zatem przed dniem

spełnienia warunku uzyskania wymaganego niższego wieku emerytalnego (art. 32

ust. 1 i 4 ustawy o emeryturach i rentach w związku z § 4 ust. 1 pkt 1 i § 15

rozporządzenia z 7 lutego 1983 r.). Tymczasem prawo do emerytury powstaje z

dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do jego nabycia (art. 100 ust.

1 ustawy o emeryturach i rentach), a wypłata przyznanych świadczeń emerytalnych

przysługuje od dnia powstania prawa do emerytury (art. 129 ust. 1 in principio tej

ustawy). Regulacje te - w zakresie orzeczonej daty początkowej przyznania

ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury - umknęły rozwadze Sądu

Apelacyjnego przy ferowaniu zaskarżonego wyroku, zważywszy że ubezpieczony

osiągnął wymagany niższy wiek emerytalny (60 lat życia) - według skarżącego

organu rentowego - dopiero 26 października 2006 r. W takich okolicznościach

sprawy Sąd Apelacyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy sprawdzi termin

wypełnienia przez ubezpieczonego warunku uzyskania wymaganego niższego

wieku emerytalnego i przyzna ubezpieczonemu prawo do emerytury zgodnie z art.

100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach, tj. z dniem spełnienia wszystkich

warunków wymaganych do nabycia prawa do wcześniejszej emerytury. W tym celu

Sąd Najwyższy wyrokował jak w sentencji w zgodzie z art. 39815 k.p.c.