Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 149/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit regarding social security benefit calculation.

Numero d'incarto II UK 149/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a claimant against a social security office decision regarding benefit amounts. The claimant argued that the lower court failed to apply Article 133 of the Social Security Pensions Act, causing an obvious violation of law. The court rejected this, ruling that the appeal lacked obvious merit because the lower court had already established the facts and the claimant did not raise new legal grounds requiring Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.; The cassation appeal is inadmissible if it is not obviously justified, requiring the applicant to demonstrate prima facie merit without deep textual analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious merit requirement social security benefits lower court fact-finding scope of cassation review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołujący się, powołując się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z oczywistej obrazy przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie relacji art.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymagania formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Art. 3981 § 1 k.p.c.
Skargą kasacyjną odwołujący się zaskarżył postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu odwołań od decyzji organu rentowego, które traktować należy jako postanowienie w przedmiocie odrzucenia pozwu w rozumieniu art. 3981 § 1 k.p.c.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw.
Art. 133 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z oczywistej obrazy przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie relacji art. 133 ust.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołujący się, powołując się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z oczywistej obrazy przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie relacji art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymagania formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
art. 3981 § 1 k.p.c
Skargą kasacyjną odwołujący się zaskarżył postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu odwołań od decyzji organu rentowego, które traktować należy jako postanowienie w przedmiocie odrzucenia pozwu w rozumieniu art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c
Sąd drugiej instancji wskazał, że zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego sprawy z odwołań ubezpieczonego zostały już prawomocnie osądzone, co dawało podstawę do zastosowania w sprawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 149/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z wniosku J. S.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w Poznaniu‎o wysokość świadczenia,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 października 2015 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu‎z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt III AUz 358/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 września 2014 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w sprawie z odwołań J. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Poznaniu w przedmiocie wysokości świadczenia, oddalił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Koninie o odrzuceniu odwołań wniesionych przez odwołującego się.Odwołujący się zaskarżył powyższe postanowienie skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołujący się, powołując się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z oczywistej obrazy przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie relacji art. 133 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst Dz.U. 2015 r., poz. 748 ze zm.), przez jego niezastosowanie. Ponadto w ocenie skarżącego Sąd nie poczynił wyczerpujących ustaleń, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymagania formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.

Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W sprawie brak jest jednak oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu zasadność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.

Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541). W lakonicznym uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący upatruje oczywistej zasadności skargi w oczywistej obrazie przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie art. 133 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Także w podstawach skargi kasacyjnej powołano się na naruszenie tego przepisu. Skargą kasacyjną odwołujący się zaskarżył postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu odwołań od decyzji organu rentowego, które traktować należy jako postanowienie w przedmiocie odrzucenia pozwu w rozumieniu art. 3981 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2001 r., II UZ 141/00, OSNP 2002 nr 19, poz. 472). Sąd drugiej instancji wskazał, że zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego sprawy z odwołań ubezpieczonego zostały już prawomocnie osądzone, co dawało podstawę do zastosowania w sprawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów w tym zakresie.

Zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw. Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza ograniczenie się do rozpoznania zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna nie jest w oczywisty sposób uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.