Criminal appeal dismissed for inadmissibility due to failure to state grounds for cassation review under Polish law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as inadmissible because the appellant failed to explicitly state the grounds for its admission. The lower court had rejected the request to suspend child support payments due to the appellant's incarceration and lack of income, which did not meet statutory criteria. The Supreme Court ruled that merely citing the right to a legal review without specifying the legal issues or factual grounds for cassation violates procedural requirements.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to separately state the grounds for its admission, as these grounds must be explicitly formulated in the appeal document rather than merely alluded to within the legal arguments.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 14/06
POSTANOWIENIE
Dnia 20 czerwca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku T. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.
z udziałem zainteresowanej A.G.
o umorzenie zaległości alimentacyjnych,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 czerwca 2006 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w B.
z dnia 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt VII Ua …/05,
1. odrzuca skargę kasacyjną,
2. odmawia przyznania pełnomocnikowi wnioskodawcy z urzędu
- adwokatowi J. M. - Zespół Adwokacki […] - kosztów
postępowania kasacyjnego,
3. zawiadamia
o
treści
rozstrzygnięcia
Naczelną
Radę
Adwokacką.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2005 r.,
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w B. oddalił apelację wnioskodawcy T. G. od wyroku
Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B., oddalającego jego
odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. w
sprawie o umorzenie należności
likwidowanego Fundusz Alimentacyjnego,
wskazując na brak podstaw do umorzenia świadczeń
tego funduszu w kwocie
16590 zł. Sąd Okręgowy, podzielając ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd
pierwszej instancji oraz ich prawną ocenę, wskazał że odbywanie kary pozbawienia
wolności i brak stałych dochodów z uwagi na niemożność podjęcia pracy w
Zakładzie Karnym nie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem związanym z
sytuacją zdrowotną lub rodzinną o jakim mowa w art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 28
listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255),
pozwalającym na umorzenie należności likwidowanego funduszu.
Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik wnioskodawcy i
zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. poprzez
dowolną ocenę materiału dowodowego, wniósł o jego uchylenie w całości oraz o
uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w B. i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, z zasądzeniem
kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 2196 zł. W okolicznościach
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik wskazał
że „na zasadzie (...) art. 232 k.p.c. należy rozstrzygnąć zagadnienie prawne i na ile
zmiany te mogą wpłynąć na swobodną ocenę dowodową wyrażoną w art. 233 § 1
k.p.c.”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
W poprzednim stanie prawnym, warunek przedstawienia okoliczności
uzasadniających rozpoznanie kasacji został ujęty w pkt 3 art. 393³ § 1 k.p.c., obok
pozostałych warunków kasacji, tj oznaczenia orzeczenia, od którego kasacja
została wniesiona, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz
wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego
uchylenia. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji miały być
argumenty,
wykazujące
dlaczego
uzasadnione
jest
przyjęcie
kasacji
do
rozpoznania. Skarżący winien wskazać, że w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości albo wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC
2002, nr 2, poz. 22 , z dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01, nie publikowane, z dnia
4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147 i z dnia 9 listopada
2000 r., II CKN 1385/00 – OSNC 2001/3/51). Może także przedstawić argumenty
wskazujące na oczywiste naruszenie prawa lub nieważność postępowania (por.
uchwałę Połączonych Izb, Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
i Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC
2003/4, poz. 92).
Zaskarżony wyrok został wydany w dniu 12 sierpnia 2005 r., a więc do oceny
złożonej skargi kasacyjnej należało stosować przepisy kodeksu postępowania
cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie
ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) – art. 3 ustawy a contrario.
Stosownie do art. 3984 k.p.c. skarga kasacyjna powinna, poza czynieniem
zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, zawierać oznaczenie
orzeczenia, od którego jest wniesiona ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w
całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,
wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o
uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i
zmiany.
Oznacza to, że nie zmieniły się „składniki skargi” – a więc winna ona w
dalszym ciągu zawierać wymienione wyżej elementy, mające charakter tzw.
konstrukcyjny, bezwzględny, a więc pociągające - w razie ich braku - nie tylko
niemożność ich uzupełnienia, ale czyniące kasację niedopuszczalną.
W
dotychczasowym
orzecznictwie
kasacyjnym
Sądu
Najwyższego,
utrwalony jest pogląd, że brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej
uzasadnienia stanowił wadę, która uniemożliwiała traktowanie pisma jako skargi
kasacyjnej i wykluczała jej uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada
1996 r., II UKN 12/96 – OSNAPiUS 1997/10/173). W ten sam sposób należało - w
poprzednim stanie prawnym - traktować brak polegający na nieprzedstawieniu w
kasacji okoliczności uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania, a obecnie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem,
nawiązującym – co wydaje się oczywiste - do przesłanek przyjęcia skargi do
rozpoznania, wymienionych wyczerpująco w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.
W obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art.3989 § 1
k.p.c. – przyjmuje skargę kasacyjną jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, zachodzi
nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3 k.pc.), jest jej istotnym elementem, którego brak
nie pozwala na ocenę czy w sprawie występują przesłanki ustawowe dla poddania
kasacji rozpoznaniu. W tym zakresie zachowały aktualność poglądy Sądu
Najwyższego wyrażone w dotychczasowym, powołanym wyżej orzecznictwie,
dotyczące
skutków
prawnych
nie
przedstawienia
w
kasacji
okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie.
W orzecznictwie tym, zachowującym również w tej części pełną aktualność,
uznaje się ponadto, że jeżeli skarżący nie wskazał w skardze kasacyjnej
okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich przedstawienia nie
jest spełniony, choćby dały się wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSN 2001 nr 10, poz.
156). Okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji (obecnie wniosek o przyjęcie
skargi kasacyjnej z uzasadnieniem, o których mowa w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.),
powinny być – podobnie jak pozostałe elementy przewidziane w tym przepisie –
przedstawione w kasacji, jako odrębny element pisma procesowego (postanowienie
z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002 nr 2, poz. 22).
Tymczasem, w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie skarżący wskazał na
to, że „na zasadzie bowiem art. 232 k.p.c. należy rozstrzygnąć zagadnienie prawne
i na ile zmiany te mogą wpłynąć na swobodną ocenę dowodową wyrażoną w art.
233 § 1 k.p.c.” Pomijając nawet absolutną nieczytelność tego sformułowania, nie
wystarcza to do uznania, że wchodzą w grę okoliczności uzasadniające przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania. W istocie skarżący w ogóle nie sformułował
zagadnienia prawnego ani tym bardziej nie przedstawił jego uzasadnienia w świetle
obowiązującego porządku prawnego i dotychczasowego orzecznictwa sądowego.
W tym stanie rzeczy wniesioną skargę kasacyjną Sąd Najwyższy odrzucił
jako niedopuszczalną na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.
Wniosek ustanowionego dla ubezpieczonego pełnomocnika z urzędu
adwokata J. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, Sąd
Najwyższy oddalił, skoro skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie została
sporządzona zgodnie z zasadą profesjonalizmu, nie wskazując okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie, to zaś nie może być uznane za „udzielenie
pomocy prawnej" (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1997 r.,
II CZ 88/97, OSNC 1998 nr 3, poz. 40; z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98,
OSNC 1999 nr 6, poz. 123; z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999 nr
10, poz. 178 oraz z dnia 16 marca 2000 r., I PZ 86/99, PiZS 2001 nr 1, s. 41).
Działając na podstawie art. 3986 § 4 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił,
zawiadomić o treści i przyczynach odrzucenia skargi kasacyjnej „właściwy organ
samorządu zawodowego, do którego należy pełnomocnik” – adwokat J. M., Zespół
Adwokacki […] – Naczelną Radę Adwokacką.