Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 137/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal as it challenged facts rather than law under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II UK 137/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a labor court decision regarding social insurance benefits. The applicant argued for a violation of material law but failed to demonstrate a significant public interest or legal error. The court ruled that the appeal was limited to factual disputes, which fall outside the scope of cassation review under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: Cassation appeals are limited to reviewing the application of law; questions regarding the correctness of factual findings or the assessment of circumstances do not constitute grounds for cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal factual findings material law violation public interest labor dispute social insurance civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 2 k.p.c.
Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., postanowienie Sądu Najwyższego o
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
ustalenia te – stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c. – są wyłączone spod kasacyjnej
art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.
wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. uzasadniających przyjęcie skargi do
art. 39810 k.p.c.
2 tegoż przepisu w związku z art. 39810 k.p.c.
art. 58 § 1 k.c.
skardze „oczywistego naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 58 § 1 k.c.”, lecz
art. 3989 § 2 k.p.c
Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., postanowienie Sądu Najwyższego o
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 39813 § 2 k.p.c
ustalenia te – stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 137/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z wniosku A. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.

z udziałem zainteresowanej T. G., B. S.

o ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 stycznia 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 7 lutego 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., postanowienie Sądu Najwyższego o

przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego

uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze

kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego... (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd

Najwyższy rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne

wskazanie zasadniczych motywów rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy,

jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej,

trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest

środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie. Z uwagi na przeważający w

charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli

prawidłowości stosowania prawa,

przewidziano w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

wymaganie przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i jego

uzasadnienie.

Uzasadnienie to ma na celu wykazanie znaczenia tego

rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie

ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Takiego

znaczenia

w

skardze

zakwestionowania ustaleń

nie

przedstawiono;

jest

ona

ograniczona

do

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego

wyroku. Skoro jednak została wniesiona jedynie na podstawie wskazanej w art.

3983

§ 1 pkt 1 k.p.c., a więc z zarzutem naruszenia prawa materialnego, to

ustalenia te – stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c. – są wyłączone spod kasacyjnej

kontroli Sądu Najwyższego. W ich świetle, nie tylko nie doszło do podniesionego w

skardze „oczywistego naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 58 § 1 k.c.”, lecz

przeciwnie, Sąd Apelacyjny poprawnie dokonał subsumcji tego przepisu.

Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia „zagadnienia” nie

są zagadnieniami prawnymi, lecz pytaniem o poprawność dokonanej przez Sąd

Apelacyjny oceny okoliczności faktycznych. Nie jest bowiem zagadnieniem

prawnym, lecz wynikiem oceny poszczególnych faktów ustalonych w postępowaniu

dowodowym to, czy „po stronie pracodawcy była rzeczywista potrzeba zatrudnienia

pracownika” i miał on „możliwości finansowe na jego utrzymanie”.

Tak więc, ponieważ w skardze kasacyjnej nie wykazano żadnej z przesłanek

wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. uzasadniających przyjęcie skargi do

rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie §

2 tegoż przepisu w związku z art. 39810 k.p.c.