Social security appeal date remains original filing date when court ignores partial appeal requests without supplementation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court allowed the cassation appeal, overturning the appellate court's dismissal of the social security claim. The appellant argued that a 2004 letter regarding an unaddressed portion of his 2001 appeal should restart the procedural timeline, while the lower court held the 2004 letter was a new appeal barred by statute. The court ruled that without a specific request to supplement the judgment, the appeal date remains the original 2001 filing, thereby validating the appellant's procedural standing.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4779 § 1, 3 k.p.c.; When a court fails to address the entirety of an appeal in social security proceedings without a request for supplementation, the appeal date is the original filing date, not the date of the subsequent request for a ruling on the unaddressed portion.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 8 lutego 2007 r.
II UK 129/06
W przypadku nierozpoznania przez sąd w postępowaniu w sprawie z
ubezpieczenia społecznego całości żądań zawartych w odwołaniu - przy braku
wniosku o uzupełnienie wyroku - datą wniesienia odwołania od decyzji organu
rentowego jest data pierwotnego odwołania, nie zaś data złożenia wniosku o
orzeczenie o jego nierozpoznanej części.
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman
Kuczyński, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego
2007 r. sprawy z odwołania Mirosława L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonego od postanowienia
Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2005 r. [...]
u c h y l i ł zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2005 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ostrołęce oddalił odwołanie Mirosława L. od decyzji Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w O. z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie o rentę
z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w dniu 5 lipca 1978
r., po ustaleniu - na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego - że
wnioskodawca nie spełnił warunków do przyznania dochodzonego, w oparciu o art. 6
ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z
tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.),
świadczenia. Sąd ten stwierdził, że decyzją z dnia 5 czerwca 2001 r. organ rentowy
odmówił wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z
wypadkiem przy pracy. Rozpoznając odwołanie wnioskodawcy od tej decyzji Sąd
Okręgowy-Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie zmienił zaskarżoną decyzję i
przywrócił wnioskodawcy prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy z
ogólnego stanu zdrowia na okres od dnia 18 listopada 2002 r. do dnia 31 grudnia
2003 r., nie orzekając o rencie w związku z wypadkiem przy pracy (wyrok z dnia 30
czerwca 2003 r. [...]). Wniesioną przez wnioskodawcę apelację, Sąd Apelacyjny w
Warszawie odrzucił jako wniesioną od nieistniejącej części orzeczenia (postanowienie z dnia 17 października 2003 r. [...]), a Sąd Najwyższy w dniu 19 lutego 2004 r.
oddalił zażalenie od tego postanowienia (II UZ 126/03). W dniu 21 maja 2004 r. Mirosław L. złożył do Sądu Okręgowego w Ostrołęce pismo procesowe zawierające
wniosek o rozpatrzenie jego odwołania od decyzji z dnia 5 czerwca 2002 r. w części
dotychczas nierozpoznanej. Sąd Okręgowy uznał, że powyższe pismo zainicjowało
postępowanie co do merytorycznego rozstrzygnięcia o prawie do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, której odmówiono wnioskodawcy decyzją z dnia 5 czerwca 2001 r., a co do której Sąd Okręgowy w Warszawie
nie orzekł.
Powyższy wyrok zaskarżył apelacją Mirosław L. i zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że badania przedmiotowe, dokonywane
zarówno w trakcie leczenia jak i przez biegłych sądowych, dają podstawę do stwierdzenia, że aktualnie wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy, a nadto że przez cały
czas od utraty prawa do renty w związku z wypadkiem przy pracy nie zachodziły
przesłanki uznania go za niezdolnego do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,
wniósł o jego zmianę i uwzględnienie odwołania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji wraz z
orzeczeniem o kosztach postępowania .
Postanowieniem z dnia 18 października 2005 r. [...] Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił odwołanie, uznając, że złożenie odwołania
od decyzji organu rentowego po prawie trzech latach od jej wydania nie może skutkować jego merytorycznym rozpoznaniem - art. 4779 § 1 i 3 k.p.c. Sąd ten uznał
także, że nie zachodzą przesłanki upoważniające do nieuwzględnienia przekroczenia
terminu, powołując stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w postanowieniu z dnia
29 września 1999 r., II UKN 490/99 (OSNAPiUS 2001 nr 4, poz. 134). Powyższy postanowienie zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik wnioskodawcy i zarzucając
naruszenie przepisów postępowania - art. 4779 § 3 i art. 351 § 1 k.p.c., przez błędną
wykładnię, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do
rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest uzasadniona. W rozpatrywanej sprawie konieczne jest
przede wszystkim rozważenie jaki charakter procesowy miało inicjujące postępowanie w sprawie pismo wnioskodawcy wniesione w dniu 21 maja 2004 r do Sądu Okręgowego w Ostrołęce. Wbrew ocenie Sądu Apelacyjnego nie było ono kolejnym odwołaniem od decyzji ZUS z dnia 5 czerwca 2001 r., ale wnioskiem o rozpoznanie
odwołania złożonego w dniu 15 czerwca 2001 r. od decyzji ZUS z dnia 5 czerwca
2001 r. w zakresie dotąd nierozpoznanym przez Sąd Okręgowy w Warszawie, a dotyczącym przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.
Przy takiej ocenie, rozważania Sądu Apelacyjnego, że odwołanie zostało złożone z rażącym uchybieniem terminu określonego w art. 4779 § 1 k.p.c., są chybione.
Jest niewątpliwe, że wobec niezgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku, strona
może wytoczyć powództwo dotyczące nierozstrzygniętej części roszczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1966 r., II PR 436/66, OSNCP 1967 nr 4,
poz. 79). W ocenie Sądu Najwyższego, pismo wnioskodawcy z dnia 21 maja 2004 r.
nie miało charakteru odwołania, to bowiem zostało złożone w dniu 15 czerwca 2001
r., ale podtrzymywało to odwołanie w związku z jego nierozpoznaniem przez Sąd w
poprzednim postępowaniu. W przypadku nierozpoznania przez sąd w postępowaniu
w sprawach z ubezpieczenia społecznego całości żądań zawartych w odwołaniu przy braku wniosku o uzupełnienie wyroku - datą wniesienia odwołania od decyzji
organu rentowego jest data pierwotnego nierozpoznanego odwołania, nie zaś data
złożenia wniosku o orzeczenie o tej (nierozpoznanej) części roszczenia.
Z tych wszystkich względów należało uchylić zaskarżone postanowienie i
orzec jak w sentencji, po myśli art. 39815 § 1 k.p.c.