Supreme Court dismisses pension appeal because factual findings on work duration preclude legal issue review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the Social Insurance Institution's denial of early retirement rights. The applicant argued that seasonal agricultural work should count as special conditions work, citing a prior Supreme Court precedent. The Court rejected this, ruling that its decision is bound by the lower courts' established facts showing the work did not meet the required duration and full-time criteria.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; The Supreme Court must reject a cassation appeal based on a legal issue if the established facts render the legal question irrelevant to the outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 125/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku I. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T. o prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 listopada 2014 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację I. G. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 19 grudnia 2012 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. z dnia 28 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Ustalono, że w okresie od dnia 1 sierpnia 1974 r. do dnia 6 maja 1988 r. ubezpieczony wykonywał pracę kwalifikowaną jako praca w szczególnych warunkach, wymienioną w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz. 43 ze zm.). W Spółdzielni Kółek Rolniczych w U. zajmował stanowisko mechanika, wykonując prace przy naprawie pomp wtryskowych, wtryskiwaczy i gaźników do silników spalinowych (wykaz A, dział XIV, poz. 14), konserwatora akumulatorów (wykaz A, dział XIV, poz. 13). Nie wykonywał takiej pracy w Kółku Rolniczym w B. (od dnia 1 kwietnia 1969 r. do dnia 31 grudnia 1973 r.), w związku z czym udowodnił okres 13 lat, 9 miesięcy i 6 dni, zamiast wymaganego 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych (por. art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.). Ponadto Sąd drugiej instancji stwierdził, że praca w warunkach szczególnych nie była wykonywana przez ubezpieczonego w pełnym wymiarze czasu pracy; czas pracy był uzupełniany wykonywaniem napraw i konserwacji sprzętu.Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, zawierała wniosek o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, zgodnie z żądaniem apelacji albo o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji. Oparta została na podstawie naruszenia – przez błędną wykładnię – art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze i „przyjęcie, że ubezpieczony nie posiada co najmniej 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze z uwagi na brak wykonywania tej pracy w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku”.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wymagającego rozstrzygnięcia, czy praca w warunkach szczególnych tylko w pewnych okresach roku, uzależniona w dużej mierze od pór roku i nadmiaru pracy w rolnictwie, upoważnia do zaliczania tych okresów, jako pracy w warunkach szczególnych.
W ocenie skarżącego taką właśnie odpowiedź można znaleźć w tezie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2007 r., III UK 27/07 (OSNP 2008 nr 21-22, poz. 325). Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Każda z przyczyn wniesienia skargi kasacyjnej, także ta, w której skarżący powołał się na istotne zagadnienie prawne, musi być powiązana z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).Sąd Najwyższy związany jest ustalonym przez Sądy meriti stanem faktycznym (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).
Według tych ustaleń nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane, że czas wykonywania przez skarżącego pracy, której domagał się zakwalifikowania jako wykonywanej w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu, jest krótszy niż wymagany na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w związku z czym rozstrzygnięcie postawionego w skardze problemu prawnego nie ma znaczenia w sprawie. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).