Social security pension appeal dismissed; expert evidence inadmissible as no legal error occurred.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a claimant against a social security office's denial of a disability pension. The claimant argued that the lower court failed to admit expert opinions establishing her overall health status and work capacity, citing procedural violations. The court ruled that the appeal did not meet the statutory requirements for cassation review and that the lower court was not obligated to admit additional expert evidence when existing proof clearly indicated a lack of entitlement.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 pkt 1, 2, 3 k.p.c.; Art. 393 § 2 k.p.c.; Art. 3937 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly cite specific circumstances justifying its acceptance under the Code of Civil Procedure; mere dissatisfaction with evidence or a need for further fact-finding does not constitute a legal error warranting Supreme Court review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 120/04
POSTANOWIENIE
Dnia 28 września 2004 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Gonera
w sprawie z wniosku E. Ł.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi [...]
o rentę z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 września 2004 r.,
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego [...]
z dnia 29 stycznia 2004 r.,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy [...] - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 25
września 2002 r.,
oddalił odwołanie E. Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych Oddział [...] z 28 maja 2001 r. nr I - 805944/25 odmawiającej
wnioskodawczyni prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Sąd uznał, że schorzenia wnioskodawczyni nie dają podstaw do orzeczenia
choćby częściowej niezdolności do pracy i odmówił wnioskodawczyni prawa do
renty z uwagi na niespełnienie przesłanek nabycia prawa do renty z tytułu
niezdolności do pracy wskazanych w art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.
1118 ze zm.).
Sąd Apelacyjny [...] - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 29
stycznia 2004 r.,
oddalił apelację wnioskodawczyni od powyższego wyroku Sądu
Okręgowego.
Kasację
zaskarżając
od
wyroku
Sądu
Apelacyjnego
wniosła
wnioskodawczyni,
wyrok ten w całości. Kasację oparto na podstawie naruszenia
przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie
obrazie art. 286 k.p.c., polegającej na „niedopuszczeniu dowodu i opinii biegłych,
uzasadniającej całościowo stan zdrowia wnioskodawczyni i jej przydatności do
pracy”.
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji skarżąca wskazała
„potrzebę ustalenia stanu zdrowia wnioskodawczyni i jej przydatności do
zatrudnienia przy uwzględnieniu wszystkich jednostek chorobowych stwierdzonych
przez biegłych różnych specjalności jako obrazu całościowego”.
Skarżąca wniosła o uchylenie „zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej
instancji” i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej
instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest szczególnym środkiem odwoławczym, służącym głównie
interesowi publicznemu przez zapewnienie jednolitości wykładni przepisów
prawnych oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji, co
znajduje wyraz w okolicznościach uzasadniających odmowę jej przyjęcia do
rozpoznania, wskazanych w art. 393 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). W
związku z tym art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. nakłada na sporządzającego kasację
obowiązek przytoczenia okoliczności uzasadniających jej przyjęcie przez Sąd
Najwyższy do merytorycznego rozpoznania. Skarżąca nie przedstawia w kasacji
żadnej z takich okoliczności w ujęciu art. 3933 § 1 pkt 3 w związku z art. 393 § 1 i §
2 k.p.c. Skarżąca stwierdza, że w niniejszej sprawie okolicznością tego rodzaju jest
„potrzeba ustalenia stanu zdrowia wnioskodawczyni i jej przydatności do
zatrudnienia przy uwzględnieniu wszystkich jednostek chorobowych stwierdzonych
przez biegłych różnych specjalności jako obrazu całościowego”. Pomimo, że
powyższe stwierdzenie występuje w wyodrębnionej części kasacji, zatytułowanej:
„Okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji”, to w istocie nie nawiązuje ono
nawet werbalnie do żadnej z przesłanek kasacyjnych wskazanych w art. 393 k.p.c.
Spełnienie wymagania, określonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., wymaga
wyraźnego wskazania, która lub które z okoliczności uzasadniających rozpoznanie
kasacji, określonych w art. 393 § 1 i § 2 k.p.c. występują w sprawie, następnie
przedstawienia takiej okoliczności lub takich okoliczności, z ukazaniem ich związku
z rozpoznawaną sprawą, oraz zaprezentowania szczegółowej argumentacji
prawnej, uzasadniającej, dlaczego Sąd Najwyższy powinien rozpoznać kasację.
Rozpatrywana kasacja wymagań tych nie spełnia. Skarżąca nie powołuje się ani na
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, ani na potrzebę
wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości interpretacyjne lub rozbieżności
w orzecznictwie sądów. Potrzeba ustalenia stanu zdrowia wnioskodawczyni oraz
jej
przydatności
do
zatrudnienia
przy
uwzględnieniu
różnych
jednostek
chorobowych ma przede wszystkim charakter faktyczny i nie wiąże się z
koniecznością
rozstrzygania problemów prawnych lub dokonywania przez Sąd
Najwyższy wykładni prawa.
Kasację oparto jedynie na podstawie naruszenia art. 286 k.p.c. w wyniku
niedopuszczenia dowodu z opinii biegłych różnych specjalności, ustalającej
całościowo
stan
zdrowia
wnioskodawczyni
i
jej
przydatności
do
pracy.
Niedopuszczenie dowodu z opinii kolejnych biegłych nie stanowi oczywistego
naruszenia prawa
w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym
orzecznictwem, potrzeba powołania innego (kolejnego) biegłego (biegłych) powinna
wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas
złożonej (złożonych) opinii (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 1999, I
PKN 20/99, OSNAPiUS 2000, nr 22, poz. 807). Sąd Najwyższy niejednokrotnie
wyjaśniał, że sąd orzekający o prawie do świadczeń z ubezpieczenia społecznego
nie
ma
obowiązku
uwzględniania
kolejnych
wniosków
dowodowych
ubezpieczonego tak długo, aż strona udowodni tezę korzystną dla siebie (por.
wyroki Sądu Najwyższego: z 19 marca 1997 r. II UKN 45/97, OSNAPiUS 1998, nr
1, poz. 24, z 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97, OSNAPiUS 1998, nr 20, poz. 612).
Oznacza to, że Sąd Apelacyjny w rozpoznawanej sprawie nie miał obowiązku
dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych (innych) biegłych „na okoliczność ustalenia
całościowego stanu zdrowia wnioskodawczyni”, gdy dowody już przeprowadzone
jednoznacznie wskazywały na brak podstaw do orzeczenia choćby częściowej
niezdolności wnioskodawczyni do pracy. W związku z tym zaskarżone orzeczenie
nie może naruszać wskazanego w kasacji przepisu w sposób oczywisty.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.
kc