Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 12/05 Generato dall'IA

Social Security Office refused pension calculation due to insufficient work history; Supreme Court upheld this refusal.

Numero d'incarto II UK 12/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal against a lower court ruling that ordered the Social Security Office to calculate her pension. The applicant lacked the mandatory 35-year work history required for retirement, yet the lower court compelled the office to determine the pension amount for unemployment benefit calculations. The court ruled that the Social Security Office correctly refused the calculation because the applicant did not meet the statutory conditions for retirement, which is a prerequisite for the unemployment benefit formula.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 101 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; art. 37k ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu: The Social Security Office is authorized to refuse the calculation of pension amounts for unemployment benefit purposes when the applicant does not fulfill the statutory work history conditions required to acquire the right to retirement.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension calculation unemployment benefit work history requirement retirement conditions Social Security Office statutory entitlement procedural competence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 101 ust. 1 of the Act on Pensions and Allowances from the Social Insurance Fund
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (a uprzednio
Art. 76 of the Act on Pension Provision for Employees and Their Families
także z art. 76 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r.
Art. 37k ust. 1 pkt 3 of the Act on Employment and Prevention of Unemployment
iż odmawiając ustalenia na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy w P. (art. 37k ust.
Art. 37k ust. 2-4 of the Act on Employment and Prevention of Unemployment
iż odmawiając ustalenia na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy w P. (art. 37k ust.
Art. 398 § 16 of the Code of Civil Procedure
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 16 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Supreme Court Ruling of 19 March 2003, III UZP 1/03

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 12/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca)

Protokolant Halina Kurek

w sprawie z wniosku A.W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

o ustalenie wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia

przedemerytalnego,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 27 kwietnia 2005 r.,

kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok Sądu

Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z

dnia 18 grudnia 2003 r. (XIV U …/03) i oddala odwołanie

wnioskodawczyni.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 28 października 2004 r. (III AUa

…/04) oddalił apelację strony pozwanej – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych –

Oddział w C. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 grudnia 2003 r. (…/03),

mocą którego – w wyniku odwołania ubezpieczonej – A.W. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w C. z dnia 15 lipca 2002 r., odmawiającej jej

wyliczenia

wysokości

emerytury

dla

celów

ustalenia

świadczenia

przedemerytalnego – zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zobowiązał

stronę pozwaną do wyliczenia emerytury ubezpieczonej dla celów ustalenia

wysokości świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd

Apelacyjny w W. stwierdził, że znany mu jest pogląd prawny wyrażony w uchwale

Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2003 r. (III UZP 1/03 – OSNAPiUS z 2003 r. nr

13 poz. 317), zgodnie z którym organ rentowy uprawniony jest do odmowy

ustalenia wysokości emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego w

sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o to świadczenie nie posiada wymaganego do

uzyskania prawa do emerytury okresu zatrudnienia, lecz tego poglądu prawnego

nie podziela. Natomiast Sąd Apelacyjny w W. w pełni podzielił odmienny pogląd

prawny wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w W.,

iż odmawiając ustalenia na wniosek Powiatowego Urzędu Pracy w P. (art. 37k ust.

3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu –

jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm. – powoływanej nadal jako:

ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) dla ubezpieczonej wysokości

emerytury

w

celu

przedemerytalnego

określenia

wysokości

z tego powodu, że

należnego

ubezpieczona

jej

świadczenia

nie legitymuje

się

wymaganym okresem do przyznania tego świadczenia, organ rentowy faktycznie

przesądził o prawie ubezpieczonej do świadczenia przedemerytalnego, co nie

leżało w zakresie jego ustawowych kompetencji. Sąd Apelacyjny stwierdził

równocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ rentowy ustalając

wysokość emerytury na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz.

1118 ze zm. – powoływanej nadal jako: ustawa o emeryturach i rentach z FUS)

„uwzględnia udowodnione okresy składkowe i nieskładkowe, jeżeli są one

wystarczające

do

przyznania

prawa

emerytury

(a

nie

świadczenia

przedemerytalnego), a wątpliwości co do możliwości uznania wykazanych okresów

jako składkowe lub nieskładkowe wyraża w wysokości wyliczenia emerytury bez ich

uwzględniania i swoje stanowisko uzasadnia. Od takiej decyzji ubezpieczonemu

przysługuje odwołanie do sądu.”

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 28

października 2004 r. pełnomocnik organu rentowego zarzucił naruszenie art. 37k

ust. 1 ust. 3 i ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu – „poprzez

uznanie, iż organ rentowy ma obowiązek wydania decyzji ustalającej wysokość

emerytury na każdy wniosek złożony przez powiatowy urząd pracy, nawet bez

spełnienia przez ubezpieczonego przesłanek skutkujących przyznanie świadczenia

przedemerytalnego, i nakazanie organowi rentowemu wyliczenia wysokości

emerytury A.W. pomimo, iż nie spełniała podstawowego warunku do przyznania

prawa do świadczenia przedemerytalnego – w postaci posiadania wymaganego

okresu zatrudnienia.”, bowiem w dacie złożenia tego wniosku – stosownie do

ustaleń organu rentowego – ubezpieczona legitymowała się stażem pracy

wynoszącym 27 lat 1 miesiąc i 27 dni, zamiast wymaganego 35-letniego okresu

zatrudnienia uprawniającego do emerytury (art. 37k ust. 1 pkt 3 ustawy o

zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu). W uzasadnieniu kasacji pełnomocnik

organu rentowego wyraził przy tym opinię, że rozstrzygnięcie prawne przyjęte w

zaskarżonym wyroku Sądu Apelacyjnego w W. jest niezgodne z dotyczącym

interpretacji i stosowania art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu poglądem prawnym wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia

19 marca 2003 r. (III UZP 1/03 – OSNAPiUS z 2003 r. nr 13 poz. 317), a następnie

także w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 2003 r. (III UZP 6/03), a

przy

tym:

„wyliczanie

wysokości

emerytury

na

każde

żądanie

starosty

powodowałoby niejednokrotnie zaliczanie przez pracowników urzędu powiatowego

do okresów uprawniających do emerytury – okresów, które z mocy obowiązujących

przepisów nie mogą być do nich zaliczane. Ewentualne przyjęcie, iż wnioskodawca

posiada okres 35-letni uprawniający do świadczenia emerytalnego, byłoby w

oczywistej sprzeczności z późniejszym przyznaniem prawa do emerytury. Zgodnie

z art. 21 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, podstawę wymiaru

emerytury dla osoby, która wcześniej pobierała świadczenie przedemerytalne na

podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stanowi

podstawa wymiaru przyjęta do ustalenia świadczenia przedemerytalnego – w

wysokości uwzględniającej wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie

następującym po ustaleniu prawa do świadczenia przedemerytalnego albo

podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art. 15. Jednocześnie art. 100 ust. 1

tejże ustawy stanowi, że prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z

dniem spełnienia wszystkich wymaganych do jego nabycia warunków, a wniosek

osoby uprawnionej i wydana następnie decyzja organu rentowego ustalająca prawo

do świadczeń i ich pobierania stanowi jedynie realizację prawa do świadczeń.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (a uprzednio

także z art. 76 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin – Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), prawo do świadczeń

określonych w tej ustawie, w tym również prawo do emerytury „powstaje z dniem

spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa”. Z kolei, art.

37k ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, iż

świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie

warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawo do zasiłku, jeżeli między

innymi „do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu

pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła

okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat

dla mężczyzn”, przy czym wysokość świadczenia przedemerytalnego ustalana jest

w stosunku procentowym do kwoty emerytury określonej przez organ rentowy w

decyzji

ustalającej

wysokość

emerytury

w

celu

ustalenia

świadczenia

emerytalnego, który wydaje tę decyzję na wniosek powiatowego urzędu pracy,

stosując w tym postępowaniu odpowiednio przepisy dotyczące postępowania w

sprawie świadczeń emerytalnych (art. 37k ust. 2 – ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i

przeciwdziałaniu bezrobociu). Na tej podstawie, Sąd Najwyższy w uchwale z dnia

19 marca 2003 r. (III UZP 1/03 – OSNIPUSiSP z 2003 r., nr 13 poz. 317) stwierdził,

że: „Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do odmowy ustalenia

wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego w

sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o to świadczenie nie spełnia warunków

posiadania wymaganego okresu zatrudnienia, od którego zależy jej prawo do

emerytury”.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wnioskodawczyni nie

spełniła

ustawowo

świadczenia

określonego

warunku

niezbędnego

w

celu

uzyskania

przedemerytalnego,

bowiem

legitymowała

się

stażem

pracy

uprawniającym do emerytury wynoszącym 27 lat 1 miesiąc i 27 dni, a więc nie

posiadała wymaganego ustawą 35-letniego okresu zatrudnienia uprawniającego do

emerytury. W tej sytuacji, oczywiście zasadny okazał się podniesiony w kasacji

zarzut, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszenie art. 37k ust. 1 pkt 3

ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 16 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

Teza:

por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2003 r., III UZP 1/03

(OSNIPUSiSP z 2003 r. nr 13 poz. 317)