Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 12/02 Generato dall'IA

Submitting a certificate of temporary inability to work does not terminate the employment relationship under Art. 74 k.p. even if the employee does not intend to return.

Numero d'incarto II UK 12/02
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by a former mayor and the City Office regarding the payment of sick leave benefits. The court confirmed that submitting a certificate of temporary inability to work after voluntarily terminating the employment contract does not cause the employment relationship to expire under Article 74 of the Labor Code, even if the employee fails to declare an intention to return within seven days. Consequently, the court ruled that the original employers remained liable for the benefits, rejecting procedural and substantive arguments raised by the appellants.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 74 k.p.; Art. 328 § 1, 382, 378 § 1, 393 § 1 pkt 2 k.p.c. The submission of a certificate of temporary inability to work following a voluntary termination of the employment contract does not result in the expiration of the employment relationship under Article 74 of the Labor Code, even if the employee does not declare an intention to return to work within seven days.

Parole chiave

Generato dall'IA
voluntary termination of employment certificate of temporary inability to work expiration of employment relationship sick leave benefits payer Labor Code Article 74 cassation appeal dismissal intention to return to work

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 74 k.p.
pracy na podstawie art. 74 k.p., nawet w przypadku, gdy pracownik w ciągu
Art. 328 § 1 k.p.c.
Przepis art. 328 § 1 k.p.c.
Art. 382 k.p.c.
Art. 378 § 1 k.p.c.
Drugi z powołanych w kasacji przepisów - art. 378 § 1 k.p.c. - stanowi, że sąd
Art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.
sprawy, a tylko taki zarzut może stanowić podstawę kasacji z mocy art. 393 1 pkt 2
Art. 12 of the Act on financial benefits in the event of illness and maternity
przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 74 k.p. i art. 12 i 48 ustawy z
art. 74 k.p
pracy na podstawie art. 74 k.p., nawet w przypadku, gdy pracownik w ciągu
art. 328 § 1 k.p.c
Przepis art. 328 § 1 k.p.c.
art. 378 k.p.c
Przepis art. 378 k.p.c. został naruszony w ten sposób, że Sąd Apelacyjny nie ustosunkował się do zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia art. 12 i 48 ustawy o
art. 233 § 1 k.p.c
wskazał jako podstawy kasacji naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 22 stycznia 2003 r.

II UK 12/02

Złożenie zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy trwającej po

rozwiązaniu stosunku pracy z wyboru, przez pracownika pozostającego w

związku z nim na urlopie bezpłatnym, nie powoduje wygaśnięcia stosunku

pracy na podstawie art. 74 k.p., nawet w przypadku, gdy pracownik w ciągu

siedmiu dni nie zgłosił zamiaru powrotu do pracy.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2003 r.

sprawy z wniosku Urzędu Miasta i Gminy G., Wojciecha M. przeciwko Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w O. o wypłatę zasiłku chorobowego, na skutek kasacji wnioskodawców od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21

marca 2001 r. [...]

o d d a l i ł kasacje.

Uzasadnienie

Decyzjami z dnia 18 stycznia 1999 r. i z dnia 26 lutego 1999 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w O. ustalił, że wypłat zasiłku chorobowego powinny

dokonywać Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddział Regionalny w O.

w stosunku do Wojciecha M. i PKP Zakład Taboru „Z.” w W. w stosunku do Józefa F.

a nie Urząd Miasta i Gminy w G.

Po rozpoznaniu odwołań Urzędu Miasta i Gminy w G. i Wojciecha M. i zawiadomieniu o toczącym się postępowaniu Józefa F., PKP Zakład Taboru „Z.” w W. i

Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziału Regionalnego w O. Sąd

Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu wyrokiem z dnia 28

czerwca 2000 r. [...] oddalił odwołania. Sąd ustalił, że Wojciech M. jako pracownik

Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziału Regionalnego w O. korzystał

z urlopu bezpłatnego w związku z wyborem na stanowisko burmistrza Miasta i Gminy

G. Stosunek pracy na tym ostatnim stanowisku został rozwiązany 3 listopada 1998 r.

na skutek upływu kadencji. Od 2 listopada 1998 r. do 30 kwietnia 1999 r. Wojciech

M. miał zwolnienie lekarskie, a zasiłek chorobowy wypłaciły mu oba zakłady pracy.

Pismem z dnia 28 grudnia 1998 r. wnioskodawca Wojciech M. zwrócił się do Kasy

Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego-Oddziału Regionalnego w O. o rozwiązanie

umowy o pracę z dniem 3 listopada 1998 r., na co pracodawca wyraził zgodę w dniu

8 stycznia 1999 r. Józef F. korzystał również z urlopu bezpłatnego u swego pracodawcy w związku z wyborem na stanowisko zastępcy burmistrza Miasta i Gminy w

G., które piastował do upływu kadencji, to jest do 3 listopada 1998 r. Od 28 października 1998 r. miał zwolnienie lekarskie, przy czym Urząd Miasta i Gminy w G. wypłacił

mu zasiłek chorobowy do końca grudnia 1998 r., a za dalszy okres PKP Zakład

Przewozów Towarowych w O., w którym to zakładzie podjął zatrudnienie po zakończeniu zwolnienia lekarskiego. Oceniając ten stan faktyczny Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są prawidłowe, gdyż zasiłki chorobowe po ustaniu stosunku pracy z

Urzędem Miasta i Gminy w G. powinny wypłacać pracownikom macierzyste zakłady

pracy.

Apelacje od tego wyroku wnieśli wnioskodawca Wojciech M., zainteresowany

Józef F. i Urząd Miasta i Gminy w G.

Wyrokiem z dnia 21 marca 2001 r. [...] Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu oddalił apelacje. Sąd Apelacyjny uznał, że stosunek

pracy między Urzędem Miasta i Gminy w G. i pracownikami pełniącymi funkcje z wyboru rozwiązał się zgodnie z art. 74 Kodeksu pracy wobec wygaśnięcia mandatu.

Powoduje to, że z chwilą wygaśnięcia mandatu zostaje przywrócony stosunek pracy

z macierzystym zakładem pracy. Warunkiem reaktywowania zawieszonego na czas

kadencji stosunku pracy jest zgłoszenie przez pracownika w terminie 7 dni powrotu

do pracy. Z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych obu pracowników

wynika, że stosunek pracy w macierzystych zakładach pracy został reaktywowany,

zakłady te zawiadomiły pracowników o ustaleniu stanowisk pracy i wynagrodzeniu.

Słusznie zatem Sąd Okręgowy przyjął, że zarówno Wojciech M. jak i Józef F. od 4

listopada 1998 r. byli pracownikami macierzystych zakładów pracy i zgodnie z art. 48

ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz.

143 ze zm.) te zakłady pracy powinny wypłacać zasiłek chorobowy.

Wyrok ten zaskarżył kasacją Urząd Miasta i Gminy w G. i Wojciech M. Urząd

Miasta i Gminy w G. wskazał jako podstawy kasacji naruszenie prawa materialnego

przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 74 k.p. i art. 12 i 48 ustawy z

dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 233

i 382 k.p.c., 328 § 1 k.p.c. i 378 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu kasacji podniósł, że sprzeczne z treścią art. 74 Kodeksu pracy

jest stanowisko, iż stosunek pracy pracowników korzystających z urlopów bezpłatnych został reaktywowany po wygaśnięciu mandatu. Przepis ten daje pracownikowi

prawo do reaktywowania stosunku pracy, jednak realizacja tego prawa zależy od woli

pracownika, który powinien zgłosić powrót do pracy w terminie 7 dni. Zarówno Józef

F. jak i Wojciech M. z powodu choroby nie zgłosili powrotu do pracy. Józef F. uczynił

to dopiero po odzyskaniu zdolności do pracy, a Wojciech M. rozwiązał stosunek

pracy w czasie zwolnienia lekarskiego. Zaskarżony wyrok narusza przepis art. 48

ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa, który to przepis nakazuje wypłacanie zasiłków chorobowych zakładowi pracy także po ustaniu zatrudnienia, jeżeli niezdolność do pracy powstała w

czasie trwania zatrudnienia. Niezdolność do pracy obu pracowników powstała w czasie trwania zatrudnienia w Urzędzie Miasta i Gminy w G. i ten pracodawca miał obowiązek wypłacać zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia. Podstawą wymiaru

zasiłku chorobowego powinno być wynagrodzenie otrzymywane na ostatnim stanowisku. Uznanie, że podstawą tą jest wynagrodzenie ustalone w macierzystych zakładach pracy narusza przepis art. 12 powołanej ustawy. Sąd Apelacyjny z naruszeniem

art. 233 i 382 k.p.c. dokonał błędnych ustaleń uznając pisma macierzystych zakładów pracy ustalające stanowiska i wynagrodzenie za dowód reaktywowania stosunków pracy. W rzeczywistości pisma te zostały sporządzone w związku z informacją

Przewodniczącego Rady Miejskiej w G. o wygaśnięciu mandatu, a nie były odpowiedzią na zgłoszenie przez pracowników woli powrotu do pracy. Naruszenie art. 328

§ 1 k.p.c. polega na braku wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku,

mimo że Sąd Apelacyjny dokonywał ustaleń faktycznych we własnym zakresie.

Przepis art. 378 k.p.c. został naruszony w ten sposób, że Sąd Apelacyjny nie ustosunkował się do zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia art. 12 i 48 ustawy o

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Wojciech M. wskazał jako podstawy kasacji naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. - i naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię

art. 74 Kodeksu pracy. Pierwszy zarzut odnosi się do sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń faktycznych, że skarżący zgłosił w terminie 7 dni od ustania kadencji chęć powrotu do pracy. Ustalenia w tym przedmiocie są zdaniem skarżącego

całkowicie dowolne. Błędna wykładnia art. 74 k.p. polega na uznaniu, że stosunek

pracy z pracodawcą udzielającym urlopu bezpłatnego trwa nadal mimo braku ze

strony pracownika jednoznacznego oświadczenia woli o powrocie do pracy. W

związku z tymi zarzutami wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 48 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa stanowi, że

prawo do zasiłków ustalają i zasiłki te wypłacają zakłady pracy, które nie zgłaszają

imiennie pracowników do ubezpieczenia społecznego swoim pracownikom w czasie

trwania ich zatrudnienia, a także po ustaniu zatrudnienia, jeżeli niezdolność do pracy

powstała przed ustaniem zatrudnienia. Z treści tego przepisu wynika, że zasiłek chorobowy w okresie trwania zatrudnienia wypłaca ten zakład pracy, w którym pracownik

jest w czasie choroby zatrudniony. Jeżeli w czasie niezdolności do pracy z powodu

choroby pracownik zmieni zakład pracy, dotychczasowy pracodawca wypłaca zasiłek

do czasu ustania stosunku pracy a nowy pracodawca od czasu nawiązania stosunku

pracy. Określony we wskazanym przepisie obowiązek wypłacania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia ma miejsce wówczas, gdy w okresie niezdolności do

pracy nastąpi ustanie zatrudnienia w ogóle i pracownik nie pozostaje w stosunku

pracy. Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia tego przepisu byłby uzasadniony

tylko wówczas, gdyby po ustaniu stosunku pracy w czasie niezdolności do pracy

burmistrz i jego zastępca nie pozostawali w stosunku pracy z pracodawcami, którzy

w związku z pełnieniem funkcji z wyboru udzielili im urlopu bezpłatnego. Zawarte w

zaskarżonym wyroku ustalenie, że stosunek pracy z dotychczasowymi pracodaw-

cami trwał po wygaśnięciu mandatów jest kwestionowane w kasacjach jako niezgodne z faktami, a zaprezentowany na podstawie tego ustalenia pogląd prawny jest zdaniem wnoszących kasacje wynikiem błędnej wykładni art. 74 Kodeksu pracy. Oba te

zarzuty podniesione w jednej i drugiej kasacji są nieuzasadnione.

Przepis art. 74 k.p. stanowi, że pracownik pozostający w związku z wyborem

na urlopie bezpłatnym ma prawo powrotu do pracy u pracodawcy, który zatrudniał go

w chwili wyboru na stanowisko równorzędne pod względem wynagrodzenia z poprzednio zajmowanym, jeżeli zgłosił swój powrót w ciągu 7 dni od rozwiązania stosunku pracy z wyboru. Niedotrzymanie tego warunku powoduje wygaśnięcie stosunku pracy, chyba, że nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika. Zgodnie z tym

przepisem stosunek pracy pracownika pozostającego na urlopie bezpłatnym wygasa

dopiero wówczas gdy pracownik nie zgłosi powrotu do pracy w ciągu 7 dni. Takie

stanowisko zajął Sąd Najwyższy w niepublikowanym dotychczas wyroku z dnia 4

czerwca 2002 r., I PKN 352/01, stwierdzając, że stosunek pracy pracownika, który

nie zgłosił powrotu do pracy u pracodawcy gdzie był urlopowany do pełnienia funkcji

z wyboru, wygasa po upływie 7 dni od ustania zatrudnienia z wyboru. Do upływu

siedmiodniowego terminu stosunek pracy trwa nadal, a jeżeli niezgłoszenie się do

pracy nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika stosunek pracy wygasa

wówczas, gdy pracownik nie powróci do pracy po ustaniu przeszkody. Z faktów niekwestionowanych przez wnoszących kasacje wynika, że obaj pracownicy nie zgłosili

wprawdzie powrotu do pracy w ciągu 7 dni jednak złożyli pracodawcom zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy i pobierali od tych pracodawców zasiłek

choroby. Złożenie przez pracownika pozostającego w związku z wyborem na urlopie

bezpłatnym zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, trwającej po rozwiązaniu stosunku pracy z wyboru, nie powoduje wygaśnięcia stosunku pracy na podstawie art. 74 k.p., nawet w przypadku, gdy pracownik w ciągu 7 dni nie zgłosił zamiaru powrotu do pracy. Niedotrzymanie warunku powrotu do pracy w ciągu 7 dni nie

powoduje bowiem wygaśnięcia stosunku pracy jeżeli nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika, a taką przyczyną jest choroba pracownika. W takiej sytuacji

kontynuowanie stosunku pracy zawieszonego na czas urlopu bezpłatnego następuje

z mocy prawa, a jego rozwiązanie przed ustaniem przeszkody w powrocie do pracy

wymaga wypowiedzenia umowy przez pracownika albo pracodawcę lub porozumienia obu stron stosunku pracy. Po wygaśnięciu mandatów nie nastąpiło rozwiązanie

stosunku pracy w tym trybie i obaj pracownicy od dnia 4 listopada 1998 r. pozosta-

wali w stosunku pracy z dotychczasowymi pracodawcami. Rozwiązanie umowy o

pracę za porozumieniem stron z Wojciechem M. nastąpiło dopiero w styczniu 1999

r., kiedy pracodawca zgodził się na jego propozycję zgłoszoną 28 grudnia 1998 r., a

Józef F. powrócił do pracy po odzyskaniu zdolności do pracy. Te ustalenia nie są w

kasacjach kwestionowane, a zarzuty naruszenia art. 233 § 1 i 382 k.p.c. sprowadzają

się do twierdzenia, że nie został wzięty pod uwagę fakt braku oświadczeń woli pracowników o powrocie do pracy. Jak stwierdzono wyżej brak takich oświadczeń nie

spowodował wygaśnięcia dotychczasowych stosunków pracy, zatem nie można mówić o błędzie w ustaleniach faktycznych.

Bezzasadne są również podniesione w kasacji Urzędu Miasta i Gminy w G.

pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przepis art. 328 § 1 k.p.c.

został powołany w kasacji prawdopodobnie na skutek omyłki, gdyż reguluje on tryb i

termin zgłoszenia przez stronę żądania sporządzenia uzasadnienia wyroku. Wnoszącemu kasację chodziło prawdopodobnie o przepis art. 328 § 2 k.p.c. określający

wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Jednakże nie wskazano w

kasacji w jaki sposób ewentualne uchybienie w tym zakresie mogło wpłynąć na wynik

sprawy, a tylko taki zarzut może stanowić podstawę kasacji z mocy art. 393 1 pkt 2

k.p.c. Drugi z powołanych w kasacji przepisów - art. 378 § 1 k.p.c. - stanowi, że sąd

drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji. Wobec oddalenia apelacji

nie można uznać, że granice apelacji zostały w jakiś sposób przekroczone. Fakt, że

Sąd Apelacyjny nie ustosunkował się do wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów, nie może być uznany za naruszenie tego przepisu. Niezależnie od tego, że

uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa procesowego nie koresponduje z treścią

przepisów postępowania wskazanych w kasacji jako naruszone, nie można dopatrzyć się uchybień opisanych w tym uzasadnieniu. Sąd Apelacyjny powołał się bowiem w końcowej części uzasadnienia na podstawę prawną zastosowaną przez Sąd

pierwszej instancji, stwierdzając brak zasadności zarzutów apelacji kwestionujących

pogląd prawny tego Sądu.

Podniesiony przez Urząd Miasta i Gminy w G. zarzut naruszenia przez Sąd

Apelacyjny przepisu art. 12 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa jest całkowicie chybiony. Przepis ten

reguluje zasady ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, a decyzja organu

rentowego zaskarżona odwołaniem przez Urząd Miasta i Gminy w G. dotyczy ustalenia płatników zasiłków chorobowych a nie ustalenia wysokości tych zasiłków. Wobec

ustalenia, że płatnikiem zasiłków nie jest Urząd Miasta i Gminy w G. lecz inne podmioty, kwestia podstawy wymiaru zasiłków nie dotyczy praw i obowiązków wnoszącego kasację. Natomiast kasacja Wojciecha M., który mógłby być zainteresowany w

ustaleniu wysokości zasiłku, nie zawiera zarzutu w tym przedmiocie.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 39312 k.p.c. oddalił

obie kasacje jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.