Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 118/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as legal issue already settled by prior Supreme Court precedents.

Numero d'incarto II UK 118/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the legal question was not new. The applicant argued that employment periods with agricultural cooperatives should count as special working conditions regardless of membership status, citing specific social security and labor code provisions. The court determined that this issue had already been comprehensively resolved in multiple prior Supreme Court decisions, thereby precluding its consideration under cassation rules.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o Sądzie Najwyższym; If a legal issue has already been resolved by the Supreme Court in prior rulings, it does not constitute a new legal question requiring cassation review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal legal issue Supreme Court precedent social security benefits agricultural cooperative employment labor code provisions binding jurisprudence status occupazionale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa.
Art. 3989 k.p.c.
189).Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.
Art. 102 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art. 102 k.p.c. aw
Art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zarzucił naruszenie art. 184 ust.
Art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
1383 ze zm.; dalej ustawa emerytalna) w związku z art. 32 ust.
§ 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
poz. 3, działu VIII, wykazu A - załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego
art. 391 § 1 k.p.c
Skarżący zarzucił także naruszenia art. 391 § 1 k.p.c.
art. 30 k.p

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 328/11
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 19 marca 2012 r., II PK 294/11
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 5 maja 1999 r., I PKN 677/98
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 7 grudnia 1999 r., I PKN 385/99
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 4 listopada 2009 r., I PK 106/09
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 8 grudnia 2009 r., I UK 186/09
I PK 230/02
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP - wkładka 2003 nr 13, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 118/17 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku J. K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 stycznia 2018 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i odstępuje od obciążania wnioskodawcy kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca J. K. wniósł skargę od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 września 2016 r. Zarzucił naruszenie art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 1383 ze zm.; dalej ustawa emerytalna) w związku z art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy w związku z § 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.) w związku z poz. 3, działu VIII, wykazu A - załącznika do tego rozporządzenia, przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, przez przyjęcie, że „w sytuacji gdy odwołujący nabył status członka rolniczej spółdzielni produkcyjnej okres świadczonej wówczas stale i w pełnym wymiarze czasu w oparciu o umowę o pracę na jej rzecz nie powinien być wliczany pracy do okresu pracy w szczególnych warunkach podczas gdy z prawidłowej wykładni w/w przepisów wynika, że okresy pracy w szczególnych warunkach dotyczą wszystkich pracowników, niezależnie od tego czy po zawarciu umowy o pracę uzyskali członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej”.

Skarżący zarzucił także naruszenia art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 232 zdanie drugie k.p.c., przez nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań zawnioskowanych świadków.Skarżący wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne: „Czy umowa o pracę z rolniczą spółdzielnia produkcyjną zawarta przed uzyskaniem statusu jej członka w jakikolwiek sposób wygasa bądź ulega rozwiązaniu po uzyskaniu członkostwa, czy może nadal trwa, dopóki nie zostanie rozwiązana w oparciu o któreś ze zdarzeń z art. 30 k.p.”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1254 ze zm.), rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach.

Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. W konsekwencji nie można uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeśli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii przedstawianej w skardze i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP - wkładka 2003 nr 13, poz. 5; z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468; z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 328/11, LEX nr 1215423; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578).

Problem prawny przedstawiany przez skarżącego został już rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy. W wyroku z dnia 5 maja 1999 r., I PKN 677/98 (OSNAPiUS 2000 nr 14, poz. 537), uznano, że przyjęcie pracownika spółdzielni pracy w poczet jej członków powoduje rozwiązanie pracowniczego i nawiązanie spółdzielczego stosunku pracy. Także w wyroku z dnia 7 grudnia 1999 r., I PKN 385/99 (OSNAPiUS 2001 nr 8, poz. 268), wyrażono pogląd, że dochodzi w tej sytuacji do rozwiązania pracowniczego stosunku pracy na mocy porozumienia stron i nawiązania spółdzielczej umowy o pracę.

Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2009 r., I PK 106/09, LEX nr 564759; z dnia 8 grudnia 2009 r., I UK 186/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 189).Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art. 102 k.p.c. aw