Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 110/18 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed; business activity deemed a sham due to minimal income and lack of active client acquisition efforts.

Numero d'incarto II UK 110/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a business operator against a social security office decision. The court found that the appellant's activities were merely a sham, evidenced by marginal income, lack of active client acquisition, and reliance on personal acquaintances. Consequently, the court ruled that the factual findings were insufficient to establish a genuine business activity, thereby denying the legal question raised in the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych; Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej: Organ rentowy może odmówić przymiotu działalności gospodarczej, gdy wykazano, że działalność była pozorowana poprzez marginalne przychody i brak aktywnych działań na pozyskiwanie klientów.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security liability business activity sham marginal income threshold active client acquisition social security contributions cassation appeal dismissal factual insufficiency rinuncia alle prestazioni d'assicurazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 2 of the Act on Freedom of Business Activity
Wnioskodawczyni upatruje jej w naruszeniu przez Sąd drugiej instancji przepisów materialnych i proceduralnych wskazanych w podstawach skargi oraz na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy można odmówić przymiotu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.
art. 6 ust. 1 and 13 pkt 4 of the Act on the Social Security System
672 ze zm.) na tej podstawie, iż działalność okazała się mniejszych rozmiarów i mniej rentowna niż przewidywał przedsiębiorca w chwili rozpoczęcia, co może skutkować zakwestionowaniem istnienia tytułu ubezpieczenia z art. 6 ust.
art. 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure
wyrok Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2015 r., I UK 367/14).Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
wyrok Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2015 r., I UK 367/14).Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 110/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z wniosku M. B.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.‎o podleganie ubezpieczeniom społecznym,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 kwietnia 2019 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 października 2017 r., III AUa […] Sąd Apelacyjny w […], po ponownym rozpoznaniu sprawy, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w P. z 2 października 2014 r., VIII U […] i oddalił odwołanie M. B. (wnioskodawczyni) od decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. (organ rentowy), stwierdzającej, że wnioskodawczyni jako osoba prowadząca działalność gospodarczą nie podlega od 1 października 2013 r. obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniosła wnioskodawczyni, zaskarżając go w całości.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na oczywistej zasadności skargi. Wnioskodawczyni upatruje jej w naruszeniu przez Sąd drugiej instancji przepisów materialnych i proceduralnych wskazanych w podstawach skargi oraz na występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy można odmówić przymiotu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) na tej podstawie, iż działalność okazała się mniejszych rozmiarów i mniej rentowna niż przewidywał przedsiębiorca w chwili rozpoczęcia, co może skutkować zakwestionowaniem istnienia tytułu ubezpieczenia z art. 6 ust. 1 i 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r. poz. 1442 ze zm.), a także czy zadeklarowana przez płatnika podstawa wymiaru składek może być poddana weryfikacji i podważona w sprawach o podleganie ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Sąd Najwyższy stwierdza, że zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego uwzględnia poglądy prawne wrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2017 r., II UK 98/16 (LEX nr 2307127). W wyroku tym Sąd Najwyższy zwracał uwagę na konieczność wykazania zarobkowego wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej oraz jej trwałego charakteru. W dalszej kolejności stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego jest zbieżny ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, zgodnie z którym w sytuacji, gdy przychód uzyskiwany z tytułu działalności gospodarczej jest marginalny (700 zł za dwa miesiące), brak jest aktywnych i racjonalnych działań na rzecz pozyskania klientów (o działalności prowadzonej przez wnioskodawczynie klienci dowiadywali się od jej matki lub sąsiadów), aktywność wnioskodawczyni w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ograniczała się do trzykrotnej, krótkotrwałej opieki na osobami niepełnosprawnymi, a klienci wnioskodawczyni pochodzili z kręgu osób znajomych wnioskodawczyni lub jej najbliższym, można mówić o pozorowaniu prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2018 r., II UK 413/17, LEX nr 2609126).

Dlatego poczynione w sprawie ustalenia faktyczne są niewystarczające do stwierdzenia podlegania przez wnioskodawczynię ubezpieczeniom społecznym, a przez to nie ma podstaw faktycznych dla rozstrzygania zagadnienia prawnego sformułowanego w skardze kasacyjnej wnioskodawczyni.Natomiast podniesiony przez wnioskodawczynię problem dopuszczalności weryfikowania zadeklarowanej przez płatnika podstawy wymiaru składek w sprawach o podleganie ubezpieczeniom społecznym został już wyjaśniony w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wynika z niego, iż organ rentowy – nie mają uprawnienia do kwestionowania podstawy wymiaru – może weryfikować samo istnienie tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 17 października 2018 r., II UK 302/17 i powołane tam orzecznictwo) na analogicznych zasadach jak czyni to w odniesieniu do podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu pozorowanego stosunku pracy lub stosunku pracy nakładczej (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2015 r., I UK 367/14).Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.