Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 108/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension claim appeal citing clear reasonableness standard and expert opinion reliability.

Numero d'incarto II UK 108/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a social insurance office's refusal to grant a disability pension. The applicant argued that lower courts violated civil procedure by relying on conflicting expert opinions without independent fact-finding. The court ruled that the applicant failed to demonstrate a clearly erroneous judgment based on established legal standards for cassation admissibility.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 400 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based on the clear reasonableness of the claim requires proof of a prima facie obvious violation of law resulting in a clearly erroneous judgment, which the applicant failed to establish.

Parole chiave

Generato dall'IA
clear reasonableness standard cassation admissibility disability pension claim expert medical opinions social insurance law motivi di cassazione asserzione difendibile allegazioni d'asilo contraddittorie

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 2 k.p.c.
Wydana w niniejszym postępowaniu decyzja jest prawidłowa, o czym orzekły Sądy obu instancji.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 400 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Wydana w niniejszym postępowaniu decyzja jest prawidłowa, o czym orzekły Sądy obu instancji.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 108/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z wniosku M. P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z.‎o przywrócenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy oraz zasadzenie odsetek,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 kwietnia 2019 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 2 listopada 2017 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 2 listopada 2017 r., III AUa […] Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację M. P. (wnioskodawca), wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z 14 maja 2015 r., IV U […], oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. (organ rentowy) z 25 maja 2012 r., odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł wnioskodawca, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której skarżący upatruje w naruszeniu przez Sądy obu instancji procedury cywilnej, nakazującej sądom dokonywanie własnych ustaleń faktycznych, a nie zastępowanie ich cytowaniem opinii biegłych, w szczególności, gdy opinie wzajemnie się wykluczają, przez co nie sposób ustalić, która z nich jest podstawą ustaleń faktycznych Sądów obu instancji, a tym samym podstawą rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się oczywista zasadność skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, LEX nr 1124094).

Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie oczywistego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, LEX nr 1232793).Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd Najwyższy stwierdza, że wnioskodawca nie wykazał, iż doszło wydania rażąco nieprawidłowego orzeczenia. W przedmiotowym postępowaniu Sądy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe i w wyniku ustalenia, że do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia niezbędne jest zasięgniecie wiedzy specjalistycznej Sądy zwrócił się do biegłych lekarzy specjalistów, celem zasięgnięcia opinii czy rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia czynią go niezdolnym do pracy.

Zachowanie Sądów jest w tym zakresie zbieżne z utrwaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, zgodnie z którą sąd nie może dokonywać oceny dowodów wymagających wiedzy specjalnej i na tej podstawie dokonywać ustaleń faktycznych samodzielnie bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego chociażby sam dysponował taką wiedzą specjalną (wyrok Sądu Najwyższego z 25 lutego 2010 r., V CSK 297/09, LEX nr 585907). Wbrew twierdzeniom skarżącego można także jednoznacznie ustalić, które opinie biegłych Sądy uznały za wiarygodne, a którym nie dały wiary i z jakich przyczyn.

Zarówno bowiem Sąd Okręgowy, jak i Sąd Apelacyjny nie uwzględnił opinii biegłego H. K., z uwagi na jej sprzeczność z opiniami pozostałych biegłych oraz wewnętrzną sprzeczność, wynikającą z faktu, iż biegły uznał wnioskodawcę za niezdolnego do pracy, a następnie stwierdził, iż może on wykonywać prace lekkie. Oznacza to, iż prawidłowo przyjęły Sądy obu instancji, że występujące u wnioskodawcy na dzień wydania decyzji schorzenia układu ruchu nie dawały podstaw do uznania go za niezdolnego do pracy, co nie oznacza, że w przypadku wystąpienia nowych jednostek chorobowych lub nasilenia się objawów chorób już zdiagnozowanych wnioskodawca nie może wystąpić z kolejnym wnioskiem o uznanie go za niezdolnego do pracy.

Należy w tym miejscu przypomnieć jednak, że przedmiot sporu w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych wyznacza decyzja i to ona podlega ocenie z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lipca 2017 r., II UZ 27/17, LEX nr 2390733). Wydana w niniejszym postępowaniu decyzja jest prawidłowa, o czym orzekły Sądy obu instancji.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.