Supreme Court dismisses pension claim for prison officers regarding agricultural work periods not covered by social insurance.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a former prison officer against the Social Security Bureau's pension calculation. The appellant argued that his agricultural work periods should be counted as contributory service, but the appellate court found no such periods listed in the relevant statutory catalogues. The Supreme Court dismissed the appeal because the appellant failed to demonstrate any conflicting judicial interpretations of the laws he cited.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal based on the need for legal interpretation is rejected if the appellant fails to prove divergent judicial interpretations of the cited provisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 102/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku W. P. przeciwko Biuru Emerytalnemu Służby Więziennej w Warszawieo wysokość emerytury Służby Więziennej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 października 2015 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 17 września 2014 r., sygn. akt III AUa 1454/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację W.P. od wyroku od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r. oddalającego jego odwołanie od decyzji Dyrektora Biura Emerytalnego Służby Więziennej w Warszawie w przedmiocie ustalenia wysokości emerytury należnej mu jako funkcjonariuszowi Służby Więziennej. Sąd ustalił, że przed podjęciem służby w dniu 1 maja 1991 r., którą pełnił do dnia 31 maja 2011 r., skarżący w okresie od 14 maja 1978 r. do 5 listopada 1980 r. pracował w gospodarstwie rolnym rodziców, a w okresach od 1 grudnia 1980 r. do 31 grudnia 1982 r., od 1 stycznia 1983 r. do 31 grudnia 1990 r. oraz od 1 stycznia 1991 r. do 30 kwietnia 1991 r. podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników.
Zarzut naruszenia art. 16 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 900: dalej „ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”) przez niedoliczenie tych okresów do wysługi emerytalnej Sąd drugiej instancji oddalił, stwierdziwszy, że w wyczerpującym katalogu okresów składkowych i nieskładkowych wymienionych w art. 6 i 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.; dalej „ustawa emerytalna”) żaden z wnioskowanych okresów nie został wymieniony. Za nieusprawiedliwiony uznał też zarzut naruszenia – przez niezastosowanie – art. 56 ust. 4 w związku z art. 10 ustawy emerytalnej, jako przynależnych do systemu ubezpieczeń społecznych, którym skarżący nie podlega.Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia art. 16 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przez przyjęcie, że okres pracy w gospodarstwie rolnym może być potraktowany jako składkowy wyłącznie dla osób, które wystąpiły o przyznanie świadczenia z powszechnego systemu emerytalnego, oraz art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy emerytalnej w związku z art. 16 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przez przyjęcie, że okres pracy w gospodarstwie rolnym nie stanowi okresu składkowego, w związku z czym nie może stanowić podstawy do zwiększenia emerytury.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów ujętych w podstawie zaskarżenia, z tym uzasadnieniem, że „pomimo dwóch orzeczeń wydanych w toku niniejszej sprawy nie uzyskał w zasadzie jakiegokolwiek zrozumiałego w strukturze prawnej wyjaśnienia, dlaczego okres pracy w gospodarstwie rolnym pomija się w ustalaniu świadczenia emerytalnego funkcjonariuszy służb mundurowych”.
Podniósł, że tej kwestii Sąd Najwyższy nie wypowiadał się, a sądy okręgowe i apelacyjne przytaczają wyroki sądów apelacyjnych, w szczególności wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2009 r., III AUa 451/09, i orzekają tak samo.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3984 § 1 pkt 4 w związku z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), skarżący powinien nie tylko wskazać przepis, którego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, lecz także przytoczyć orzeczenia, w których dokonano jego rozbieżnej wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepublikowane).
Analiza uzasadnienia przyczyny kasacyjnej ujawnia, że skarżący nie wykazał, iż wykładnia wskazanych przez niego przepisów jest niejednolita lub wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sadów. Przeciwnie, podał przykład odwoływania się sądów do wcześniej wydanych orzeczeń w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie te same przepisy prawne, więc wskazał na jednolitość orzecznictwa w podnoszonej przez niego kwestii. Skoro wykładnia wskazanych przez skarżącego przepisów została już dokonana w jednolitym orzecznictwie sądów powszechnych, to interes publiczny w przyjęciu i rozpoznaniu skargi kasacyjnej nie istnieje.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).