Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 1/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to raise a significant legal issue regarding fact-finding. The appeal was rejected because it challenged factual findings rather than legal interpretation. The court ruled that such appeals require specific legal questions, not just factual disputes.

Numero d'incarto II UK 1/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by an insured against the Social Insurance Institution. The appellant argued that the lower court improperly accepted factual findings without merytorical consideration, but the Supreme Court held that cassation appeals cannot serve as a third instance for reviewing facts or evidence. The court determined that the appeal lacked a significant legal issue because it merely questioned factual determinations without proposing legal interpretations or citing relevant statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, serious doubts in interpretation, or inconsistencies in case law; it cannot be based on objections to fact-finding or evidence assessment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue requirement fact-finding review prohibition evidence assessment limits third instance function

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Określa je art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Wypada zatem przypomnieć, że w świetle art. 3983 § 3 k.p.c. podstawy skargi kasacyjnej nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
§ 12 ust. 4 pkt 2
Abstrahując zatem od treści samego problemu, nie wykazano w najmniejszym stopniu, aby miał on charakter istotnego zagadnienia prawnego.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.O kosztach orzeczono na podstawie § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 11 ust.
§ 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
4 pkt 2 w związku z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
art. 233 § 1 k.p.c
o świadczenie rehabilitacyjne, oddalił apelację ubezpieczonego, prostując oczywistą niedokładność w komparycji zaskarżonego wyroku.Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła pełnomocnik ubezpieczonego, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 233 § 1 k.p.c.
art. 391 k.p.c
w związku z art. 391 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
oraz art. 378 § 1 k.p.c.
art. 382 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Określa je art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Wypada zatem przypomnieć, że w świetle art. 3983 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 1/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku A. Z.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W.‎o świadczenie rehabilitacyjne,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 maja 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII Ua (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje radcy prawnej S. J. - Kancelaria Radcy Prawnego w W. od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w W. kwotę 120 zł powiększoną o stawkę należnego podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz wnioskodawcy w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2013 r., VII Ua (…), Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W., w sprawie A. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddział II w W. o świadczenie rehabilitacyjne, oddalił apelację ubezpieczonego, prostując oczywistą niedokładność w komparycji zaskarżonego wyroku.Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła pełnomocnik ubezpieczonego, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. polegające na przyjęciu za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii, w sytuacji, gdy zarzuty apelacji obejmowały sprzeczność ustaleń faktycznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym.Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, mianowicie dopuszczalności przyjmowania przez sąd drugiej instancji za własne ustaleń sądu pierwszej instancji w sytuacji, gdy podstawowym zarzutem apelacji jest właśnie kwestionowanie ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę wyroku.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania.Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, a jego rozpoznanie obwarowane jest dodatkowymi przesłankami.

Określa je art. 3989 § 1 k.p.c. wskazując w kolejnych punktach, że możliwość przyjęcia skargi warunkowana jest występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, poważnych wątpliwości w wykładni określonego przepisu albo rozbieżności, jakie na jego tle występują w orzecznictwie sądów, nieważnością postępowania albo oczywistą zasadnością skargi.Niezależnie jednak do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania, regulacja tej instytucji obejmuje także ograniczenia dotyczące jej podstaw. Wypada zatem przypomnieć, że w świetle art. 3983 § 3 k.p.c. podstawy skargi kasacyjnej nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Sąd Najwyższy rozpatruje bowiem sprawę nie w ramach kolejnej – trzeciej instancji, ale jako organ sądowy, którego zasadniczym zadaniem pozostaje rozstrzyganie wątpliwości prawnych.Wątpliwości te oczywiście mogą mieć charakter procesowy i dotyczyć sposobu rozumienia czy stosowania norm procedury cywilnej, jednak co do zasady nie mogą one dotyczyć materii ustalenia faktów lub oceny dowodów. Chodzi bowiem o kwestie precedensowe, nowopowstałe, istotne dla rozwoju prawa (podkreślił to Sąd Najwyższy np. ostatnio w postanowieniu z dnia z dnia 7 lutego 2014 r., II CSK 414/13, por. także postanowienie z dnia z dnia 12 kwietnia 2013 r., III SK 46/12).

Celem rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego pozostaje nie tylko dokonanie oceny w konkretnej sprawie, ale także innych, podobnych spraw (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12).Takiej pomocy nie może stanowić odpowiedź na zagadnienie przedstawione w skardze. Z istoty ocena materiału dowodowego i ustalenia faktyczne mają wymiar indywidualny, właściwy tylko w danej sprawie. Ocena w tym zakresie pozostaje adekwatna jedynie dla tej sprawy i nie pomaga w ogólnie pojmowanym rozwoju prawa.Niezależnie od tego wypada stwierdzić, że sposób prezentacji zagadnienia w niniejszej sprawie potwierdza brak możliwości przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego od wielu lat prezentowane są standardy, odnoszące się do wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Tytułem przypomnienia można wymienić postanowienie z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, w którym wyraźnie podkreśla się obowiązek wskazania okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi i wskazanie, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Stanowisko takie wynika także z innych orzeczeń. I tak uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem zagadnienia prawnego polega na wskazaniu, na kanwie jakich norm (przepisów) zagadnienie powstało, jakie są możliwe interpretacje problemu i jakie jego rozstrzygnięcie proponuje skarżący – wszystko za pomocą wywodu prawnego (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2009 r., II PK 66/09).

Gdy istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości, wskazać należy owe wątpliwości albo rozbieżności w orzecznictwie sądów (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08).Skarżący w niniejszej sprawie nie sformułował ani pytania, ani zagadnienia. Postawiono jedynie kwestię dopuszczalności przyjmowania ustaleń faktycznych za własne w sytuacji, gdy zarzuty apelacji dotyczyły właśnie ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu tak ujętego zagadnienia nie wskazano w ramach prawnego wywodu, jakie są możliwe interpretacje prawne rzekomego problemu.

Nie odniesiono się też do żadnych norm prawnych, a jedynie uwzględniono przypadkowe orzeczenia Sądu Najwyższego. Abstrahując zatem od treści samego problemu, nie wykazano w najmniejszym stopniu, aby miał on charakter istotnego zagadnienia prawnego.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.O kosztach orzeczono na podstawie § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490).