Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 6/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal regarding lawyer fees for formal procedural opinions lacking substantive dispute value.

Numero d'incarto II PZ 6/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision awarding legal aid costs for a formal procedural opinion. The appellant argued that the opinion should have been valued based on the underlying substantive case, but the court held that formal rulings on procedural prerequisites lack a 'subject matter value' for fee calculation purposes. Consequently, the court ruled that the lower court correctly applied the regulation's provisions for opinions on formal issues rather than substantive disputes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

§ 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; The court established that legal aid fees for opinions on formal procedural rulings cannot be based on the value of the underlying substantive case, as such opinions lack a subject matter value for fee calculation.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal aid costs subject matter value formal procedural ruling advocate fees regulation legal aid office fee calculation basis procedural prerequisite

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
§ 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
§ 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 6/10

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J.J.

przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowo-Handlowemu D. Sp. z o.o.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 marca 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 listopada 2009 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z 30 listopada 2009 r., na skutek wniosku

pełnomocnika J. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznał

adwokatowi J. P. od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego kwotę 146,40 zł za

sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia

–

postanowień

Apelacyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. oraz z dnia 14 maja 2009 r.

Sądu

Uwzględniając wniosek pełnomocnika, Sąd Apelacyjny wskazał jako

podstawę prawną postanowienia § 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej jako

rozporządzenie), zgodnie z którym stawki minimalne w postępowaniu sprawie

stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wynoszą za

sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi wynoszą 50% stawki

minimalnej, a jeżeli ten sam adwokat nie prowadził sprawy przed sądem, od

którego prawomocnego orzeczenia skarga ma być wniesiona – 75% stawki

minimalnej, w oby wypadkach nie miej niż 120 zł.

Pełnomocnik J. J.

zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem,

zarzucając naruszenie § 13 ust. 5 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6

rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie stawki minimalnej oraz niewłaściwą

ocenę nakłady pracy i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu lub orzeczenie do co istoty i zmianę

zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie pełnomocnikowi powoda kwoty

1.647 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zdaniem

pełnomocnika J. J. Sąd Apelacyjny błędnie pominął § 12 ust. 1 pkt 2

rozporządzenia, który powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, jako że

orzeczenia Sądu Apelacyjnego, których dotyczyła opinia o braku podstaw do

wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zapadły w sprawie o

odszkodowanie. Na mocy § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w takich sprawach

stawka minimalna wynosi 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 rozporządzenia.

Sąd Apelacyjny zasądził zaś na rzecz pełnomocnika J. J. stawkę na podstawie

przepisu, który nie znajdował zastosowania w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.

Opinia pełnomocnika J. J. dotyczyła braku podstaw do wniesienia skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem dwóch postanowień Sądu Apelacyjnego

oddalających wnioski o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od

kosztów sądowych celem wniesienia przedmiotowej skargi.

Sąd Najwyższy w obecnym składzie stwierdza, że przepis § 13 ust. 5 w

związku z § 6 rozporządzenia znajduje zastosowanie, gdy opinia o braku podstaw

do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia dotyczy orzeczenia merytorycznego. Tylko wówczas można mówić o

istnieniu wartości przedmiotu sporu, od której zgodnie z § 4 ust. 1 zależy wysokość

stawki minimalnej. Przepis § 13 ust. 5 w związku z § 6 rozporządzenia nie stanowi

natomiast podstawy prawnej dla zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu

zastępstwa prawnego w przypadku sporządzenia opinii o braku podstaw do

wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia o charakterze

formalnym, rozstrzygającego kwestię wpadkową w danej sprawie. Sprawa, jaka

miałaby być zainicjowana wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia, nie posiada swojej „wartości przedmiotu

sporu”. Akceptacja stanowiska pełnomocnika J. J., że wartością przedmiotu takiej

sprawy jest wartość przedmiotu sporu w sprawie zakończonej orzeczeniem

merytorycznym,

którego

nie

dotyczy

ewentualna

skarga

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, pociągałaby za sobą

niewspółmierne wydatki związane z opłatą za czynności adwokata (na znaczenie

takiej okoliczności przy wykładni przepisów rozporządzenia zwrócił uwagę Sąd

Najwyższy w postanowieniu z 17 grudnia 2009 r. (sygn. akt IV CZ 81/09, niepubl.)

stwierdzając, że za wartość przedmiotu zaskarżenia zażaleniem postanowienia o

kosztach procesu trzeba uznać wysokość kosztów, których dotyczy zażalenie, tj.

kosztów, których zasądzenie bądź niezasądzenie skarżący kwestionuje w

zażaleniu, a nie wartość roszczenia, jakiego skarżący dochodził w postępowaniu

głównym).

Przepisy rozporządzenia nie normują wysokości stawek minimalnych w

sprawach dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń

dotyczących kwestii wpadkowych, nie związanych z rozpoznawaniem istoty sprawy.

Dostatecznych podstaw dla ustalenia wysokości stawki nie stanowi również § 5

rozporządzenia, zgodnie z którym wysokość stawek minimalnych w sprawach

nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w

sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju, ponieważ przepisy rozporządzenia nie

normują zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie wysokości stawki

minimalnej w sprawach, które byłyby zbliżone do sprawy niniejszej (skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia oddalającego wniosek o

zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem wniesienia

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem innego orzeczenia). W tych

okolicznościach Sąd Apelacyjny prawidłowo wskazał § 13 ust. 5 rozporządzenia

jako podstawę prawną dla zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu

zastępstwa prawnego w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.