Supreme Court dismissed appeal regarding lawyer fees for formal procedural opinions lacking substantive dispute value.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision awarding legal aid costs for a formal procedural opinion. The appellant argued that the opinion should have been valued based on the underlying substantive case, but the court held that formal rulings on procedural prerequisites lack a 'subject matter value' for fee calculation purposes. Consequently, the court ruled that the lower court correctly applied the regulation's provisions for opinions on formal issues rather than substantive disputes.
Regesto Legislator
Generato dall'IA§ 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; The court established that legal aid fees for opinions on formal procedural rulings cannot be based on the value of the underlying substantive case, as such opinions lack a subject matter value for fee calculation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 6/10
POSTANOWIENIE
Dnia 23 marca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)
SSN Jerzy Kwaśniewski
SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa J.J.
przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowo-Handlowemu D. Sp. z o.o.
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 marca 2010 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 30 listopada 2009 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny postanowieniem z 30 listopada 2009 r., na skutek wniosku
pełnomocnika J. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznał
adwokatowi J. P. od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego kwotę 146,40 zł za
sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia
–
postanowień
Apelacyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. oraz z dnia 14 maja 2009 r.
Sądu
Uwzględniając wniosek pełnomocnika, Sąd Apelacyjny wskazał jako
podstawę prawną postanowienia § 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm., dalej jako
rozporządzenie), zgodnie z którym stawki minimalne w postępowaniu sprawie
stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wynoszą za
sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi wynoszą 50% stawki
minimalnej, a jeżeli ten sam adwokat nie prowadził sprawy przed sądem, od
którego prawomocnego orzeczenia skarga ma być wniesiona – 75% stawki
minimalnej, w oby wypadkach nie miej niż 120 zł.
Pełnomocnik J. J.
zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem,
zarzucając naruszenie § 13 ust. 5 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6
rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie stawki minimalnej oraz niewłaściwą
ocenę nakłady pracy i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu lub orzeczenie do co istoty i zmianę
zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie pełnomocnikowi powoda kwoty
1.647 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zdaniem
pełnomocnika J. J. Sąd Apelacyjny błędnie pominął § 12 ust. 1 pkt 2
rozporządzenia, który powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, jako że
orzeczenia Sądu Apelacyjnego, których dotyczyła opinia o braku podstaw do
wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zapadły w sprawie o
odszkodowanie. Na mocy § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w takich sprawach
stawka minimalna wynosi 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 rozporządzenia.
Sąd Apelacyjny zasądził zaś na rzecz pełnomocnika J. J. stawkę na podstawie
przepisu, który nie znajdował zastosowania w sprawie.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.
Opinia pełnomocnika J. J. dotyczyła braku podstaw do wniesienia skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem dwóch postanowień Sądu Apelacyjnego
oddalających wnioski o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od
kosztów sądowych celem wniesienia przedmiotowej skargi.
Sąd Najwyższy w obecnym składzie stwierdza, że przepis § 13 ust. 5 w
związku z § 6 rozporządzenia znajduje zastosowanie, gdy opinia o braku podstaw
do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia dotyczy orzeczenia merytorycznego. Tylko wówczas można mówić o
istnieniu wartości przedmiotu sporu, od której zgodnie z § 4 ust. 1 zależy wysokość
stawki minimalnej. Przepis § 13 ust. 5 w związku z § 6 rozporządzenia nie stanowi
natomiast podstawy prawnej dla zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu
zastępstwa prawnego w przypadku sporządzenia opinii o braku podstaw do
wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia o charakterze
formalnym, rozstrzygającego kwestię wpadkową w danej sprawie. Sprawa, jaka
miałaby być zainicjowana wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia, nie posiada swojej „wartości przedmiotu
sporu”. Akceptacja stanowiska pełnomocnika J. J., że wartością przedmiotu takiej
sprawy jest wartość przedmiotu sporu w sprawie zakończonej orzeczeniem
merytorycznym,
którego
nie
dotyczy
ewentualna
skarga
o
stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, pociągałaby za sobą
niewspółmierne wydatki związane z opłatą za czynności adwokata (na znaczenie
takiej okoliczności przy wykładni przepisów rozporządzenia zwrócił uwagę Sąd
Najwyższy w postanowieniu z 17 grudnia 2009 r. (sygn. akt IV CZ 81/09, niepubl.)
stwierdzając, że za wartość przedmiotu zaskarżenia zażaleniem postanowienia o
kosztach procesu trzeba uznać wysokość kosztów, których dotyczy zażalenie, tj.
kosztów, których zasądzenie bądź niezasądzenie skarżący kwestionuje w
zażaleniu, a nie wartość roszczenia, jakiego skarżący dochodził w postępowaniu
głównym).
Przepisy rozporządzenia nie normują wysokości stawek minimalnych w
sprawach dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń
dotyczących kwestii wpadkowych, nie związanych z rozpoznawaniem istoty sprawy.
Dostatecznych podstaw dla ustalenia wysokości stawki nie stanowi również § 5
rozporządzenia, zgodnie z którym wysokość stawek minimalnych w sprawach
nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w
sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju, ponieważ przepisy rozporządzenia nie
normują zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie wysokości stawki
minimalnej w sprawach, które byłyby zbliżone do sprawy niniejszej (skarga o
stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia oddalającego wniosek o
zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem wniesienia
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem innego orzeczenia). W tych
okolicznościach Sąd Apelacyjny prawidłowo wskazał § 13 ust. 5 rozporządzenia
jako podstawę prawną dla zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu
zastępstwa prawnego w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia.