Supreme Court dismisses lower court's review of substantive requirements for a legality challenge to a final judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appeal against a lower court's order rejecting a legality challenge to a final judgment. The lower court had rejected the petition because it allegedly failed to meet substantive requirements under Article 4245 § 1 of the Code of Civil Procedure, arguing these were merely formal defects. The Supreme Court ruled that lower courts lack the authority to examine substantive requirements, reserving such review exclusively for the Supreme Court itself.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4246 § 1, § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: A court to which a legality challenge is filed may examine only formal requirements and cannot reject the challenge for failure to meet substantive requirements, which is reserved for the Supreme Court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 22 grudnia 2005 r.
II PZ 51/05
Sąd, do którego wpłynęła skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia nie może badać, czy spełnia ona warunki określone
w art. 4245 § 1 k.p.c., gdyż jest to zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Sądu
Najwyższego.
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Jerzy
Kwaśniewski (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia
2005 r. sprawy z powództwa Krystyny B.-B., Ireny O. przeciwko Obwodowi Lecznictwa Kolejowego Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Opieki Zdrowotnej w L.
o zapłatę, na skutek zażalenia powódek na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 1 września 2005 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 września 2005 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy odrzucił na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. i art. 3986 §
2 k.p.c. w związku z art. 42412 k.p.c. skargi Krystyny B.-B. i Ireny O. o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 10 lutego 2005 r. Zdaniem Sądu Okręgowego wymogi formalne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostały podzielone przez ustawodawcę na takie, które są dla niej
właściwe (art. 4245 § 1 k.p.c.) oraz takie, które charakteryzują każde pismo procesowe (art. 4245 § 2 k.p.c.). W przypadku uchybienia wymogom formalnym pisma procesowego przewodniczący wzywa wnoszącego skargę do ich uzupełnienia, a bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia tych braków będzie skutkować odrzuce-
niem skargi przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Co się zaś tyczy wymogów jakim
powinna odpowiadać skarga, określonym w art. 4245 § 1 k.p.c., są to elementy
istotne dla tej skargi i uchybienie tym wymogom spowoduje odrzucenie skargi bez
wzywania do ich uzupełnienia. Zdaniem Sądu wnoszący skargi błędnie sformułowali
zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego. Sąd uznał
zarzuty te za pozorne i odnoszące się w istocie do oceny stanu faktycznego sprawy.
Wadliwe przedstawienie zarzutów spowodowało zdaniem Sądu, że wnoszące skargi
uchybiły wymogowi przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., co w konsekwencji
spowodowało, że skargi należało odrzucić.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powódek wniósł o jego
uchylenie i przyjęcie skargi do rozpoznania. Zarzucił on naruszenie przepisów prawa
procesowego - art. 4246 § 3 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 42412
k.p.c. - przez błędne przyjęcie, że Sąd drugiej instancji może odrzucić skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sytuacji, gdy
skarga ta nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Zdaniem pełnomocnika powódek Sąd drugiej instancji może odrzucić skargę wyłącznie w przypadku
nieuzupełnienia w terminie braków formalnych (art. 4246 § 3 k.p.c.). Skargę niespełniąjącą wymagań określonych w art. 424 5 § 1 k. p. c. może zaś odrzucić tylko Sąd
Najwyższy. Nadto pełnomocnik powódek zarzucił błędną ocenę przez Sąd, że wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego
mają charakter pozorny i w istocie zmierzały do zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 4246 § 1 k.p.c.). Na podstawie art. 4246 § 1 i § 2 k.p.c. w sądzie, do którego skarga została wniesiona, przewodniczący bada ją pod kątem zachowania warunków formalnych przewidzianych w
art. 4245 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy stwierdzi niezachowanie tych warunków, wzywa o
poprawienie lub uzupełnienie skargi. Nieuzupełnienie tych braków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego zgodnie z treścią art. 4246 § 3 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd, do którego skarga wpłynęła, nie może natomiast badać, czy skarga spełnia warunki wskazane w art. 424 5 §
1 k.p.c. (postanowienie SN z 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005 nr 10,
poz. 180). Nie może on zatem odrzucić skargi „z innych przyczyn”. Z art. 424 § 1 i 2
k.p.c. wynika, że poza przypadkiem odrzucenia skargi przez sąd pierwszej lub drugiej instancji z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych, odrzucenie skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostało zastrzeżone
wyłącznie do kompetencji Sądu Najwyższego. Jeżeli zaś chodzi o odpowiednie stosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
(art. 42412 k.p.c.) przepisów o skardze kasacyjnej (art. 3986 § 2 k.p.c.), to z odrębnego uregulowania przedmiotowej kwestii w przepisach dotyczących tej pierwszej
skargi wynika niedopuszczalność zastosowania innej regulacji, która z tego względu
nie jest dla postępowania z tej skargi odpowiednia.
Z powyżej przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.