Supreme Court dismisses lower court's review of appeal admissibility and logical link between claims and scope. Appeal meets formal requirements; substantive review belongs to second instance.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the lower court's decision rejecting an appeal, ruling that the first instance court lacks authority to evaluate the appeal's admissibility or the logical connection between claims and the scope of appeal. The appellant clearly challenged the entire judgment and presented substantiated claims, satisfying formal requirements under the Code of Civil Procedure. Consequently, the court held that substantive review and assessment of the appeal's merits fall exclusively within the jurisdiction of the second instance court.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 370 § 1 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: The first and second instance courts are not authorized to evaluate the admissibility of an appeal or the logical coherence between the claims raised and the scope of appeal, as these matters belong to the substantive review of the second instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 20 marca 2007 r.
II PZ 5/07
Sąd pierwszej instancji nie jest uprawniony na podstawie art. 370 1 k.p.c.
do oceny zasadności apelacji, jak również do oceny logicznej poprawności powiązań między zarzutami apelacji a wskazanym w niej zakresem zaskarżenia.
Odnosi się to również do postępowania sądu drugiej instancji określonego w
art. 373 k.p.c.
Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn (, sprawozdawca), Sędziowie SN:
Roman Kuczyński, Herbert Szurgacz.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca
2007 r. sprawy z powództwa Jerzego P. przeciwko Arkadiuszowi A. Firmie „A.” w Z. o
ustalenie stosunku pracy, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie
Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku z dnia 2 listopada 2006 r. [...]
u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku odrzucił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Lęborku z 19 lipca 2006 r. [...], w którym Sąd Rejonowy: (1) ustalił, że powód
Jerzy P. był zatrudniony u pozwanego Arkadiusza A. Firma „A." w Z. od 23 maja
2005 r. na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony oraz że 10
czerwca 2005 r. uległ, będąc pracownikiem pozwanego, wypadkowi przy pracy, (2) w
pozostałym zakresie oddalił powództwo i (3) nakazał ściągnąć od pozwanego na
rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Lęborku 64,80 zł tytułem zwrotu wydatków w sprawie.
W apelacji pełnomocnik pozwanego, będący radcą prawnym, wskazał, że zaskarża powyższy wyrok Sądu Rejonowego w całości, zarzuca mu błąd w ustaleniach
faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia oraz wnosi o jego zmianę i oddalenie powództwa w całości.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że w
myśl art. 368 § 1 k.p.c. apelacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym
dla pisma procesowego, a ponadto powinna zawierać, między innymi oznaczenie
wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości
czy w części. Natomiast stosownie do treści art. 3701 k.p.c., apelację sporządzoną
przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, niespełniającą wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i pkt 5 k.p.c., sąd pierwszej instancji odrzuca
bez wzywania do usunięcia tych braków, zawiadamiając o tym właściwy organ samorządu zawodowego, do którego należy pełnomocnik. Następnie Sąd Okręgowy podkreślił, że wymogi apelacji, określone w art. 368 § 1 pkt 1-3 i 5 pkt 1-3 i 5 k.p.c. nie są
brakiem formalnym, lecz wadą apelacji i nie mogą być uzupełniane, jeżeli apelacja
została sporządzona przez fachowego pełnomocnika, wskazanego w art. 370 1 k.p.c.
W ocenie Sądu przepisu tego nie można rozumieć jedynie w ten sposób, że ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy apelacja wniesiona przez tych pełnomocników jest
dotknięta brakami polegającymi na tym, że nie zawiera wymagań z art. 368 § 1 pkt 13 i 5 k.p.c., ale ma on zastosowanie również wtedy, gdy ,,nie spełnia" tych wymagań
z powodu nieprawidłowego sformułowania ich w apelacji. Tymczasem apelacja sporządzona przez pełnomocnika pozwanego wprawdzie zawiera oznaczenie wyroku,
od którego jest wniesiona, niemniej jednak błędnie określa zakres jego zaskarżenia.
Pełnomocnik pozwanego wskazał, że zaskarża wyrok w całości, jednak nie złożył
żadnego wniosku co do powództwa w pozostałym zakresie. Oznacza to, że apelacja
ta nie spełnia wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. W tej sytuacji, z mocy
art. 373 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 368 § 1 pkt 1 oraz 3701 k.p.c., Sąd
Okręgowy postanowił jak w sentencji.
W zażaleniu pełnomocnik powoda stwierdził, że apelacja spełnia warunki formalne określone w art. 368 k.p.c. Podniósł, że wskazując jako zarzut błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia nie mógł się ograniczyć do
punktu 1 sentencji wyroku, ponieważ ustalenia faktyczne, które uznał za błędne,
miały wpływ na cały wyrok. W związku z tym stwierdzenie, że zaskarża wyrok w całości było jak najbardziej prawidłowe. Sąd nietrafnie wskazał, że zarzuty dotyczyły
jedynie punktu 1 wyroku, gdyż zarzut błędnego ustalenia faktycznego dotyczy całego
tego orzeczenia. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i
przyjęcie apelacji do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 368 § 1 k.p.c. apelacja powinna czynić zadość wymaganiom
przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać: 1) oznaczenie wyroku,
od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości czy w
części, 2) zwięzłe przedstawienie zarzutów, 3) uzasadnienie zarzutów, 4) powołanie,
w razie potrzeby, nowych faktów i dowodów oraz wykazanie, że ich powołanie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie było możliwe albo że potrzeba powołania się na nie wynikła później, 5) wniosek o zmianę lub o uchylenie wyroku z
zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia. Z kolei art. 3701 k.p.c. stanowi,
że apelację sporządzoną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, niespełniającą wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i pkt 5, sąd pierwszej
instancji odrzuca bez wzywania do usunięcia tych braków, zawiadamiając o tym właściwy organ samorządu zawodowego, do którego należy pełnomocnik.
Z powołanej wyżej treści art. 368 § 1 k.p.c. nie wynika wymaganie odniesienia
zarzutów apelacyjnych do wszystkich punktów wyroku objętych wskazanym w apelacji zakresem zaskarżenia. Artykuł 368 § 1 k.p.c. nie stawia również wymagania logicznie i merytorycznie spójnego powiązania stawianych w apelacji zarzutów ze
wskazanym przez składającego apelację zakresem zaskarżenia. W odniesieniu do
tych elementów apelacji wystarczające jest - z punktu widzenia formalnych wymagań
stawianych apelacji jako pismu procesowemu - wskazanie, czy wyrok stanowiący
przedmiot apelacji jest zaskarżony w całości czy w części oraz zwięzłe przedstawienie i uzasadnienie zarzutów. Należy też dodać, że art. 3701 k.p.c. normuje tzw. postępowanie międzyinstancyjne, toczące się, z zastrzeżeniem art. 373 k.p.c., przed
sądem pierwszej instancji po wniesieniu apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika, a przed jej przekazaniem wraz z aktami sprawy sądowi drugiej instancji. Celem
tego postępowania jest kontrola spełnienia warunków formalnych i dopuszczalności
apelacji, a co za tym idzie sąd pierwszej instancji dokonujący czynności w ramach
postępowania międzyinstancyjnego nie jest uprawniony do oceny zasadności apelacji (por. postanowienie SN z 6 marca 1973 r., II CZ 22/73, OSNCP 1974 nr 1, poz.
16), jak również do oceny logicznej poprawności powiązań między stawianymi w
apelacji zarzutami a wskazanym w niej zakresem zaskarżenia. Analogiczne funkcje
pełni postępowanie przed sądem drugiej instancji, określone w art. 373 k.p.c., z tym,
że zawiera ono dodatkowo element kontroli prawidłowości orzeczenia wydanego w
pierwszej instancji na podstawie art. 3701 k.p.c. Z tego względu również sąd drugiej
instancji, działający na podstawie art. 373 k.p.c. powinien ograniczyć się do kontroli
formalnej poprawności i dopuszczalności apelacji.
Apelacja powoda spełnia wymagania określone w art. 368 § 1 k.p.c. Wbrew
twierdzeniu Sądu Okręgowego skarżący jasno wskazał, że zaskarża wyrok Sądu
Rejonowego w Lęborku w całości, a zatem w odniesieniu do wszystkich punktów
tego orzeczenia, oraz przedstawił i uzasadnił zarzuty. Natomiast jej ewentualne wady
merytoryczne powinny zostać ocenione przez Sąd Okręgowy w toku merytorycznego
rozpoznania sprawy.
Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
orzeczono jak w sentencji.