Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 43/10 Generato dall'IA

Supreme Court vacates lower court dismissal of cassation appeal due to incorrect calculation of appeal subject value.

Numero d'incarto II PZ 43/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court vacated the lower court's decision dismissing the cassation appeal because the court incorrectly calculated the value of the appeal subject. The lower court rejected the appeal as inadmissible, claiming the disputed amount was under 10,000 PLN based on a specific wage figure, ignoring the separate claim for lost wages. The court ruled that the appeal subject value must include the conditional claim for lost wages, which exceeds the admissibility threshold, thereby invalidating the dismissal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 19 k.p.c.; Art. 47 k.p.; Art. 231 k.p.c.: The value of the subject of a cassation appeal in a case for reinstatement and lost wages includes the conditional claim for lost wages, exceeding the admissibility threshold if calculated correctly.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility value of appeal subject reinstatement to work lost wages claim conditional claim value

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Art. 19 k.p.c.
(art. 19 k.p.c.). Jedynie w sprawie o przywrócenie do pracy wartość przedmiotu
Art. 47 k.p.
przywróceniu do pracy (art. 47 k.p.), wartość przedmiotu sporu i przedmiotu
Art. 231 k.p.c.
wynagrodzenia za okres jednego roku (art. 231 k.p.c.).
art. 3982 § 1 k.p.c
dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).
art. 383 k.p.c
niedopuszczalne na tym etapie postępowania rozszerzenie powództwa (art. 383
art. 26 k.p.c
wskazując na naruszenie następujących przepisów postępowania: 1/ art. 26 k.p.c.
art. 368 § 2 k.p.c
w związku z art. 368 § 2 k.p.c.
art. 398 k.p.c
w związku z art. 398 k.p.c.
art. 25 k.p.c
w sposób określony w art. 25 k.p.c., 2/ art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PK 15/09
II PK 15/09, ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8.184 zł i z
II PZ 13/09
Supreme Court allows cassation appeal by correcting lower court's error in calculating appeal value from net to gross salary.
II PK 48/10
II PK 48/10, zwracającego Sądowi Okręgowemu akta celem

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 43/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko R. G.

o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 czerwca

2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i skargę kasacyjną Justyny

Kołodziejek kieruje do rozpoznania przez Sąd Najwyższy w

ramach przedsądu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy VII Wydział Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną powódki J. K. od wyroku

tego Sądu z dnia 26 marca 2008 r. oddalającego apelację powódki od wyroku Sądu

Rejonowego w W. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 sierpnia

2007 r. wydanego w sprawie przeciwko R. G., którym przywrócono powódkę do

pracy i zasądzono na jej rzecz wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez

pracy w kwocie 818 zł (brutto) za każdy miesiąc pod warunkiem podjęcia pracy w

terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku wraz z ustawowymi odsetkami

od dnia podjęcia pracy.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniami z

dnia 13 maja 2009 r., w wykonaniu zarządzenia Sądu Najwyższego z dnia 4 maja

2009 r. II PK 15/09, ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8.184 zł i z

tego

względu

odrzucił

skargę

kasacyjną

powódki

jako

niedopuszczalną.

„Odrzucając skargę kasacyjną Sąd Okręgowy prawidłowo obliczył wartość

przedmiotu zaskarżenia, jednakże niewłaściwie uzasadnił rozstrzygnięcie w tym

zakresie, co skutkowało uchyleniem postanowienia” z dnia 13 maja 2009 r. przez

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r. II PZ 13/09 „oraz

nieprawidłowym określeniem wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną w

postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 3 lutego 2010 r.” (na kwotę 11.496 zł).

W ocenie Sądu Okręgowego skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

ponieważ wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie jest niższa niż

dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.). W piśmie z dnia 11 czerwca 2007 r.,

precyzującym ostatecznie pozew, miesięczne wynagrodzenie powódki określono

na 1.500 zł, bez wskazania czy jest to kwota brutto czy netto. Dlatego też Sąd

Rejonowy słusznie przyjął wskazaną kwotę 1.500 zł jako kwotę brutto i na tej

podstawie dokonał także wyliczenia kosztów procesu. W ocenie Sądu Okręgowego,

wskazanie przez pełnomocnika powódki dopiero w apelacji z dnia 2 października

2007 r., że w piśmie z dnia 11 czerwca 2007 r. wynagrodzenie to zostało podane w

kwocie netto, a nie brutto – a więc wskazanie przez niego kwoty 1.776 zł (brutto) w

miejsce kwoty 1.500 zł określonej przed Sądem pierwszej instancji stanowiło

niedopuszczalne na tym etapie postępowania rozszerzenie powództwa (art. 383

k.p.c.). W konsekwencji wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 21.312 zł

(obliczonej jako dwunastokrotność wynagrodzenia powódki brutto, tj. kwoty 1.776

zł) została nieprawidłowo określona przez pełnomocnika powódki już na etapie

postępowania apelacyjnego. W ocenie Sądu Okręgowego wartość przedmiotu

zaskarżenia, zarówno w apelacji, jak i w postępowaniu kasacyjnym winna zostać

obliczona

jako

dwunastokrotność

zasądzoną

na

rzecz

powódki

różnicy

przez

pomiędzy

Sąd

kwotą

pierwszej

wynagrodzenia

instancji,

a

kwotą

wynagrodzenia, którego powódka dochodziła pozwem (682 zł x 12 miesięcy), co

stanowi kwotę 8.184 zł, zgodnie z pierwotnym wyliczeniem wartości przedmiotu

zaskarżenia. Zatem ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż

10.000 zł Sąd uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną.

W zażaleniu na to postanowienie powódka domagała się jego uchylenia

wskazując na naruszenie następujących przepisów postępowania: 1/ art. 26 k.p.c.

w związku z art. 368 § 2 k.p.c. w związku z art. 398 k.p.c. przez ponowne zbadanie

wartości

przedmiotu

zaskarżenia,

mimo

jego

uprzedniego

ustalenia

postanowieniem z dnia 3 lutego 2010 r. w sposób określony w art. 25 k.p.c., 2/ art.

358 w związku z art. 3986 § 2 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej na

podstawie ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8.184 zł, mimo

związania Sądu własnym postanowieniem z dnia 3 lutego 2010 r. ustalającym

wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 11.496 zł, które nie zostało uchylone, 3/

art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. przez uzasadnienie zaskarżonego

postanowienia w oparciu o nieprawdziwą tezę o prawidłowym ustaleniu wartości

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8.184 zł w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r. i

nieprawidłowym ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 11.496 zł w

postanowieniu z dnia 3 lutego 2010 r., 4/ art. 398 2 § 1 k.p.c. przez jego niewłaściwe

zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi kasacyjnej z uwagi na ustalenie

wartości przedmiotu zaskarżenia poniżej kwoty 10.000 zł, podczas gdy przekracza

ona tę kwot.

Wnosząca zażalenie wskazała, że zarówno z postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 listopada 2010 r. II PZ 13/09 uchylającego postanowienie

Sądu Okręgowego z dnia 13 maja 2009 r., jak i z postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 26 maja 2010 r. II PK 48/10, zwracającego Sądowi Okręgowemu akta celem

sprawdzenia przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną, nie wynika jakoby Sąd

Najwyższy „przytaknął Sądowi Okręgowemu (...), iż ten prawidłowo obliczył wartość

przedmiotu zaskarżenia postanowieniem z dnia 13.05.2009. - na kwotę 8.184 zł”.

Stąd dziwi twierdzenie Sądu Okręgowego, że wartość przedmiotu zaskarżenia

ustalona w postanowieniu z dnia 13 maja 2009 r. na 8.184 zł jest prawidłowa, a

jego uchylenie przez Sąd Najwyższy wynikało z wyłącznie „niewłaściwego

uzasadnienia rozstrzygnięcia w tym zakresie”. Trudno również doszukać się

związku między rzekomo prawidłowym obliczeniem w postanowieniu z dnia 13

maja 2009 r. wartości przedmiotu zaskarżenia, które jedynie zostało „niewłaściwie

uzasadnione" - a sposobem następczego ustalenia w postanowieniu z dnia 3 lutego

2010 r. wartości przedmiotu zaskarżenia, rzekomo nieprawidłowo, na kwotę 11.496

zł. Zdaniem skarżącej „jest całkowicie niejasne, w jaki sposób odrzucenie skargi

kasacyjnej postanowieniem z dnia 13.05.2009. miałoby skutkować nieprawidłowym

określeniem wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną w postanowieniu

Sądu Okręgowego z dnia 03.02.2010.”

Ponadto wnosząca zażalenie podkreśliła, że w uzasadnieniu wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 26 marca 2008 r., co potwierdził Sąd Najwyższy w

postanowieniu z dnia 10 listopada 2009 r. uchylającym postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 13 maja 2009 r., mowa jest dochodzeniu pozwem kwoty 1.500

zł netto, podczas gdy w zaskarżonym postanowieniu Sąd Okręgowy odnosi się do

kwoty 1.500 zł brutto, w żaden sposób nie uzasadniając zmiany swojego

stanowiska.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie decydujące znaczenie miało postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 listopada 2009 r. uchylające „pierwsze” postanowienie Sądu

Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 marca 2008 r.

Sentencja

wymienionego

reformatoryjny,

tj.

postanowienia

prawomocnie

i

Sądu

Najwyższego

definitywnie

uchylający

ma

charakter

wymienione

postanowienie Sądu drugiej instancji o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wprawdzie w

uzasadnieniu wskazanego postanowienia Sądu Najwyższego niefortunnie została

podana podstawa prawna jego wydania „art. 398 14 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941

§ 3 k.p.c. w związku z art. 398 21 k.p.c.”, adekwatna do oddalenia zażalenia, a nie

do

uchylenia

uzasadnienia

reformatoryjnego

zaskarżonego

postanowienia,

jednakże

z

postanowienia Sądu Najwyższego wynika brak „akceptacji” tego

Sądu do „pozbawienia strony prawa do wniesienia skargi kasacyjnej”. Dlatego

wobec decydującej wartości reformatoryjnej sentencji postanowienia okoliczności

te prowadziły do skierowania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej do

rozpoznania w ramach przedsądu przez Sądi Najwyższy. W dalszej konsekwencji i

na gruncie prawomocnego i definitywnego postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

10 listopada 2009 r. uchylającego postanowienie Sądu drugiej instancji z dnia 13

maja 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, wadliwe i niedopuszczalne - w ocenie

składu orzekającego - było dalsze sprawdzanie wartości przedmiotu kasacyjnego

zaskarżenia na wniosek pełnomocnika strony pozwanej postanowieniem Sądu

drugiej instancji z dnia 3 lutego 2010 r., który ustalił wartość przedmiotu

kasacyjnego zaskarżenia „na kwotę 11.496 zł” (k. 559). Wywołało to kolejną i

„niespodziewaną” reakcję Sądu Najwyższego, który postanowieniem z dnia 26

maja 2010 r., II PK 48/10, zwrócił akta sprawy Sądowi Okręgowemu „celem

sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną”, co doprowadziło

do wydania przez ten Sąd Okręgowy kolejnego postanowienia z dnia 11 czerwca

2010 r., ustalającego inną wartość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia - tym

razem „na kwotę 8.184 zł” (k. 567), bez uchylenia postanowienia z dnia 3 lutego

2010 r., a także do wydania zaskarżonego ponownego postanowienia z dnia 14

czerwca 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej i to w sytuacji, gdy w obiegu

jurydycznym rozpoznawanej sprawy pozostają dwa orzeczenia Sądu drugiej

instancji ustalające rozbieżnie różne wartości tego samego przedmiotu kasacyjnego

zaskarżenia (w różnych kwotach 11.496 zł - postanowienie z dnia 3 lutego 2010 r.

oraz 8.184 zł - postanowienie z dnia11 czerwca 2010 r.).

W celu rozwikłania ujawnionego chaosu judykacyjnego Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji, uznając, że o dopuszczalności wniesionej skargi kasacyjnej

przesądzało postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2009 r., które

reformatoryjnie uchylało („pierwsze”) postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 marca 2008 r. o odrzuceniu skargi

kasacyjnej. Ponadto i dla porządku - w ocenie składu orzekającego, wartość

przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia w części wyroku Sądu drugiej instancji

oddalającego apelację powódki stanowi suma spornych wynagrodzeń za cały czas

pozostawania

bez

pracy

od

dnia

uznanego

za

niezgodne

z

prawem

natychmiastowe rozwiązanie stosunku pracy, tj. od dnia doręczenia powódce pisma

o rozwiązaniu umowy o prace bez wypowiedzenia „do dnia podjęcia pracy przez

powódkę” wskutek wykonania prawomocnego orzeczenia o przywróceniu do pracy

(por. postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 5 sierpnia 2009 r., VI p …/06, w

przedmiocie wykładni pkt 2 wyroku tego Sądu Rejonowego z dnia 27 sierpnia 2007

r.), co w każdym razie prowadzi do wyliczenia wartości przedmiotu apelacyjnego i

kasacyjnego zaskarżenia w kwocie oczywiście wyższej niż dziesięć tysięcy złotych

(art. 19 k.p.c.). Jedynie w sprawie o przywrócenie do pracy wartość przedmiotu

sporu dotyczącego rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony stanowi suma

wynagrodzenia za okres jednego roku (art. 231 k.p.c.). Natomiast w odrębnej od

przywrócenia do pracy sprawie o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania

bez pracy, które przysługuje pod warunkiem podjęcia pracy w wyniku orzeczenia o

przywróceniu do pracy (art. 47 k.p.), wartość przedmiotu sporu i przedmiotu

zaskarżenia stanowi suma zasądzonych kwot wynagrodzeń za czas pozostawania

bez pracy. Roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, które

jest zasądzane pod warunkiem podjęcia pracy w wyniku przywrócenia do pracy

(art. 47 k.p.), ma charakter odrębny i niezależny od roszczenia o przywrócenie do

pracy i tylko w judykaturze przyjęła się możliwość i dopuszczalność równoczesnego

wydania wyroku przywracającego do pracy wraz z warunkowym zasądzeniem

roszczenia o wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy i pod warunkiem

podjęcia pracy w wyniku przywrócenia do pracy (art. 47 k.p.).