Supreme Court dismisses appeal for unfiled court fees under Civil Procedure Code Article 1302 Section 3.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a labor court decision regarding unfiled court fees. The lower court correctly applied Article 1302 Section 3 of the Civil Procedure Code, which mandates rejection of appeals filed by lawyers without payment of fixed fees. The Court ruled that this provision applies to cases initiated before July 1, 2009, even after the statute was amended to repeal the specific rejection clause.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego: Appeals filed by lawyers without payment of fixed court fees are rejected without summons to pay, regardless of whether the amending statute repealed the specific rejection clause.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 42/10
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Myszka
w sprawie z powództwa J. Z.
przeciwko Spółdzielni Pracy Kominiarzy w T.
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 30 marca 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w T. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu
sprawy z powództwa J. Z. przeciwko Spółdzielni Pracy Kominiarzy w T. o
odszkodowanie, na skutek apelacji J. Z. od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia
27 listopada 2009r., postanowieniem z 30 marca 2010 r. apelację odrzucił.
W
uzasadnieniu
postanowienia
podniesiono,
że
profesjonalna
pełnomocniczka powoda (radca prawny) złożyła z zachowaniem ustawowego
terminu apelację, która nie została opłacona zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 zdanie
pierwsze ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
(Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). W myśl powołanego przepisu w sprawach z
zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od
apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia.
W opinii Sądu Okręgowego skutki nieopłacenia apelacji w niniejszej sprawie
podlegały ocenie w myśl art. 130 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1
lipca 2009 r. Co prawda ustawą z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks
postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. Nr 234, poz. 1517)
uchylono art. 1302 § 3 i 4 k.p.c. (art. 1 pkt 3 ustawy), zgodnie jednak z art. 8 tej
ustawy przepisy noweli stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia jej w
życie - tj. po dniu 1 lipca 2009 r. Skoro sprawa z powództwa J. Z.o zawisła przed
Sądem Rejonowym z chwilą doręczenia pozwanej nakazu zapłaty wraz z odpisem
pozwu przed 1 lipca 2009 r. - tj. przed wejściem w życie ustawy z 5 grudnia 2008 r.
- to zastosowaniu podlegały przepisy art. 1302 k.p.c. w dotychczasowym brzmieniu.
Artykuł 1302 § 3 k.p.c. stanowi, że środki zaskarżenia (w tym apelacja)
podlegające opłacie w wysokości stałej, wniesione przez adwokata lub radcę
prawnego i nienależycie opłacone, podlegają odrzuceniu bez wezwania o
uiszczenie opłaty. Przepis ten ma zastosowanie także do środków zaskarżenia
podlegających opłacie podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych. Art. 1302 § 3 k.p.c. posługuje się bowiem
pojęciem opłaty w stałej wysokości, a więc opłaty określonej kwotowo. Do takich
opłat należy zatem opłata podstawowa od apelacji określona kwotowo. Podobne
stanowisko zaprezentował Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 lipca 2008 r. w
sprawie II UZ 29/08 (LEX nr 497706). Należało więc stwierdzić, że nieopłacona
apelacja wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika podlegała odrzuceniu bez
uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty w myśl art. 130 2 § 3 k.p.c..
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z 30 marca 2010 r.
skarżący podniósł, że nie zgadza się z przedstawionym tam stanowiskiem. Jego
zdaniem „Sąd Okręgowy błędnie zastosował przepis art. 8 cytowanej ustawy do
sprawy z zakresu prawa pracy. Art. 8 stanowi, iż przepisy niniejszej ustawy stosuje
się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5.
Ustępy 2-5 regulują postępowania dotyczące jurysdykcji krajowej, a zatem zdanie
pierwsze art. 8 dotyczy spraw związanych z jurysdykcją krajową i do spraw
powiązanych z jurysdykcją krajową mają zastosowanie przepisy aktualne, jak i
dotychczasowe ( z zastrzeżeniem ust. 2 - 5) w zależności od kiedy zostały
wszczęte.
Do przedmiotowej sprawy zastosowanie ma art. 9 ustawy mówiący o tym, że
ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
1 pkt 5, 9, 12 i 15 - 18 oraz pkt 78 w zakresie dodawanych art. 1153 (4), art. 1153
(5), art. 1153(7) i art. 1153(8), a także art. 7 pkt 1 i 3 - 5, które wchodzą w życie z
dniem 12 grudnia 2008 r. W art. 9 nie wymieniono art. 1 pkt 3, który uchyla § 3 i 4
art. 1302 Zatem z dniem 1 lipca 2009 r. uchylone przepisy nie obowiązują bez
względu na termin wszczęcia postępowania.” Mając powyższe na uwadze, powód
zarzucił Sądowi Okręgowemu błędne zastosowanie ustawy zmieniającej k.p.c.
przez przyjęcie i zastosowania art. 8 cytowanej ustawy zamiast zastosowanie art. 9
tejże ustawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie podlega oddaleniu, a rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego, jak
również zaprezentowana tam argumentacja są prawidłowe. Orzecznictwo Sądu
Najwyższego jednolicie przyjmuje, że art. 1302 § 3 k.p.c. ma zastosowanie do
środków zaskarżenia wniesionych również po dniu 1 lipca 2009 r., jeżeli pozew
wszczynający postępowanie został wniesiony przed tą datą (art. 8 ust. 1 ustawy z
dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz
niektórych innych ustaw; Dz.U. Nr 234, poz. 1571). Apelacja wniesiona przez
adwokata lub radcę prawnego, nienależycie opłacona opłatą w wysokości stałej lub
stosunkowej, podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia tego braku na
podstawie art. 3986 § 2 w związku z art. 1302 § 1 k.p.c., także po uchyleniu art. 1302
§ 3 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., II PZ
22/09 oraz z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZ 59/09, postanowienie SN z dnia 17
marca 2010 r., II CZ 109/09; postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 13/10;
postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 15/10, postanowienie SN z dnia 6
października 2010 r., II CZ 101/10; postanowienie SN z dnia 13 października 2010
r., II UZ 22/10; niepublikowane).
Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje uchwała siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r. II UZP 4/10, mająca moc zasady
prawnej, która stanowi, że: „Nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata
lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr
234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia
wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1
k.p.c.)”. Zasadniczy problem przedmiotowej uchwały dotyczył rozstrzygnięcia, czy
wniesienie skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia prawomocnego orzeczenia,
jest wszczęciem nowego postępowania, czy też jest kontynuacją dotychczasowego
postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone prawomocne orzeczenie.
Podjęta uchwała znajduje zastosowanie wyłącznie do sytuacji związanych z
wniesieniem skargi kasacyjnej, chociaż rozważania zawarte w uzasadnieniu
dotyczą również innych środków zaskarżenia orzeczeń prawomocnych. Apelacja,
jako środek zaskarżenia nieprawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, do tej
kategorii nie należy.
Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 39814 w
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.