Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 42/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for unfiled court fees under Civil Procedure Code Article 1302 Section 3.

Numero d'incarto II PZ 42/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a labor court decision regarding unfiled court fees. The lower court correctly applied Article 1302 Section 3 of the Civil Procedure Code, which mandates rejection of appeals filed by lawyers without payment of fixed fees. The Court ruled that this provision applies to cases initiated before July 1, 2009, even after the statute was amended to repeal the specific rejection clause.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego: Appeals filed by lawyers without payment of fixed court fees are rejected without summons to pay, regardless of whether the amending statute repealed the specific rejection clause.

Parole chiave

Generato dall'IA
Civil Procedure Code court fees legal professional appeal rejection transitional provisions fixed fee Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1302 § 3 k.p.c.
Art. 1302 § 3 k.p.c. posługuje się bowiem
Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw
1 pkt 3 ustawy), zgodnie jednak z art. 8 tej
Art. 39814 k.p.c.
Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 39814 w
Art. 3941 § 3 k.p.c.
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 1302 k.p.c
- to zastosowaniu podlegały przepisy art. 1302 k.p.c.
Art. 1302 § 3 k.p.c
sądowych w sprawach cywilnych. Art. 1302 § 3 k.p.c. posługuje się bowiem
art. 1302 § 1 k.p.c
3986 § 2 w związku z art. 1302 § 1 k.p.c., także po uchyleniu art.
art. 3986 § 2 k.p.c
wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 130 § 1 k.p.c
podlegały ocenie w myśl art. 130 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 42/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa J. Z.

przeciwko Spółdzielni Pracy Kominiarzy w T.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 30 marca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w T. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu

sprawy z powództwa J. Z. przeciwko Spółdzielni Pracy Kominiarzy w T. o

odszkodowanie, na skutek apelacji J. Z. od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia

27 listopada 2009r., postanowieniem z 30 marca 2010 r. apelację odrzucił.

W

uzasadnieniu

postanowienia

podniesiono,

że

profesjonalna

pełnomocniczka powoda (radca prawny) złożyła z zachowaniem ustawowego

terminu apelację, która nie została opłacona zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 zdanie

pierwsze ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). W myśl powołanego przepisu w sprawach z

zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od

apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia.

W opinii Sądu Okręgowego skutki nieopłacenia apelacji w niniejszej sprawie

podlegały ocenie w myśl art. 130 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1

lipca 2009 r. Co prawda ustawą z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. Nr 234, poz. 1517)

uchylono art. 1302 § 3 i 4 k.p.c. (art. 1 pkt 3 ustawy), zgodnie jednak z art. 8 tej

ustawy przepisy noweli stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia jej w

życie - tj. po dniu 1 lipca 2009 r. Skoro sprawa z powództwa J. Z.o zawisła przed

Sądem Rejonowym z chwilą doręczenia pozwanej nakazu zapłaty wraz z odpisem

pozwu przed 1 lipca 2009 r. - tj. przed wejściem w życie ustawy z 5 grudnia 2008 r.

- to zastosowaniu podlegały przepisy art. 1302 k.p.c. w dotychczasowym brzmieniu.

Artykuł 1302 § 3 k.p.c. stanowi, że środki zaskarżenia (w tym apelacja)

podlegające opłacie w wysokości stałej, wniesione przez adwokata lub radcę

prawnego i nienależycie opłacone, podlegają odrzuceniu bez wezwania o

uiszczenie opłaty. Przepis ten ma zastosowanie także do środków zaskarżenia

podlegających opłacie podstawowej, o której mowa w art. 36 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych. Art. 1302 § 3 k.p.c. posługuje się bowiem

pojęciem opłaty w stałej wysokości, a więc opłaty określonej kwotowo. Do takich

opłat należy zatem opłata podstawowa od apelacji określona kwotowo. Podobne

stanowisko zaprezentował Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 lipca 2008 r. w

sprawie II UZ 29/08 (LEX nr 497706). Należało więc stwierdzić, że nieopłacona

apelacja wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika podlegała odrzuceniu bez

uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty w myśl art. 130 2 § 3 k.p.c..

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z 30 marca 2010 r.

skarżący podniósł, że nie zgadza się z przedstawionym tam stanowiskiem. Jego

zdaniem „Sąd Okręgowy błędnie zastosował przepis art. 8 cytowanej ustawy do

sprawy z zakresu prawa pracy. Art. 8 stanowi, iż przepisy niniejszej ustawy stosuje

się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5.

Ustępy 2-5 regulują postępowania dotyczące jurysdykcji krajowej, a zatem zdanie

pierwsze art. 8 dotyczy spraw związanych z jurysdykcją krajową i do spraw

powiązanych z jurysdykcją krajową mają zastosowanie przepisy aktualne, jak i

dotychczasowe ( z zastrzeżeniem ust. 2 - 5) w zależności od kiedy zostały

wszczęte.

Do przedmiotowej sprawy zastosowanie ma art. 9 ustawy mówiący o tym, że

ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 5, 9, 12 i 15 - 18 oraz pkt 78 w zakresie dodawanych art. 1153 (4), art. 1153

(5), art. 1153(7) i art. 1153(8), a także art. 7 pkt 1 i 3 - 5, które wchodzą w życie z

dniem 12 grudnia 2008 r. W art. 9 nie wymieniono art. 1 pkt 3, który uchyla § 3 i 4

art. 1302 Zatem z dniem 1 lipca 2009 r. uchylone przepisy nie obowiązują bez

względu na termin wszczęcia postępowania.” Mając powyższe na uwadze, powód

zarzucił Sądowi Okręgowemu błędne zastosowanie ustawy zmieniającej k.p.c.

przez przyjęcie i zastosowania art. 8 cytowanej ustawy zamiast zastosowanie art. 9

tejże ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu, a rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego, jak

również zaprezentowana tam argumentacja są prawidłowe. Orzecznictwo Sądu

Najwyższego jednolicie przyjmuje, że art. 1302 § 3 k.p.c. ma zastosowanie do

środków zaskarżenia wniesionych również po dniu 1 lipca 2009 r., jeżeli pozew

wszczynający postępowanie został wniesiony przed tą datą (art. 8 ust. 1 ustawy z

dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw; Dz.U. Nr 234, poz. 1571). Apelacja wniesiona przez

adwokata lub radcę prawnego, nienależycie opłacona opłatą w wysokości stałej lub

stosunkowej, podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia tego braku na

podstawie art. 3986 § 2 w związku z art. 1302 § 1 k.p.c., także po uchyleniu art. 1302

§ 3 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., II PZ

22/09 oraz z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZ 59/09, postanowienie SN z dnia 17

marca 2010 r., II CZ 109/09; postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 13/10;

postanowienie SN z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 15/10, postanowienie SN z dnia 6

października 2010 r., II CZ 101/10; postanowienie SN z dnia 13 października 2010

r., II UZ 22/10; niepublikowane).

Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje uchwała siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r. II UZP 4/10, mająca moc zasady

prawnej, która stanowi, że: „Nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata

lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr

234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia

wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1

k.p.c.)”. Zasadniczy problem przedmiotowej uchwały dotyczył rozstrzygnięcia, czy

wniesienie skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia prawomocnego orzeczenia,

jest wszczęciem nowego postępowania, czy też jest kontynuacją dotychczasowego

postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone prawomocne orzeczenie.

Podjęta uchwała znajduje zastosowanie wyłącznie do sytuacji związanych z

wniesieniem skargi kasacyjnej, chociaż rozważania zawarte w uzasadnieniu

dotyczą również innych środków zaskarżenia orzeczeń prawomocnych. Apelacja,

jako środek zaskarżenia nieprawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, do tej

kategorii nie należy.

Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 39814 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.