Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility regarding a procedural order rejecting a request to extend a deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially dismissed the appellant's appeal against a lower court order rejecting a request to extend a procedural deadline. The appellant argued that the deadline for requesting the extension had not expired because they only learned of the delay on the day they submitted the request. The court held that the appeal was inadmissible because the appellant failed to explicitly request the review of the rejected extension request within the appeal document, as required by law. Consequently, the appeal was rejected in part for being inadmissible, while the remaining part was dismissed on the merits.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 169 § 1 k.p.c.; Art. 380 k.p.c.; Art. 3941 § 2, 3 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c.; Art. 373 k.p.c. - An appeal against a procedural order rejecting a request to extend a deadline is inadmissible if the appellant fails to explicitly request the review of that specific order within the appeal document, as such requests must be clearly formulated to avoid ambiguity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 41/10
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,
sprawozdawca)
SSN Zbigniew Hajn
SSN Zbigniew Myszka
w sprawie z powództwa A. N.
przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Zespołowi
Opieki Zdrowotnej w K.
o przywrócenie do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Ś.
z dnia 1 czerwca 2010 r.,
I. odrzuca
zażalenie
w
zakresie
objętym
punktem
I
(pierwszym) zaskarżonego postanowienia,
II. oddala zażalenie w pozostałej części (punkt II zaskarżonego
postanowienia).
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w Ś., działając na
podstawie art. 171 k.p.c., odrzucił wniosek Samodzielnego Publicznego Zakładu
Opieki Zdrowotnej Zespołu Opieki Zdrowotnej w K. o przywrócenie terminu do
złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z
dnia 29 marca 2010 r. (pkt I) oraz odrzucił - jako spóźniony - wniosek o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (pkt II).
W ocenie Sądu drugiej instancji, skoro przeszkoda w dokonaniu czynności
procesowej istniała 30 marca 2010 r., to termin do złożenia wniosku o przywrócenie
terminu do jej dokonania upłynął 7 kwietnia 2010 r. Tymczasem - chociaż odpis
wyroku bez uzasadnienia wpłynął do kancelarii pełnomocnika reprezentującego
stronę pozwaną 8 kwietnia 2010 r. - wniosek o przywrócenie terminu został złożony
dopiero 15 kwietnia 2010 r., a więc z przekroczeniem terminu określonego w art.
169 § 1 k.p.c.
Strona pozwana wniosła zażalenie na powyższe postanowienie „w sprawie
odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i
doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 29 marca 2010 r. oraz odrzucenia wniosku
o sporządzenie i doręczenie w/w uzasadnienia”, zaskarżając je w całości. Skarżący
zarzucił naruszenie art. 169 § 1 k.p.c., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego
polegające na przyjęciu, że jej pełnomocnik mógł złożyć wniosek o przywrócenie
terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku do
7 kwietnia 2010 r., nie biorąc pod uwagę faktu, iż dowiedział się on o uchybieniu
pracownika sekretariatu dopiero 8 kwietnia 2010 r. i wysłał wniosek o przywrócenie
terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku
wraz z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku 15 kwietnia
2010 r. mieszcząc się tym samym w terminie, o którym stanowi art. 169 § 1 k.p.c.
Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia
i
skierowanie
wniosków
rozpoznania przez Sąd drugiej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
strony
pozwanej
do
ponownego
Zgodnie z art. 3941 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na
postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz co do
kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej
instancji (§ 1), a nadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,
zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące
postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1
k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na
postanowienie sądu pierwszej instancji (§ 2). W judykaturze Sądu Najwyższego
przyjmuje się zgodnie, że postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek
strony o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w celu wniesienia skargi
kasacyjnej jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu
art. 3941 § 2 k.p.c. Jeżeli zatem postanowienie takie wydane zostało przez Sąd
drugiej instancji w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna, może być ono
przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego. Z kolei postanowienie oddalające
lub odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności
procesowej nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i dlatego
nie podlega zaskarżeniu zażaleniem (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNAPiUS 2000 nr
24, poz. 887, w której wyrażony został pogląd potwierdzający wpadkowy charakter
postępowania o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, którego
celem jest jedynie ocena zasadności wniosku o przywrócenie terminu, w tym
zbadanie,
czy
zaniechanie
dokonania
czynności
było
spowodowane
okolicznościami niezawinionymi przez stronę). Postanowienie to - jako niekończące
postępowania w sprawie, a więc niezaskarżalne w drodze zażalenia wniesionego
na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. - należy do kategorii postanowień, o jakich mowa
w art. 380 k.p.c., który znajduje zastosowanie w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym wywołanym wniesieniem zażalenia na postanowienie sądu drugiej
instancji na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 k.p.c. Oznacza to, że na
wniosek strony (zgłoszony w zażaleniu), postanowienie sądu drugiej instancji,
którego
przedmiotem
jest
przywrócenie
terminu
do
dokonania
czynności
procesowej może być skutecznie kwestionowane w zażaleniu na postanowienie o
odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu
wyroku z uzasadnieniem, jeżeli miało wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w tym
postanowieniu. Inaczej rzecz ujmując, badanie na podstawie art. 380 w związku z
art. 39821 i art. 3943 § 3 k.p.c. w wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości
orzeczenia, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia jest dopuszczalne,
jednak warunkiem takiej kontroli niezaskarżalnego postanowienia, które miało
wpływ na wynik sprawy, jest zamieszczenie stosownego wniosku w środku
odwoławczym skierowanym przeciwko postanowieniu podlegającemu zaskarżeniu
zażaleniem. Gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik wniosek taki
powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania
pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich nie wyrażonych (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II CZ 54/08, LEX nr
447663; z dnia 28 października 2009 r., II PZ 17/09, LEX nr 559946).
Z konstrukcji sporządzonego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym
zażalenia jednoznacznie wynika, że tym właśnie środkiem zaskarżenia zostało
objęte postanowienie Sądu drugiej instancji nie tylko w zakresie odrzucającym
wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, ale także w części
odnoszącej się do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej
czynności procesowej. Wskazuje na to zarówno zakres zaskarżenia, jak i
powołanie jako jedynego zarzutu zażalenia obrazy art. 169 § 1 k.p.c. Skarżący nie
zawarł w zażaleniu odnoszącym się do postanowienia odrzucającego wniosek o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku ani stosownego wniosku, o którym
stanowi art. 380 k.p.c., ani nawet nie powołał się na ten przepis. Zawarte w
uzasadnieniu zażalenia rozważania dotyczące przywrócenia terminu do dokonania
czynności procesowej nie mogą być same w sobie uznane za taki wniosek i
wywołać skutku określonego w art. 380 k.p.
Z powyższych względów zażalenie na postanowienie odrzucające wniosek o
przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia wyroku podlega - jako niedopuszczalne - odrzuceniu na podstawie
art. 3941 § 2 i 3 w związku z art. 39821 i art. 373 k.p.c., czego konsekwencją jest
oddalenie zażalenia w pozostałej części z mocy art. 39814 w związku z art. 3941 § 3
k.p.c.