Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 39/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on court costs as inadmissible due to procedural jurisdiction rules.

Numero d'incarto II PZ 39/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding court costs incurred in the first instance. The plaintiff argued that the district court acted as the first instance for cost allocation, making the appeal inadmissible under specific procedural articles. The court rejected this, ruling that the district court, as the second instance, was formally the sole body authorized to hear appeals on such cost decisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 176 ust. 1 Konstytucji RP: The Supreme Court rejects appeals on first-instance court costs because the second-instance court, when issuing such rulings, acts within its own jurisdiction and not as a first-instance body.

Parole chiave

Generato dall'IA
court costs allocation procedural jurisdiction second instance court inadmissible appeal Supreme Court review procedural law reformatory judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
instancji jest Sąd Najwyższy (art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.), a nie sąd apelacyjny, a
Art. 176 ust. 1 Konstytucji RP
postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP).
Art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c.
W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., poprzez
Art. 397 § 2 k.p.c.
w związku z art. 397 § 2 i art.
Art. 373 k.p.c.
Art. 108 § 2 k.p.c.
rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego (art. 108 § 2 w związku z
Art. 391 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c., por.
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
instancji jest Sąd Najwyższy (art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.), a nie sąd apelacyjny, a
art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c
W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., poprzez

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 39/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa R. S.

przeciwko P. Spółce Gazownictwa sp. z o.o.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 stycznia 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych […]

z dnia 8 września 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 września 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie

R. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 2 sierpnia 2011 r. w przedmiocie

uzupełnienia wyroku z dnia 17 czerwca 2011 r. orzeczeniem o kosztach

postępowania poniesionych przez powoda przed Sądem pierwszej instancji w

postaci uiszczonej przez niego opłaty od pozwu.

W uzasadnieniu podniesiono, że sądem właściwym do rozpoznania

zażalenia na postanowienie sądu okręgowego orzekającego jako sąd drugiej

instancji jest Sąd Najwyższy (art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.), a nie sąd apelacyjny, a

samo zażalenie jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, że powód uiścił opłatę od

pozwu w czasie trwania postępowania przed Sądem Rejonowym i Sąd ten - jako

sąd pierwszej instancji - oddalając powództwo uczynił to na koszt powoda,

natomiast postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. Sąd Okręgowy dokonał

częściowej zmiany postanowienia w tym przedmiocie. W tym zakresie Sąd

Okręgowy powołał się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca

2010 r., II CZ 45/10, w którym stwierdzono, że niedopuszczalne jest zażalenie do

Sądu Najwyższego na zawarte w wyroku sądu drugiej instancji postanowienie

dotyczące kosztów poniesionych przed sądem pierwszej instancji.

W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., poprzez

jego niezastosowanie oraz art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 i art.

373 k.p.c., poprzez ich błędne zastosowanie i wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i przekazanie zażalenia do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Sąd Okręgowy był co prawda

sądem drugiej instancji meriti, natomiast sądem pierwszej instancji w zakresie

zaskarżonym zażaleniem, gdyż żaden sąd wcześniej w tym postępowaniu nie

orzekał o kosztach sądowych w sprawie. Dopiero uchylenie wyroku tego Sądu

przez Sąd Najwyższy i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania

uprawniało ten Sąd do rozstrzygnięcia o kosztach sądowych. W ocenie skarżącego,

sąd jest sądem pierwszej lub drugiej instancji nie w zależności od tego, czy daną

kwestię rozpoznaje po raz pierwszy lub drugi, a sporna kwestia była przedmiotem

rozpoznania przez Sąd Okręgowy, a zatem sąd pierwszej instancji. W tym zakresie

skarżący powołał się na pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z

dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 26/98 oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

27 marca 2007 r., SK 3/05.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.

Skarżący w pierwszym rzędzie podważa trafność stanowiska Sądu drugiej

instancji, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów procesu (błędnie

kwalifikowanych przez skarżącego jako koszty sądowe) wydane przez sąd

okręgowy będący formalnie sądem drugiej instancji przysługuje do Sądu

Najwyższego, a nie do sądu apelacyjnego. Tymczasem wynika to wprost z art. 394

§ 1 pkt 9 k.p.c., zgodnie z którym zażalenie na postanowienie sądu pierwszej

instancji w przedmiocie zwrotu kosztów procesu przysługuje do sądu drugiej

instancji oraz z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., w myśl którego zażalenie na

postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji przysługuje do Sądu

Najwyższego. Nic innego nie wynika również z wyrażonego przez Trybunał

Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05 (OTK-A 2007 nr 3, poz.

32) poglądu, do którego odwołuje się skarżący, że „w zakresie orzekania o

kosztach za sąd pierwszej instancji należy uznać ten sąd, który orzekał o zwrocie

kosztów w danym zakresie po raz pierwszy”. Oznacza to bowiem tylko tyle, że

postanowienie, w którym sąd drugiej instancji po raz pierwszy orzekł o kosztach

procesu jest zaskarżalne zgodnie z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności

postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP). Sąd ten pozostaje jednak

formalnie sądem drugiej instancji, a od wydanego przez niego postanowienia

przysługiwać może wyłącznie zażalenie do Sądu Najwyższego. Natomiast

powołanie się przez skarżącego w omawianej kwestii na postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1998 r., II UZ 26/98 (OSNAPiUS 1999 nr 9, poz.

320) jest niezrozumiałe, gdyż w ogóle nie odnosi się ono do rozważanego

zagadnienia. Już tylko z tego względu wniosek skarżącego o „uchylenie w całości

zaskarżonego postanowienia i przekazanie odrzuconego zażalenia (…) Sądowi

Apelacyjnemu do rozpoznania” nie może być uwzględniony.

Wbrew sugestii skarżącego, rozstrzygnięcie przez sąd drugiej instancji - w

następstwie wydania orzeczenia reformatoryjnego - o kosztach procesu przed

sądem pierwszej instancji, nie jest orzeczeniem co do kosztów procesu, które nie

były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Oznacza to, że - ze

względu na treść art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. - postanowienie w tym przedmiocie nie

podlega kontroli Sądu Najwyższego. W judykaturze wyrażany jest bowiem zgodnie

pogląd, że sądem pierwszej instancji rozstrzygającym o kosztach procesu jest ten

sąd, do którego kognicji należało orzekanie po raz pierwszy o zwrocie tych

kosztów. Zażalenie do Sądu Najwyższego służy zatem tylko na postanowienie sądu

drugiej instancji co do kosztów procesu i to w takim zakresie, w jakim mogło być

ono wydane przez ten sąd po raz pierwszy w orzeczeniu kończącym postępowanie

apelacyjne. W konsekwencji zażalenie do Sądu Najwyższego na podstawie art.

3941 § 1 pkt 2 k.p.c. przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji o kosztach

postępowania apelacyjnego, a także o kosztach postępowania kasacyjnego w

przypadku uprzedniego uchylenia przez Sąd Najwyższy wyroku sądu drugiej

instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania oraz

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego (art. 108 § 2 w związku z

art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010 nr 12, poz. 171; z dnia 27 stycznia

2011 r., II PZ 53/10, LEX nr 784936; z dnia 5 maja 2011 r., II PK 181/10, LEX nr

863979 i orzeczenia w nich powołane). Orzeczenia o kosztach postępowania

pierwszoinstancyjnego, wydanego w konsekwencji reformatoryjnego orzeczenia

przez sąd drugiej instancji, nie można zatem uznać za orzeczenie tego sądu co do

kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd pierwszej

instancji, a tym samym za orzeczenie, na które - zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.

- przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Sąd odwoławczy rozstrzygając

bowiem o kosztach procesu przed pierwszą instancją rozstrzyga w istocie o

kosztach procesu, które były uprzednio przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd

pierwszej instancji.

Trafnie zatem przyjął Sąd drugiej instancji, że skoro Sąd Rejonowy orzekał o

kosztach procesu, to wniesione przez powoda zażalenie w części dotyczącej

rozstrzygnięcia o kosztach procesu w postępowaniu przed tym Sądem podlegało jako niedopuszczalne – odrzuceniu.

Z tych względów zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3 w

związku z art. 39814 k.p.c.