Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 39/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal rejecting lower court's rejection of a lawyer's power of attorney for a legal challenge.

Numero d'incarto II PZ 39/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a regional court's decision to reject a legal challenge due to a missing power of attorney. The lower court treated the challenge as a separate procedural proceeding requiring fresh authorization, distinct from the original case where the lawyer previously acted. The Supreme Court upheld this view, ruling that the regional court correctly required the new document to verify the lawyer's standing in this specific control procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 4246 § 2 k.p.c.; art. 126 § 3 k.p.c.; art. 130 k.p.c.; art. 4246 § 3 k.p.c.; art. 398 § 14 k.p.c.; art. 394 § 3 k.p.c.: A power of attorney granted for a concluded proceeding does not automatically authorize representation in a separate legal challenge; the court may require a new document to verify standing, and failure to provide it constitutes a formal defect warranting rejection.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal challenge power of attorney separate proceeding formal defect representation authority rejection of appeal procedural requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4246 § 2 k.p.c.
prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4246 § 2 k.p.c.).
art. 126 § 3 k.p.c.
art. 130 k.p.c.
usuwalnym w trybie art. 130 k.p.c., a jego nieusunięcie uprawniało Sąd Rejonowy
art. 4246 § 3 k.p.c.
zgodnie z art. 4246 § 3 k.p.c.
art. 398 § 14 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398 14 w
art. 394 § 3 k.p.c.
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 4246 § 3 k.p.c
zgodnie z art. 4246 § 3 k.p.c.
art. 42412 k.p.c
orzeczenia (art. 42412 k.p.c.).
art. 4246 § 2 k.p.c
prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4246 § 2 k.p.c.).
art. 4245 § 2 k.p.c
Najwyższego i mieści się w art. 4245 § 2 k.p.c., skoro załącznikiem do każdego

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2007 r., II BP 9/07
III CZP 142/07
Supreme Court rules that civil expense waivers do not cover cassation proceedings and full power of attorney does not automatically include cassation actions.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 39/08

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSA Halina Kiryło

w sprawie z powództwa T. Z.

przeciwko Zespołowi Szkół Zawodowych nr 2 w P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 października 2008 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w P.

z dnia 4 lutego 2008 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r., Sąd Rejonowy Sąd Pracy w P.

odrzucił

skargę

powódki

T.

Z. o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego postanowienia tego Sądu z dnia 8 września 2006 r., odrzucającego

apelację powódki od wyroku tego Sądu z dnia 28 czerwca 2006 r., wydanego w

sprawie przeciwko Zespołowi Szkół Zawodowych nr […] w P. o wynagrodzenie.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Rejonowy wywiódł, że skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została w imieniu

powódki złożona przez radcę prawnego A. C., który w postępowaniu (toczącym się

pod sygnaturą akt X P …/05) występował w imieniu reprezentującego powódkę

Związku Nauczycielstwa Polskiego. Zarządzeniem z dnia 2 stycznia 2008 r.

pełnomocnik powódki został zobowiązany do "złożenia dokumentu pełnomocnictwa

udzielonego przez powódkę w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia" oraz wykazania, że jest uprawniony do

działania w imieniu Związku Nauczycielstwa Polskiego, w terminie 7 dni pod

rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to zarządzenie pełnomocnik powódki

stwierdził, że "stosowne pełnomocnictwa" znajdują się w "aktach niniejszej sprawy"

(o sygnaturze X P …/05), a skarga została wniesiona "w tej samej sprawie", zatem

należy ją traktować jako kolejne pismo procesowe powódki. W ocenie Sądu

Rejonowego,

postępowanie

wywołane

wniesieniem

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy traktować jako

postępowanie odrębne od postępowania w sprawie, w której zostało wydane

kwestionowane orzeczenie. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie jest ani kontynuacją postępowania zakończonego

prawomocnym orzeczeniem, ani też nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.

Stanowi nadzwyczajny środek o charakterze kontrolnym i tylko w takim znaczeniu

pozostaje

w

związku

zakwestionowanego

ze

sprawą

orzeczenia.

Z

zakończoną

tego

powodu

wydaniem

niezbędne

prawomocnego,

jest

złożenie

pełnomocnictwa uprawniającego do występowania w imieniu skarżącego w tym

odrębnym postępowaniu. Tym samym pełnomocnictwo udzielone przez stronę na

potrzeby postępowania

w sprawie

zakończonej

wydaniem

prawomocnego

orzeczenia zakwestionowanego w skardze jest niewystarczające. W ocenie Sądu

pełnomocnik skarżącej nie wykazał także, że jest uprawniony do działania w

imieniu Związku Nauczycielstwa Polskiego, a ponieważ nie wykonał zarządzenia

wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi, podlegała ona odrzuceniu

zgodnie z art. 4246 § 3 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie powódka domagała się jego uchylenia.

Zdaniem żalącej się, stanowisko zaprezentowane przez Sąd Rejonowy jest

niesłuszne,

gdyż

"stosowne

pełnomocnictwa

znajdują

się

już

w

aktach

przedmiotowej sprawy i zostały złożone we wrześniu 2006 r.". Dokumenty te nie

zostały zakwestionowane w toku rozpoznania wniesionej wcześniej przez powódkę

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego w P. z dnia 20 listopada 2006 r. Wówczas Sąd Okręgowy - przed

przekazaniem sprawy do Sądu Najwyższego - nie dopatrzył się uchybień w

zakresie umocowania pełnomocnika skarżącej, a Sąd Najwyższy w postanowieniu

z dnia 17 lipca 2007 r., II BP 9/07 (odrzucającym tamtą skargę) nie stwierdził jej

braków formalnych ani wniesienia jej przez osobę nieuprawnioną. Zdaniem żalącej

się, wezwanie przez Sąd Rejonowy do uzupełnienia braków formalnych skargi w

istocie

jest

pełnomocnictw

"swego

z

rodzaju

datą

"pułapką

wcześniejszą

niż

proceduralną,

skarga

gdyż

może

przedłożenie

wywołać

zarzut

antydatowania, a pełnomocnictwa z datą późniejszą spowodują zarzut braku

umocowania w chwili wnoszenia skargi". Skarżąca wywiodła także, że sąd, który

wydał zaskarżone orzeczenie jest upoważniony do badania skargi jedynie pod

kątem zachowania jej warunków formalnych i dlatego wzywa stronę do poprawienia

lub uzupełnienia skargi tylko w razie niezachowania wymogów pisma procesowego

lub niedołączenia odpisów skargi. W rozpoznawanej sprawie "badanie" skargi przez

Sąd Rejonowy w istocie miało na celu ustalenie, czy skarga została wniesiona

przez osobę uprawnioną, a tego rodzaju ocena należy do wyłącznej kompetencji

Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zażalenie jest dopuszczalne i

chociaż zaskarżone nim postanowienie zostało wydane przez sąd pierwszej

instancji, to właściwy do jego rozpoznania jest Sąd Najwyższy (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005 nr 10, poz.

180).

Zażalenie jest nieuzasadnione i dlatego podlega oddaleniu. Sąd Rejonowy

trafnie zwrócił uwagę, że postępowanie wywołane wniesieniem skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy traktować

jako postępowanie odrębne od postępowania w sprawie, w której zostało wydane

prawomocne orzeczenie i nie jest kontynuacją tego postępowania. W uchwale

składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008 nr

11, poz. 122), mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy stwierdził, że

pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z samego prawa umocowania do

wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym. Wykładnia ta

ma zastosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia (art. 42412 k.p.c.). Ponieważ do skargi wniesionej od prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 września 2006 r., odrzucającego

apelację powódki od wyroku tego Sądu, nie dołączono pełnomocnictwa, to zasadne

było - w ramach kontroli spełnienia wymagań formalnych skargi - wezwanie do

przedłożenia pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie do działania w

postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4246 § 2 k.p.c.). Wbrew wywodom

zażalenia, ta czynność nie jest zastrzeżona do wyłącznej właściwości Sądu

Najwyższego i mieści się w art. 4245 § 2 k.p.c., skoro załącznikiem do każdego

pisma procesowego wnoszonego przez pełnomocnika jest pełnomocnictwo (art.

126 § 3 k.p.c.). Brak pełnomocnictwa jest brakiem formalnym pisma procesowego

usuwalnym w trybie art. 130 k.p.c., a jego nieusunięcie uprawniało Sąd Rejonowy

do odrzucenia skargi na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398 14 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.