Supreme Court dismisses appeal rejecting lower court's rejection of a lawyer's power of attorney for a legal challenge.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a regional court's decision to reject a legal challenge due to a missing power of attorney. The lower court treated the challenge as a separate procedural proceeding requiring fresh authorization, distinct from the original case where the lawyer previously acted. The Supreme Court upheld this view, ruling that the regional court correctly required the new document to verify the lawyer's standing in this specific control procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 4246 § 2 k.p.c.; art. 126 § 3 k.p.c.; art. 130 k.p.c.; art. 4246 § 3 k.p.c.; art. 398 § 14 k.p.c.; art. 394 § 3 k.p.c.: A power of attorney granted for a concluded proceeding does not automatically authorize representation in a separate legal challenge; the court may require a new document to verify standing, and failure to provide it constitutes a formal defect warranting rejection.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 39/08
POSTANOWIENIE
Dnia 13 października 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Iwulski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Roman Kuczyński
SSA Halina Kiryło
w sprawie z powództwa T. Z.
przeciwko Zespołowi Szkół Zawodowych nr 2 w P.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 października 2008 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w P.
z dnia 4 lutego 2008 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2008 r., Sąd Rejonowy Sąd Pracy w P.
odrzucił
skargę
powódki
T.
Z. o
stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego postanowienia tego Sądu z dnia 8 września 2006 r., odrzucającego
apelację powódki od wyroku tego Sądu z dnia 28 czerwca 2006 r., wydanego w
sprawie przeciwko Zespołowi Szkół Zawodowych nr […] w P. o wynagrodzenie.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Rejonowy wywiódł, że skarga o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została w imieniu
powódki złożona przez radcę prawnego A. C., który w postępowaniu (toczącym się
pod sygnaturą akt X P …/05) występował w imieniu reprezentującego powódkę
Związku Nauczycielstwa Polskiego. Zarządzeniem z dnia 2 stycznia 2008 r.
pełnomocnik powódki został zobowiązany do "złożenia dokumentu pełnomocnictwa
udzielonego przez powódkę w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia" oraz wykazania, że jest uprawniony do
działania w imieniu Związku Nauczycielstwa Polskiego, w terminie 7 dni pod
rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to zarządzenie pełnomocnik powódki
stwierdził, że "stosowne pełnomocnictwa" znajdują się w "aktach niniejszej sprawy"
(o sygnaturze X P …/05), a skarga została wniesiona "w tej samej sprawie", zatem
należy ją traktować jako kolejne pismo procesowe powódki. W ocenie Sądu
Rejonowego,
postępowanie
wywołane
wniesieniem
skargi
o
stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy traktować jako
postępowanie odrębne od postępowania w sprawie, w której zostało wydane
kwestionowane orzeczenie. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia nie jest ani kontynuacją postępowania zakończonego
prawomocnym orzeczeniem, ani też nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.
Stanowi nadzwyczajny środek o charakterze kontrolnym i tylko w takim znaczeniu
pozostaje
w
związku
zakwestionowanego
ze
sprawą
orzeczenia.
Z
zakończoną
tego
powodu
wydaniem
niezbędne
prawomocnego,
jest
złożenie
pełnomocnictwa uprawniającego do występowania w imieniu skarżącego w tym
odrębnym postępowaniu. Tym samym pełnomocnictwo udzielone przez stronę na
potrzeby postępowania
w sprawie
zakończonej
wydaniem
prawomocnego
orzeczenia zakwestionowanego w skardze jest niewystarczające. W ocenie Sądu
pełnomocnik skarżącej nie wykazał także, że jest uprawniony do działania w
imieniu Związku Nauczycielstwa Polskiego, a ponieważ nie wykonał zarządzenia
wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi, podlegała ona odrzuceniu
zgodnie z art. 4246 § 3 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienie powódka domagała się jego uchylenia.
Zdaniem żalącej się, stanowisko zaprezentowane przez Sąd Rejonowy jest
niesłuszne,
gdyż
"stosowne
pełnomocnictwa
znajdują
się
już
w
aktach
przedmiotowej sprawy i zostały złożone we wrześniu 2006 r.". Dokumenty te nie
zostały zakwestionowane w toku rozpoznania wniesionej wcześniej przez powódkę
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu
Okręgowego w P. z dnia 20 listopada 2006 r. Wówczas Sąd Okręgowy - przed
przekazaniem sprawy do Sądu Najwyższego - nie dopatrzył się uchybień w
zakresie umocowania pełnomocnika skarżącej, a Sąd Najwyższy w postanowieniu
z dnia 17 lipca 2007 r., II BP 9/07 (odrzucającym tamtą skargę) nie stwierdził jej
braków formalnych ani wniesienia jej przez osobę nieuprawnioną. Zdaniem żalącej
się, wezwanie przez Sąd Rejonowy do uzupełnienia braków formalnych skargi w
istocie
jest
pełnomocnictw
"swego
z
rodzaju
datą
"pułapką
wcześniejszą
niż
proceduralną,
skarga
gdyż
może
przedłożenie
wywołać
zarzut
antydatowania, a pełnomocnictwa z datą późniejszą spowodują zarzut braku
umocowania w chwili wnoszenia skargi". Skarżąca wywiodła także, że sąd, który
wydał zaskarżone orzeczenie jest upoważniony do badania skargi jedynie pod
kątem zachowania jej warunków formalnych i dlatego wzywa stronę do poprawienia
lub uzupełnienia skargi tylko w razie niezachowania wymogów pisma procesowego
lub niedołączenia odpisów skargi. W rozpoznawanej sprawie "badanie" skargi przez
Sąd Rejonowy w istocie miało na celu ustalenie, czy skarga została wniesiona
przez osobę uprawnioną, a tego rodzaju ocena należy do wyłącznej kompetencji
Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zażalenie jest dopuszczalne i
chociaż zaskarżone nim postanowienie zostało wydane przez sąd pierwszej
instancji, to właściwy do jego rozpoznania jest Sąd Najwyższy (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005 nr 10, poz.
180).
Zażalenie jest nieuzasadnione i dlatego podlega oddaleniu. Sąd Rejonowy
trafnie zwrócił uwagę, że postępowanie wywołane wniesieniem skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy traktować
jako postępowanie odrębne od postępowania w sprawie, w której zostało wydane
prawomocne orzeczenie i nie jest kontynuacją tego postępowania. W uchwale
składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008 nr
11, poz. 122), mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy stwierdził, że
pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z samego prawa umocowania do
wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym. Wykładnia ta
ma zastosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia (art. 42412 k.p.c.). Ponieważ do skargi wniesionej od prawomocnego
postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 września 2006 r., odrzucającego
apelację powódki od wyroku tego Sądu, nie dołączono pełnomocnictwa, to zasadne
było - w ramach kontroli spełnienia wymagań formalnych skargi - wezwanie do
przedłożenia pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie do działania w
postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4246 § 2 k.p.c.). Wbrew wywodom
zażalenia, ta czynność nie jest zastrzeżona do wyłącznej właściwości Sądu
Najwyższego i mieści się w art. 4245 § 2 k.p.c., skoro załącznikiem do każdego
pisma procesowego wnoszonego przez pełnomocnika jest pełnomocnictwo (art.
126 § 3 k.p.c.). Brak pełnomocnictwa jest brakiem formalnym pisma procesowego
usuwalnym w trybie art. 130 k.p.c., a jego nieusunięcie uprawniało Sąd Rejonowy
do odrzucenia skargi na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398 14 w
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.