Criminal appeal dismissed due to clerical date error; losing party bears costs as case outcome remains undecided.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's rejection of the appeal, ruling that a clerical date error did not invalidate the appeal. The appellant argued the lower court should have clarified the disputed appeal value before rejecting the case, while the lower court held the error violated formal requirements. The Supreme Court determined that clear identification of the appealed judgment via other data sufficed, and costs remain undetermined until the final case outcome is known.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: A clerical error in one identifying element of an appealed judgment, provided other data sufficiently identify it, does not constitute a failure to meet formal requirements; costs are determined based on the final outcome of the entire case, not individual stages.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 10 października 2007 r.
II PZ 36/07
1. Mylne oznaczenie jednego z elementów identyfikujących orzeczenie
zaskarżone skargą kasacyjną, wynikające z oczywistej omyłki pisarskiej, przy
prawidłowym oznaczeniu pozostałych danych, dostatecznie określających to
orzeczenie, nie może być utożsamiane z niewypełnieniem wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
2. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi
na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej
obrony (art. 98 § 1 k.p.c.). Decydujące zatem znaczenie ma wynik procesu, a
nie jego poszczególnych etapów. Wynik procesu to rozstrzygnięcie o sprawie
jako całości.
Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Roman Kuczyński,
Romualda Spyt (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2007 r. sprawy z powództwa Andrzeja C. przeciwko Urzędowi Gminy w S.
o ustalenie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku z dnia 26 lutego 2007 r. [...]
u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy-Sąd
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku odrzucił skargę kasacyjną powoda Andrzeja C., sporządzoną przez radcę prawnego, wniesioną od wyroku tego Sądu z
dnia 30 października 2006 r. w sprawie przeciwko Urzędowi Gminy w S. o ustalenie.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że pełnomocnik powoda nieprawidłowo oznaczył orzeczenie, którego skarga dotyczy, bowiem wskazał
błędną datę wyroku, tj. 10 października 2006 r., podczas kiedy w istocie zaskarżony
przedmiotową skargą wyrok zapadł 30 października 2006 r. Nadto uznał, że wskazana przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia jest nieprawidłowa, bowiem
pełnomocnik skarżącego określił ją na kwotę 10.400 zł, a prawidłowo wyliczona
kwota, zgodnie z przepisem art. 231 k.p.c., wynosi 10.260 zł. Sąd podkreślił, że nieprawidłowe wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest brakiem formalnym,
podlegającym usunięciu, lecz stanowi uchybienie wymogom oznaczenia zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów Sąd Okręgowy uznał, że pełnomocnik powoda nie
dochował wymogów wskazanych w przepisie art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. i na mocy art.
3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód domagając się o jego
uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd mając wątpliwości co do
wskazanej w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia, winien był wezwać pełnomocnika do wyjaśnienia tej kwestii bądź zarządzić z urzędu jej sprawdzenie. Nie mógł natomiast odrzucić skargi z powodu usuwalnego braku formalnego
skargi, bez wzywania pełnomocnika do usunięcia tego braku na podstawie art. 398 6 §
1 k.p.c. Przyznał też, że oznaczając wyrok, popełnił omyłkę pisarską w dacie jego
wydania, lecz pozostałe dane zawarte w oznaczeniu zaskarżonego wyroku (oznaczenie sądu, stron i sygnatury akt), a także uzasadnienie skargi, nie pozostawiają
wątpliwości co do tego, że skarga ta dotyczy niniejszej sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest uzasadnione. Trafne są wywody skarżącego co do tego, iż
stwierdzenie, że skarga kasacyjna dotknięta jest usuwalnym brakiem formalnym,
oznacza wyłącznie to, iż przewodniczący (na mocy art. 3986 § 1 k.p.c.) wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia
skargi. Dopiero nieusunięcie tych braków w terminie powoduje - w myśl art. 3986 § 2
k.p.c. - odrzucenie skargi przez sąd drugiej instancji. Usunięcie wątpliwości sądu dotyczących prawidłowości określenia wartości przedmiotu zaskarżenia następuje
przez sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z zasadą wyrażoną w
art. 25 § 1 k.p.c. Jeśli w wyniku tego sprawdzenia okaże się, że wartość wskazana w
skardze jest nieprawidłowa nie oznacza to, iż nastąpiło mylne oznaczenia wyroku,
jak przyjął Sąd Okręgowy. Wbrew stanowisku tego Sądu wartość przedmiotu zaskar-
żenia nie stanowi przesłanki identyfikującej zaskarżone orzeczenie. Oznaczenie
orzeczenia, od którego wniesiona jest skarga kasacyjna (art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.), to
nic innego jak wskazanie sądu, który je wydał, sygnatury akt, daty orzeczenia i stron
procesu. Dane te są wystarczające do zidentyfikowania orzeczenia, którego skarga
kasacyjna dotyczy.
Natomiast rozważając kwestię omyłki w dacie wyroku należy wziąć pod uwagę
to, czy pozostałe dane, wskazane wyżej, są dostateczne do zidentyfikowania orzeczenia. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, jakiego orzeczenia dotyczy przedmiotowa skarga, bo w istocie mylne określenie
daty wyroku przy prawidłowym wskazaniu sądu, który je wydał, stron oraz sygnatury
akt, nie nastręczało trudności w takim ustaleniu. Zatem należy zgodzić się z twierdzeniem skargi, że pozostałe dane były wystarczające do tego, żeby - bez zbędnych
trudności - zidentyfikować zaskarżony wyrok. Odczytując znaczenie przepisu art.
3984 § 1 pkt 1 k.p.c. należy mieć na uwadze jego cel, a celem tym jest to, aby sąd nie
musiał dociekać, czy też wręcz wyjaśniać, którego orzeczenia dotyczy skarga kasacyjna, bo to należy do obowiązków skarżącego. Mylne oznaczenie jednego z elementów identyfikujących orzeczenie zaskarżone skargą kasacyjną, wynikające z
oczywistej omyłki pisarskiej, przy prawidłowym oznaczeniu pozostałych danych, dostatecznie określających to orzeczenie (co miało miejsce w niniejszej sprawie), nie
może być utożsamiane z niewypełnieniem wymogu określonego w art. 398 4 § 1 pkt 1
k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 16 k.p.c. w
związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sąd Najwyższy stwierdził także, że wniosek skarżącego (zawarty w zażaleniu)
o zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym jest przedwczesny.
Zgodnie z przepisem art.108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., sąd rozstrzyga o kosztach w
każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Analizując powyższy przepis nie
można pominąć ogólnej zasady rządzącej kosztami procesu. Zasada ta wyrażona
została w art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Decydujące zatem znaczenie ma wynik procesu, a
nie jego poszczególnych etapów. Wynik procesu to rozstrzygnięcie o sprawie jako
całości. Postanowienie Sądu Najwyższego, w wyniku którego dochodzi do uchylenia
postanowienia sądu drugiej instancji odrzucającego skargę kasacyjną i które to
uchylenie ma charakter tzw. „uchylenia zmieniającego,” powoduje nadanie biegu
skardze kasacyjnej. Jej rozpoznanie zadecyduje o ostatecznym wyniku sprawy, według którego zostaną rozliczone koszty postępowania w całości. Na obecnym etapie
postępowania wynik sprawy nie jest znany. Zakładając hipotetycznie różne możliwe
warianty, to odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania bądź jej oddalenie
oznacza przegranie sprawy i nie ma podstaw do zasądzenia na rzecz strony przegrywającej jakichkolwiek kosztów procesu (wyjąwszy sytuację przewidzianą w przepisie art. 103 k.p.c.). Natomiast orzeczenie Sądu Najwyższego uwzględniające
skargę kasacyjną przybrać może dwie formy. W przypadku uchylenia zaskarżonego
wyroku i przekazania sprawy sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania
zastosowanie ma przepis art. art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i w
związku z art. 39821 k.p.c., w przypadku wyroku reformatoryjnego o kosztach procesu
rozstrzygać będzie przepis art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku
z art. 39821 k.p.c.