Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for ruling on refusal to draft enforcement clause justification.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal against a district court order refusing to draft a justification for a ruling denying an enforcement clause. The plaintiff argued this refusal constituted a final procedural decision ending the proceedings, but the court clarified that rulings on enforcement clauses do not terminate the case. Consequently, the appeal was deemed inadmissible because the specific procedural rules for appealing such orders were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 1, 2, 3 k.p.c.; Art. 7674 § 1 k.p.c.; Art. 795 § 1 k.p.c.; A ruling on granting or refusing an enforcement clause is not a final decision ending proceedings, and appeals against orders refusing to draft justifications for such rulings are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 33/11
POSTANOWIENIE
Dnia 21 listopada 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Romualda Spyt (przewodniczący)
SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)
SSA Jolanta Frańczak
w sprawie z powództwa D. K.
przeciwko Urzędowi Gminy N.
o wydanie tytułu wykonawczego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 listopada 2011 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego
z dnia 12 lipca 2011 r.,
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z 12 lipca 2011 r. odmówił
sporządzenia uzasadnienia do swojego postanowienia z 5 maja 2011 r., w którym
jako sąd drugiej instancji nie uwzględnił w części wniosku powódki D. K. o nadanie
klauzuli wykonalności wyrokowi Sądu Rejonowego w P. z 24 maja 2007 r. oraz
wyrokowi Sądu Okręgowego z 8 maja 2008 r. Powódka wniosła o sporządzenie
uzasadnienia tego postanowienia. Podstawę odmowy sporządzenia uzasadnienia
stanowiły przepisy art. 357 § 2, art. 7674 § 1, art. 795 § 1 k.p.c. Postanowienie z 5
maja 2011 r. zostało wydane na posiedzeniu niejawnym i dlatego Sąd odmówił
sporządzenia jego uzasadnienia, gdyż postanowienie to nie podlega zaskarżeniu.
W zażaleniu, powołując w podstawie przepisy art. 394 1 § 2 k.p.c. w związku
z art. 394 pkt 7 k.p.c., powódka wniosła o uchylenie postanowienia z 12 lipca 2011
r. W uzasadnieniu zarzuciła, że postanowienie odmawiające sporządzenia
uzasadnienia
postanowienia
oddalającego
wniosek
o
nadanie
klauzuli
wykonalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, gdyż
odmowa sporządzenia uzasadnienia uniemożliwia jej złożenie zażalenia na
oddalenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności i powódce nie przysługują już
żadne inne środki ochrony prawnej w jakimkolwiek postępowaniu, w szczególności
w postępowaniu egzekucyjnym, którego nie może wszcząć z braku klauzuli
wykonalności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek zażalenia o uchylenie postanowienia z 12 lipca 2011 r.,
odmawiającego sporządzenia uzasadnienia postanowienia z 5 maja 2011 r. w
sprawie nadania klauzuli wykonalności nie podlega rozpoznaniu, gdyż samo
zażalenie jest niedopuszczalne i dlatego zostało odrzucone.
Przede wszystkim nie zachodzi sytuacja z art. 394 pkt 7 k.p.c., gdyż
zażalenie skierowane jest do postanowienia Sądu drugiej a nie pierwszej instancji.
Postanowienia sądu drugiej instancji podlegają zaskarżeniu zażaleniem tylko
w przypadkach ściśle określonych w art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c.
Przepis art. 3941 § 2 k.p.c. nie stanowi podstawy prawnej zażalenia.
Nieuprawnione jest założenie, iż „postanowienie odmawiające sporządzenia
uzasadnienia
postanowienia
oddalającego
wniosek
o
nadanie
klauzuli
wykonalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie”.
Nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie postanowienie
sądu co do nadania albo odmowy nadania klauzuli wykonalności. Postanowienie
kończące postępowanie w sprawie to postanowienie zamykające drogę do wydania
wyroku, czyli rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu o nadanie klauzuli
wykonalności sprawa jest już rozstrzygnięta, wszak klauzulę nadaje się tytułowi
egzekucyjnemu kończącemu sprawę. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości
stanowisko, że postanowienie sądu co do nadania klauzuli wykonalności nie jest
postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 14 listopada 1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997 nr 3, poz. 31; z 28
listopada 2001 r., V CZ 253/01, LEX nr 688865; z 27 stycznia 2006 r., III CZ
107/05, LEX nr 191261; a także uchwały składu siedmiu sędziów z 6 października
2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001 nr 2, poz. 22 oraz z 5 czerwca 2008 r., III CZP
142/07, OSNC 2008 nr 11, poz. 122). Konsekwentnie, przyjmując tą samą
argumentację, nie można uznać również za postanowienie kończące postępowanie
w sprawie postanowienie odmawiające sporządzenia uzasadnienia postanowienia
sądu co do nadania albo odmowy nadania klauzuli wykonalności (art. 357 § 2
k.p.c.).
Niezależnie, postępowanie dotyczące nadania klauzuli wykonalności oparte
jest na szczególnej regulacji, która
jednoznacznie określa, że choć wniosek o
nadanie klauzuli wykonalności może zostać rozpoznany przez sąd pierwszej albo
drugiej instancji, to zażalenie przysługuje tylko na postanowienie sądu pierwszej
instancji (art. 7674 § 1 k.p.c. i art. 795 § 1 k.p.c.). Innymi słowy bez szczególnej
regulacji nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie co do nadania klauzuli
wykonalności
wydane
przez
sąd
drugiej
instancji
(postanowienie
Sądu
Najwyższego z 2 października 2007 r., II CZ 73/07, OSNC 2008 nr 3, poz. 76).
Kwestia powyższa stanowi tylko dodatkową argumentacji, gdyż w tej sprawie
zażalenie zostało wniesiono na postanowienie z 12 lipca 2011 r. odmawiające
sporządzenia
uzasadnienia
postanowienia
odmawiającego
nadania
klauzuli
wykonalności (art. 357 § 2 k.p.c.). Postanowienie to nie może być uznane za
postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie w
rozumieniu art. 3941 § 3 k.p.c. i dlatego było niedopuszczalne.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 373 k.p.c. w
związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.