Supreme Court dismisses appeal against its own ruling as civil procedure code prohibits appeals against Supreme Court decisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defendant's appeal against its own ruling of October 8, 2009, which had previously dismissed the plaintiff's claim for unpaid wages. The appellant argued that the lower court failed to cite the specific legal provision, Article 30 of the Civil Procedure Code, in its decision. The court ruled that the Civil Procedure Code establishes a two-instance system where no appeal mechanism exists against Supreme Court rulings, rendering the submitted appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 1, § 2, § 3 k.p.c.; Art. 398 § 1, § 2 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: The Civil Procedure Code prohibits any appeal or remedy against a decision of the Supreme Court, as the system is limited to two instances.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 29/09
POSTANOWIENIE
Dnia 20 stycznia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)
SSN Katarzyna Gonera
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Z. C.
przeciwko PKP CARGO S.A. Zakładowi Taboru w C.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 stycznia 2010 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II BP 5/09,
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 8 października 2009 r. w sprawie II BP
5/09 odrzucił skargę pozwanej PKP CARGO S.A. Zakładu Taboru w C. o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego –
Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 18 listopada 2008 r., którym
oddalono apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 22 września
2008 r. zasądzającego na rzecz powódki Z. C. kwotę 1.434,75 zł wraz z odsetkami.
W dniu 23 listopada 2009 r. wpłynęło do Sądu Najwyższego zażalenie na
postanowienie z dnia 8 października 2009 r odrzucające skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, sporządzone przez pełnomocnika
strony pozwanej. Skarżący zarzucił „błędne przyjęcie przez Sąd, iż w treści skargi
nie powołano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,
podczas gdy z treści skargi wynika, iż zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z art.
30 § 1 pkt 1 k.p.” i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przyjęcie
skargi do merytorycznego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kodeks postępowania cywilnego ustanawia jednolity system zaskarżania
orzeczeń
sądowych
w
sprawach
cywilnych,
opierający
się
na
zasadzie
dwuinstancyjności. Przeciwko prawomocnym orzeczeniom Sądu drugiej instancji
może być nadto skierowana do Sądu Najwyższego skarga kasacyjna (art. 398 1 § 1
k.p.c.), albo zażalenie (art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c.), które to środki odwoławcze mają
charakter nadzwyczajny. Dopuszczalność poszczególnych środków odwoławczych
lub zaskarżenia oraz ich warunki są w sposób wyczerpujący unormowane w
przepisach postępowania cywilnego, a zatem ich wniesienie jest możliwe tylko
wówczas, gdy Kodeks dopuszcza od danego rodzaju orzeczenia oznaczony środek
odwoławczy, czy inny środek zaskarżenia. Przepisy Kodeksu postępowania
cywilnego
nie
przewidują
możliwości
wniesienia
jakiegokolwiek
środka
odwoławczego od orzeczenia Sądu Najwyższego, a zatem zażalenie sporządzone
przez pełnomocnika pozwanego jako skierowane przeciwko postanowieniu Sądu
Najwyższego jest niedopuszczalne, wobec czego podlega odrzuceniu (art. 394 1 § 3
w związku z art. 39821 k.p.c. oraz w związku z art. 373 k.p.c.).