Supreme Court dismisses appeal for reinstatement due to failure to request judgment reasoning within statutory time limits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the District Court's rejection of her cassation complaint regarding reinstatement to work. The lower court ruled that the plaintiff's lawyer failed to formally request the delivery of the judgment with reasoning within the mandatory one-week period required by law. The Supreme Court affirmed this decision, emphasizing that the two-month cassation deadline only begins when the party explicitly requests the judgment with reasoning, and that a mere request for the judgment alone does not satisfy this procedural requirement.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 387 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 3985 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c. The two-month period for filing a cassation complaint commences only upon the party's explicit request for the delivery of the judgment with reasoning; failure to make this request within the one-week period renders the cassation complaint inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 22/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący)SSN Zbigniew HajnSSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca) w sprawie z powództwa A. C.przeciwko Domowi Dziecka […]o przywrócenie do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 lutego 2016 r.,zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w W.z dnia 5 sierpnia 2015 r., oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w W. Wydział Pracy postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną powódki A. C. od wyroku tego Sądu z dnia 24 marca 2015 r., argumentując, że skarżąca ani jej pełnomocnik nie wystąpili w terminie tygodniowym z art. 387 § 3 k.p.c. o sporządzenie uzasadnienia oraz doręczenie zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem, co stanowiło niezbędny kwalifikowany warunek dopuszczalnego zaskarżenia wyroku skargą kasacyjną.W zażaleniu pełnomocnik powódki zarzucił naruszenie art. 3985 § 1 k.p.c. wskutek uznania, że termin z tego przepisu nie rozpoczął biegu, pomimo tego, że pełnomocnik powódki sformułował wniosek o doręczenie odpisu wyroku Sądu drugiej instancji, który to Sąd był zobowiązany do sporządzenia uzasadnienia z urzędu, a następnie po wniesieniu pisma z 8 maja 2015 r.
„uzupełniającego” wniosek z 27 marca 2015 r., doręczono pełnomocnikowi powódki odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem, co „zainicjowało rozpoczęcie biegu terminu określonego w art. 398(5) § 1 k.p.c.”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie okazało się bezpodstawne i nieusprawiedliwione. Zgodnie z art. 3944 § 1 i 3 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną. Podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej było ustalenie, że pełnomocnik skarżącego nie zażądał w terminie tygodniowym sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji, a jedynie doręczenia wyroku.
Istotna w tej kwestii jest interpretacja art. 3985 § 1 k.p.c., zgodnie z którym skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. W spornym zakresie funkcjonuje utrwalone stanowisko judykatury Sądu Najwyższego, zgodnie z którym dyspozycje art. 3985 § 1 k.p.c. należy rozumieć w ten sposób, że dwumiesięczny termin liczy się od prawidłowego doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, tj. zgodnego z wymaganiami przewidzianymi w art. 387 § 3 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 kwietnia 2013 r., II CSK 584/12, LEX nr 1331268; 8 listopada 2013 r., II UZ 58/13, LEX nr 1396624 lub 4 czerwca 2014 r., III CZ 4/14, LEX nr 1476957).
Z tych judykatów wynika, że tylko wtedy, gdy strona w terminie tygodniowym zażądała doręczenia odpisu orzeczenia wraz uzasadnieniem, można mówić o spełnieniu wstępnych wymagań i możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Natomiast, gdy z żądaniem doręczenia także uzasadnienia wyroku strona skarżąca nie wystąpiła lub też wystąpiła z takim wnioskiem z przekroczeniem tygodniowego terminu do zgłoszenia żądania doręczenia odpisu orzeczenia wraz uzasadnieniem, to przewidziany w art. 3985 § 1 k.p.c. dwumiesięczny termin nie rozpoczyna biegu, a w konsekwencji niedopuszczalne jest wniesienie skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 1999 r., II CZ 23/99, OSNC 1999 nr 11, poz. 195).Pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu przedmiotowego zażalenia nie polemizował z utrwaloną judykaturą Sądu Najwyższego, bezzasadnie utrzymując, że omyłkowo pominął sformułowanie „wraz z uzasadnieniem” we wniosku z dnia 27 marca 2015 r. o doręczenie kontestowanego wyroku.
To, że wyroki sądu drugiej instancji podlegają uzasadnieniu z urzędu (art. 387 § 1 k.p.c.) nie oznacza, że podlegają one doręczeniu z urzędu wraz ze sporządzanymi z urzędu uzasadnieniami, ponieważ orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która w terminie tygodniowym zgłosiła wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem (art. 387 § 3 k.p.c.), a nie doręczenia samego wyroku. Oznacza to, jeżeli strona złożyła tylko wniosek o doręczenie samego wyroku, to - zwłaszcza wtedy gdy była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego - wykluczone jest uznanie, że złożyła wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, o które nie zabiegała, skoro nie wnioskowała o doręczenie także uzasadnienia zażądanego wyroku.
W konsekwencji nawet faktyczne doręczenia stronie przez Sąd drugiej instancji wyroku wraz z uzasadnieniem nie otwiera biegu terminu kasacyjnego zaskarżenia, o którym mowa w art. 3985 § 1 k.p.c., który uzależnia dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę od doręczenia jej orzeczenia wraz z uzasadnieniem, o co pełnomocnik skarżącej nie zabiegał we wniosku o doręczenie wyroku. Ponadto przepisy procedury cywilnej nie przewidują trybu sprostowania „omyłki” profesjonalnego pełnomocnika procesowego, która nie tylko nie była „oczywista”, lecz wynikała z jego braku profesjonalizmu w reprezentowaniu mocodawczyni (powódki).
Należy podkreślić, że kwalifikowane rygory i wymagania dopuszczalności kasacyjnego zaskarżenia nie mogą być „łagodniejsze” od warunków apelacyjnego zaskarżenia, które wymagają złożenia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. W konsekwencji Sąd drugiej instancji prawidłowo odrzucił wniesioną skargę jako „z innych przyczyn niedopuszczalną” w rozumieniu art. 3986 § 2 in fine k.p.c.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. kc