Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 22/11 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal despite formal defect by extending court deadline and correcting value.

Numero d'incarto II PZ 22/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the District Court's dismissal of the tax office's appeal due to a formal defect. The lower court rejected the appeal because the appellant listed the disputed value as zero, violating procedural requirements. The Supreme Court held that such a defect does not justify dismissal if the value is later corrected within an extended court deadline, thereby protecting the right to a court from formalistic rejection.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 370 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: A formal defect in an appeal, such as omitting the disputed value, does not warrant dismissal if the defect is remedied within a court-extended deadline, as the obligation to state the value is subsidiary to other procedural rules and should not be used to deny the right to a court.

Parole chiave

Generato dall'IA
formal defect appeal disputed value omission court deadline extension right to court protection procedural formalism remedial procedure professional duty lawyer

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 370 k.p.c.
zarzuciła naruszenie art. 370 k.p.c. i 373 k.p.c., domagając się uchylenia punktu 2
Art. 373 k.p.c.
Art. 231 k.p.c.
zgodnie z art. 231 k.p.c. w terminie 3 dni pod rygorem odrzucenia apelacji.
Art. 368 § 2 zd. 3 k.p.c.
sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 zd. 3 k.p.c.,), a nie
Art. 94 ustawy z 27 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
skarżącej Izby Skarbowej w G., stosownie do art. 94 ustawy z 27 lipca 2005 r.
art. 231 k.p.c
zgodnie z art. 231 k.p.c.
art. 370 k.p.c
zarzuciła naruszenie art. 370 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 5 czerwca 2002 r., sygn. II CZ 47/02
postanowienie SN z 17 maja 2006 r., sygn. II PZ 18/06
postanowienie SN z 27 marca 2008 r., sygn. II CZ 9/08
postanowienie SN z 2 marca 2011 r., sygn. II UZ 44/10
postanowienie SN z 11 grudnia 2009 r., sygn. II UZ 43/09
postanowienie SN z 11 grudnia 2009 r., sygn. II UZ 43/09) upatruje możliwości

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 22/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Iwulski

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa B. G.

przeciwko Izbie Skarbowej w G.

o ustalenie, wynagrodzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 września 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 25 marca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 25 marca 2011 r.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 marca 2011 r., Sąd Okręgowy w G. w punkcie 2 odrzucił

apelację pozwanej Izby Skarbowej od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26

października 2010 r., w sprawie z powództwa B. G.

Sąd wskazał, że apelacja pozwanego wniesiona została w terminie,

aczkolwiek zawierała szereg braków formalnych, w tym – brak określenia wartości

przedmiotu zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2010 r., doręczonym

pełnomocnikowi pozwanego w dniu 9 grudnia 2010 r. zobowiązano go do

uzupełnienia braków w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia apelacji. Termin

upływał w dniu 16 grudnia 2010 r. Pismem z dnia 14 grudnia 2010 r. pełnomocnik

uzupełnił braki, w zakresie wartości przedmiotu zaskarżenia określając ją na „0” zł.

Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2010 r. ponownie wezwano pełnomocnika do

uzupełnienia braku formalnego przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia

zgodnie z art. 231 k.p.c. w terminie 3 dni pod rygorem odrzucenia apelacji.

Zdaniem

Sądu

Okręgowego

ponowne

wezwanie

pełnomocnika

do

uzupełnienia braku formalnego było niezasadne. Podanie wartości „0”zł Sąd

potraktował jako niewykonanie zarządzenia, wskutek czego apelacja wymagała

odrzucenia.

W zażaleniu na to rozstrzygnięcie pełnomocnik pozwanej Izby Skarbowej

zarzuciła naruszenie art. 370 k.p.c. i 373 k.p.c., domagając się uchylenia punktu 2

zaskarżonego wyroku. Wskazała, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego

wyrażonym w postanowieniu z 5 czerwca 2002 r., sygn. II CZ 47/02 termin z art.

370 k.p.c. jest terminem sądowym, który może być przedłużony. Za takie

przedłużenie

uważa

skarżąca

kolejne

wezwanie

do

uzupełnienia

braków

formalnych, w którym określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 37.533 zł.

Podnosi też, że stosownie do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w

postanowieniu z 17 maja 2006 r., sygn. II PZ 18/06 wadliwe oznaczenie wartości

przedmiotu zaskarżenia w apelacji nie może być traktowane jako brak formalny.

Ponadto – zdaniem skarżącej - brak określenia wartości przedmiotu zaskarżenia

może

stanowić

uniemożliwia

przyczynę

nadanie

odrzucenia

sprawie

apelacji

prawidłowego

wówczas,

biegu.

gdy

jego

Tymczasem,

brak

zdaniem

skarżącej Izby Skarbowej w G., stosownie do art. 94 ustawy z 27 lipca 2005 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych apelacja nie podlegała opłacie, bowiem

Skarb Państwa nie ma obowiązku uiszczania opłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się zasadne, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonego

orzeczenia.

W pierwszej kolejności Sąd Najwyższy pragnie stwierdzić, że zgadza się w

składzie rozpatrującym niniejszą sprawę z tendencją do racjonalnej i nie przesadnie

ścisłej oceny spełnienia przez pisma procesowe przewidzianych dla nich wymagań

formalnych.

Rzeczywiście,

apelacja

winna

zawierać

oznaczenie

wartości

przedmiotu sporu. Trafnie jednak Sąd Najwyższy w szeregu orzeczeniach (por. np.

postanowienie SN z 11 grudnia 2009 r., sygn. II UZ 43/09) upatruje możliwości

odrzucenia apelacji z tego powodu jedynie wówczas, gdy od oznaczenia tej

wartości zależy możliwość nadania apelacji właściwego biegu. W innym wypadku

obowiązek jej podania, obowiązek – podkreślmy – służebny wobec innych regulacji

procesowych, stałby się obowiązkiem samodzielnym. Nie jest on jednak na tyle

poważny i niezbędny by z powodu jego niewskazania ad casum odrzucać apelację.

Godzi to w istotę prawa do sądu, którego podstawową rolę stanowi rozpoznanie

merytoryczne żądania strony a nie poszukiwanie formalnych wybiegów dla

uchylenia się od tego obowiązku.

W postanowieniu z 27 marca 2008 r., sygn. II CZ 9/08 Sąd Najwyższy

wskazuje, że uchybienia w zakresie wstępnej kontroli środka zaskarżenia nie

powinny wywołać ujemnych skutków procesowych dla strony. Podobnie w

postanowieniu z 2 marca 2011 r., sygn. II UZ 44/10 Sąd Najwyższy uznaje zaś, że

drugie doręczenie przez sąd I instancji orzeczenia oznacza, że w ocenie tego sądu

pierwsza próba doręczenia okazała się nieskuteczna. Nie ma zatem powodów, dla

których odmiennej kwalifikacji tego stanu rzeczy dokonywałby sąd II instancji i

decydując o skutecznym – w jego ocenie – pierwszym doręczeniu odrzucał środek

zaskarżenia. Strona działa przecież w zaufaniu do sądu mając prawo wierzyć, że

kolejne doręczenie czy – jak w niniejszym postępowaniu – kolejne zobowiązanie do

uzupełnienia braków nie stanowi działania zbędnego. Ma zatem prawo wierzyć, że

wykonując

takie

zarządzenie

lub

podążając

za

wskazówkami

sądu

tak

poczynionymi, podejmuje działania zgodne z procedurą, a zatem działania, które

nie zakończą się formalną odmową ich oceny (tu odrzuceniem apelacji).

Sąd Najwyższy zgadza się, że postępowanie pełnomocnika, polegające na

wskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia jako „0” zł w sprawie o prawo

majątkowe o dalece wyższej wartości trudno uznać za właściwą realizację

obowiązków profesjonalnego pełnomocnika. Nie sposób jednak przyjąć, że wartość

przedmiotu zaskarżenia w ogóle nie została wskazana, co uzasadniałoby

odrzucenie

apelacji.

Procedura

przewiduje

w

takim

wypadku

możliwość

sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 zd. 3 k.p.c.,), a nie

ponowne wzywanie do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, nawet, jeśli

zdaniem sądu jest to wartość błędna (por. postanowienie SN z 17 maja 2006 r.,

sygn. II PZ 18/06). Z pewnością jednak, gdy wezwanie zostało „zarządzone”, trzeba

ocenić, że termin do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, jako termin

sądowy, został przedłużony. A zatem, skoro w wykonaniu ponownie wydanego

zarządzenia wskazano inną wartość i wartość ta odpowiada rzeczywistości

(wynikowi dokonanego postępowania sprawdzającego), nie ma powodu dla

odrzucania apelacji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.