Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 21/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal capacity as plaintiff personally filed appeal without counsel.

Numero d'incarto II PZ 21/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal because it was filed personally without legal representation, violating mandatory counsel requirements. Although the lower court had appointed a public defender, the plaintiff later acted independently and filed the appeal without counsel. The court ruled that personal filing of an appeal before the Supreme Court is legally ineffective due to the absolute nature of the mandatory representation rule.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 2 k.p.c.: The mandatory representation of parties by lawyers or attorneys before the Supreme Court is absolute, excluding personal performance of procedural acts by the party, which renders such acts ineffective.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory legal representation Supreme Court procedure ineffective procedural act personal appeal filing public defender appointment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 871 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności przemysłowej także przez rzeczników patentowych.
Art. 871 § 2 k.p.c.
W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne (por.
Art. 130 § 5 in fine k.p.c.
87 § 2 k.p.c., dotknięte jest brakiem nieusuwalnym, co powoduje konieczność jego odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku.Z tych powodów, na podstawie art. 130 § 5 in fine w zw.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 oraz art.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
3941 § 3 oraz art. 3986 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
art. 401 pkt 2 k.p.c
art. 391 § 1 k.p.c
z art. 391 § 1 k.p.c.Postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające skargę zaskarżył powód, wnosząc o jego uchylenie oraz wznowienie postępowania.
art. 379 pkt 5 k.p.c
nie jest ważne z powodu określonego w art. 379 pkt 5 k.p.c.
art. 871 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności przemysłowej także przez rzeczników patentowych.
art. 871 § 2 k.p.c
W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne (por.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 16 marca 2006 r., III CZ 5/06
postanowienie SN z 16 marca 2006 r., III CZ 5/06, LEX nr 584755 oraz postanowienie SN z 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12, LEX nr 1294195 oraz powołane tam orzeczenia).
postanowienie SN z 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12
postanowienie SN z 16 marca 2006 r., III CZ 5/06, LEX nr 584755 oraz postanowienie SN z 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12, LEX nr 1294195 oraz powołane tam orzeczenia).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 21/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący)‎SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa W. S.‎przeciwko Parafii Kościoła Rzymsko-Katolickiego w W.‎o ustalenie nawiązania i pozostawania w stosunku pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 grudnia 2016 r.,‎zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Z.‎z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt IV Pa …/16, odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy postanowieniem z 10 maja 2016 r. odrzucił skargę powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z 20 grudnia 2011 r., oddalającego apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z 3 czerwca 2011 r., którym oddalono powództwo z 20 października 2008 r. o ustalenie nawiązania przez powoda stosunku pracy z pozwaną i pozostawania przez powoda w stosunku pracy (pkt 1), a sprawę z powództwa W. S. przeciwko Parafii Rzymsko-Katolickiej w W. o zapłatę przekazano do rozpoznania według właściwości Wydziałowi Cywilnemu Sądowi Rejonowemu w Ś. (pkt 2).W uzasadnieniu skargi o wznowienie powód wskazał, że od momentu rozpoznania pozwu był pozbawiony czynnego udziału przed sądem profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, a Sąd Rejonowy w Ś. nie dopełnił obowiązku rozpoznania złożonego w pozwie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu poprzez nieustanowienie go jeszcze przed pierwszą rozprawą.

Skarżący wniósł o wznowienie postępowania w sprawie o nawiązanie i pozostawanie w stosunku pracy z pozwaną oraz o zapłatę, a także o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z 18 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Z. ustanowił dla powoda pełnomocnika z urzędu. Sąd Okręgowy w Z., po omówieniu orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego możliwości ponownego rozpoznania prawomocnie zakończonej sprawy na skutek skargi o wznowienie, w tym w szczególności nienależytej reprezentacji strony jako podstawy wznowienia, ocenił, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi podstawa wznowienia z art. 401 pkt 2 k.p.c. Stwierdził, że skarżący nie wykazał żadnych naruszeń stanowiących przypadek nieważności postępowania.

Wskazał, że przyznanie pełnomocnika z urzędu nastąpiło niezwłocznie po uzupełnieniu przez powoda braków formalnych w postaci złożenia uzupełnionego formularza oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym. Tym samym, zdaniem Sądu, zwłoka w ustanowieniu pełnomocnika z urzędu wystąpiła z winy powoda. Ponadto, powód nie współpracował z wyznaczonymi pełnomocnikami z urzędu, wchodził z nimi konflikty i formułował swoje żądania w sprawie sprzecznie ze stanowiskiem pełnomocnika z urzędu, a sąd rozpoznający sprawę, wobec korzystania przez powoda z prawa do pełnomocnika w sposób sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa, cofał ustanowienia pełnomocników.

Sąd Okręgowy zauważył również, że mimo cofnięcia ustanowionego pełnomocnika z urzędu powód w toku sprawy samodzielnie formułował swoje stanowisko w licznych i obszernych pismach procesowych z powołaniem się na przepisy prawa pracy oraz samodzielnie zgłaszał wnioski dowodowe. Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy odrzucił skargę na podstawie art. 410 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.Postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające skargę zaskarżył powód, wnosząc o jego uchylenie oraz wznowienie postępowania.

Zarzucił, że to Sąd Rejonowy w Ś. nie dopełnił swojego obowiązku wezwania go do przedłożenia oświadczenia majątkowego i nie ustanowił dla niego przed pierwszą rozprawą pełnomocnika z urzędu, a Sąd Okręgowy w Z. nie ma prawa przerzucać na niego odpowiedzialności za niezawinione przez niego nadużycie władzy przez pracodawcę poprzez nielegalne zatrudnienie w Parafii w W. oraz przez Sąd w Ś. poprzez niedopełnienie obowiązku wezwania go w piśmie z 21 października 2008 r. do przedłożenia oświadczenia majątkowego w celu przyznania pełnomocnika z urzędu.

Dodał również, że reprezentujący go profesjonalny pełnomocnik nie powinien obciążać go czynnościami, za które pobiera wynagrodzenie z urzędu i powinien składane przez niego zażalenie sprecyzować czy uzupełnić, ponieważ zdaniem skarżącego postępowanie od dnia 21 października 2008 r. nie jest ważne z powodu określonego w art. 379 pkt 5 k.p.c. Zażalenie wniesione do Sądu Okręgowego powód podpisał osobiście.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności przemysłowej także przez rzeczników patentowych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Zasada ta, zgodnie z art. 871 § 2 k.p.c., nie ma zastosowania w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

Przymusowe zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym ma charakter bezwzględny. Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne (por. postanowienie SN z 16 marca 2006 r., III CZ 5/06, LEX nr 584755 oraz postanowienie SN z 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12, LEX nr 1294195 oraz powołane tam orzeczenia).

Uwzględniając powyższe regulacje, zażalenie wniesione przez skarżącego osobiście, ze względu na art. 87 § 1 k.p.c. oraz brak okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 87 § 2 k.p.c., dotknięte jest brakiem nieusuwalnym, co powoduje konieczność jego odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku.Z tych powodów, na podstawie art. 130 § 5 in fine w zw. z art. 3941 § 3 oraz art. 3986 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. kc