Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 21/15 Generato dall'IA

Supreme Court partially dismissed appeal, removing premature invalidation of first instance proceedings regarding labor dispute jurisdiction.

Numero d'incarto II PZ 21/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially allowed the appeal by removing the lower court's order to dismiss the first instance proceedings. The lower court had prematurely declared the proceedings void due to an incorrect court composition and misclassified the dispute as a general equal treatment issue rather than a labor law matter. The Supreme Court ruled that while the first instance court failed to determine the case's essence, the second instance court could not definitively establish the correct court composition without resolving the substantive facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 100 k.p.c. - The appellate court may not prematurely declare proceedings void based on procedural defects like incorrect court composition if the substantive essence of the dispute remains undetermined, as such a ruling precludes the necessary fact-finding required for a proper jurisdictional assessment.

Parole chiave

Generato dall'IA
premature invalidation of proceedings incorrect court composition labor law jurisdiction equal treatment in employment appellate review standards

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 386 § 4 k.p.c.
379 pkt 4 k.p.c.).W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
W pozostałym zakresie uznał zażalenie za bezzasadne i oddalił je (art. 39814 w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.), o kosztach postępowania zażaleniowego orzekając na podstawie art.
Art. 100 k.p.c.
3941 § 3 k.p.c.), o kosztach postępowania zażaleniowego orzekając na podstawie art. 100 k.p.c. [l.n]
art. 262 § 2 pkt 1 k.p
Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo, przyjmując, że spór dotyczy ustanawiania nowych warunków pracy i płacy więc jako taki, z mocy art. 262 § 2 pkt 1 k.p., nie podlega właściwości sądów pracy.
art. 224 § 1 k.p.c
przez rozpoznanie jej w niewłaściwym składzie, jako sprawy z zakresu prawa pracy o naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu i o roszczenia z tym związane, a także naruszenie art. 224 § 1 k.p.c., polegające na nieudzieleniu głosu stronom przed zamknięciem rozprawy.
art. 18 § 2 k.p
2008), to twierdzenia pozwu nakazywały rozpoznanie sprawy w kontekście art. 18 § 2 k.p.
art. 18 § 3 k.p
oraz wyjaśnienie, czy powód wywodzi swoje roszczenia z przepisów Kodeksu pracy o nierównym traktowaniu a zwłaszcza o dyskryminacji (art. 18 § 3 k.p.).
art. 379 pkt 4 k.p.c
Ta okoliczność determinowała skład sądu; rozpoznanie sprawy w składzie jednoosobowym spowodowało nieważność postępowania z powodu rozpoznania sprawy w niewłaściwym składzie (art. 379 pkt 4 k.p.c.).W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, zarzucając naruszenie art.
art. 386 § 4 k.p.c
379 pkt 4 k.p.c.).W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 21/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Hajn‎SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa G. Ł‎przeciwko P. […] w P. "R. […]" S.A. w P.‎o ukształtowanie warunków wynagradzenia na przyszłość i zapłatę,‎po rozP. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 lutego 2016 r.,‎zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt VI Pa […] 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że usuwa z jego sentencji orzeczenie o zniesieniu postępowania przed sądem pierwszej instancji, 2. w pozostałym zakresie zażalenie oddala, 3. koszty postępowania znosi między stronami.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w P. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 grudnia 2014 r., zniósł postępowanie przed tym Sądem i przekazał mu do ponownego rozpoznania sprawę o ukształtowanie warunków wynagradzania na przyszłość i zapłatę, z powództwa G. Ł przeciwko P. […] w P. „R. […]”S.A. w P..Powód domagał się zmiany kwoty wynagrodzenia zasadniczego, ustalonej w umowie o pracę, przez takie jej podwyższenie, by jego wartość była równa co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę w danym roku.

Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo, przyjmując, że spór dotyczy ustanawiania nowych warunków pracy i płacy więc jako taki, z mocy art. 262 § 2 pkt 1 k.p., nie podlega właściwości sądów pracy. Twierdząc w apelacji, że z pozwu i jego uzasadnienia jasno wynika, iż faktyczną podstawą roszczenia było naruszenie Kodeksu pracy wynikające z nierównego traktowania w zatrudnieniu całej grupy pracowników, powód zarzucił błędne zastosowanie art. 262 § 2 pkt 1 k.p. i nierozpoznanie sprawy co do istoty oraz naruszenie art. 47 § 2 pkt 1 lit.

b) k.p.c. przez rozpoznanie jej w niewłaściwym składzie, jako sprawy z zakresu prawa pracy o naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu i o roszczenia z tym związane, a także naruszenie art. 224 § 1 k.p.c., polegające na nieudzieleniu głosu stronom przed zamknięciem rozprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji .Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na obowiązek sądu dbania na każdym etapie postępowania o prawidłowe i szczegółowe ustalenie żądania i jego podstawy faktycznej oraz uzupełniania braków w tym zakresie na podstawie art. 130 lub 212 k.p.c. i wskazał, że skutkiem niezastosowania tych przepisów było nierozpoznanie istoty sprawy.

Skoro powód wskazywał, że strona pozwana ukształtowała jego wynagrodzenie niezgodnie z przepisami prawa pracy, a zwłaszcza z art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 2008), to twierdzenia pozwu nakazywały rozpoznanie sprawy w kontekście art. 18 § 2 k.p. oraz wyjaśnienie, czy powód wywodzi swoje roszczenia z przepisów Kodeksu pracy o nierównym traktowaniu a zwłaszcza o dyskryminacji (art. 18 § 3 k.p.). Ta okoliczność determinowała skład sądu; rozpoznanie sprawy w składzie jednoosobowym spowodowało nieważność postępowania z powodu rozpoznania sprawy w niewłaściwym składzie (art. 379 pkt 4 k.p.c.).W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że przyczyną nierozpoznania istoty sprawy było zaniechanie informacyjnego przesłuchania powoda w postępowaniu przed pierwszą instancją, skoro w pozwie oraz dalszych pismach procesowych powód jednoznacznie przedstawiał twierdzenia i fakty na poparcie swoich żądań, przy czym błędem jest przyjęcie, iż żądaniem pozwu były objęte roszczenia z tytułu naruszenia zasady nierównego traktowania w zatrudnieniu, gdyż tę argumentację powód przedstawił dopiero w apelacji.

W konsekwencji nietrafne było uznanie, że skład Sądu pierwszej instancji był sprzeczny z art. 47 § 2 lit.

b) k.p.c.Uzasadnienie zarzutów zażalenia pozwany skoncentrował na stwierdzeniu, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał żądania powoda za nieuzasadnione w całości i oddalił powództwo, ponieważ zgodnie z § 1 ust. 4 regulaminu wynagradzania obowiązującego w pozwanej spółce każdy z pracowników, w tym powód, ma zagwarantowane wynagrodzenie w wysokości nie niższej niż płaca minimalna. Regulamin wynagradzania, jako akt w hierarchii źródeł prawa pracy wyższego rzędu od umowy o pracę, w pełni zapewnia powodowi uprawnienia przewidziane w ustawie o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, dlatego brak podstaw do ukształtowania stosunku pracy stron w sposób określony w pozwie.

Pozwany powołał się także na niesporną między stronami okoliczność, że spółka wypłaca powodowi wynagrodzenie w wysokości wyższej od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz, że w okresie, którego dotyczy pozew, wynagrodzenie to nigdy nie było niższe od obowiązującego w danym miesiącu najniższego wynagrodzenia za pracę. Stwierdzenie nieważności postępowania nastąpiło w następstwie wadliwego uznania, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do nierozpoznania istoty sprawy, które było możliwe wyłącznie pod warunkiem przyjęcia, iż roszczenie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu było objęte żądaniem pozwu.Powód wniósł o oddalenie zażalenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie wniesione na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c., kontroluje tylko formalną stronę orzeczenia o uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, uwzględniając, że orzeczenie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w okolicznościach określonych w art. 386 § 2-4 k.p.c. Tak więc uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji musi być oparte na stwierdzeniu nieważności postępowania lub istnienia negatywnych przesłanek procesowych, a także jest możliwe wtedy, gdy sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy lub gdy wydanie wyroku przez sąd drugiej instancji wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

Poza zakresem kontroli pozostaje merytoryczne podłoże orzeczenia. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie dokonuje prawnej oceny żądań pozwu (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012 r., III CZ 77/12, niepubl., z dnia 7 listopada 2012 r., IV CZ 147/12, niepubl., z dnia 22 października 2012 r., I PZ 19/12 niepubl. i z dnia 22 października 2012 r., I PZ 18/12, niepubl., z dnia 10 czerwca 2014 r., III PZ 6/14, niepubl., z dnia 13 lutego 2014 r., II PZ 37/13, niepubl., z dnia 5 listopada 2013 r., II PZ 28/13, niepubl. i z dnia 26 listopada 2012 r., III SZ 3/12, niepubl.).Przypomnienie to jest konieczne, gdyż skarżący zakwestionował przede wszystkim stanowisko Sądu Okręgowego co do meritum, poddając krytyce dokonaną przez ten Sąd ocenę prawną i wyrażone w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego postępowania.

Zdaniem skarżącego w sprawie nie zachodzi potrzeba ponownego orzekania, gdyż treść stosunku pracy powoda odpowiada żądaniu pozwu, nieobejmującemu roszczenia z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu.W zaskarżonym wyroku Sąd drugiej instancji, znosząc postępowanie przed Sądem pierwszej instancji i uchylając wyrok z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, stwierdził, że z powodu niewłaściwego składu sądu doszło do nieważności postępowania oraz do nierozpoznania istoty sprawy. Tym samym przesądził, że sprawa dotyczy naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu i roszczeń z tym związanych (art. 47 § 2 lit.b k.p.c.).

Wprawdzie trafnie stwierdził, że Sąd pierwszej instancji - bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, z pominięciem treści pozwu – przedwcześnie uznał, że spór dotyczy niepodlegającej właściwości sądów pracy kwestii ustanawiania nowych warunków pracy i płacy (art. 262 § 2 pkt 1 k.p.), jednak sam także przedwcześnie zakwalifikował roszczenie powoda jako wynikające z art. 18 § 2 k.p. oraz przepisów Kodeksu pracy o nierównym traktowaniu a zwłaszcza o dyskryminacji (art. 18 § 3 k.p.), nakazując zarazem wyjaśnienie tej kwestii Sądowi pierwszej instancji.W tej sytuacji Sąd Okręgowy, przyjmując trafnie, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, nie naruszył art. 386 § 4 k.p.c., nie mógł jednak – nie przesądziwszy z powodu braku niezbędnych ustaleń, co jest przedmiotem sprawy – stwierdzić, że w sprawie właściwy jest trzyosobowy skład sądu.

Jest zatem oczywiste, że zniesienie postępowania przed Sądem pierwszej instancji z powodu nieważności postępowania spowodowanej niewłaściwym składem sądu było przedwczesne.Sąd Najwyższy uwzględnił więc zażalenie częściowo, zmieniając zaskarżony wyrok tylko w zakresie stwierdzenia nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, przez usunięcie z jego sentencji orzeczenie o zniesieniu postępowania przed tym Sądem. W pozostałym zakresie uznał zażalenie za bezzasadne i oddalił je (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.), o kosztach postępowania zażaleniowego orzekając na podstawie art. 100 k.p.c. [l.n]