Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 21/09 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal against second-instance court order due to procedural error in designating the competent court.

Numero d'incarto II PZ 21/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the Regional Court's dismissal of an appeal filed against a second-instance decision. The appellant argued that the appeal was correctly filed to the Regional Court, which should have forwarded it to the Supreme Court, despite the Regional Court's designation of itself as the second instance. The Court ruled that a mere inaccuracy in identifying the competent court does not render an appeal inadmissible if the correct court is the one that issued the contested order.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1, 2, 3 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c.: An appeal is not inadmissible merely because the party incorrectly designated the court competent for its consideration, provided the appeal was filed to the court that issued the contested order within the statutory period.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural error inadmissible appeal competent court second instance Supreme Court jurisdiction procedural defect correction of error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1, 2, 3 k.p.c.
drugiej instancji określa art. 3941 k.p.c., zgodnie z którym sąd apelacyjny nie jest
Art. 370 k.p.c.
do art. 370 k.p.c., stosowanemu przez sąd drugiej instancji w związku z art.
Art. 369 k.p.c.
w związku z art. 369 k.p.c. zażalenie, podobnie jak apelację, wnosi się do sądu,
Art. 395 § 1 k.p.c.
sprawy sądowi właściwemu do rozpoznania zażalenia, co wynika z art. 395 § 1
Art. 130 § 1 k.p.c.
ewentualnemu uzupełnieniu (sprostowaniu) w trybie przewidzianym w art. 130 § 1
Art. 126 ust. 1 pkt 1 k.p.c.
w związku z art. 126 ust. 1 pkt 1 k.p.c. Również w postanowieniu z dnia 12 lutego
Art. 200 k.p.c.
art. 3941 k.p.c
drugiej instancji określa art. 3941 k.p.c., zgodnie z którym sąd apelacyjny nie jest
art. 397 § 2 k.p.c
391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c.
art. 369 k.p.c
w związku z art. 369 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CKN 919/98
9 grudnia 1998 r., III CKN 919/98 oraz z dnia 29 listopada 2001 r., V CZ 232/01.
V CZ 232/01
9 grudnia 1998 r., III CKN 919/98 oraz z dnia 29 listopada 2001 r., V CZ 232/01.
I PZ 41/08
2009 r., I PZ 41/08 (niepublikowanym) Sąd Najwyższy wskazał, że w takiej sytuacji
I PKN 28/96
Supreme Court voids appeal on merits due to secret session, remanding for proper hearing.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 21/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa H. L.

przeciwko Specjalistycznemu Centrum Medycznemu w P. Samodzielnemu

Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2009 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Ś.

z dnia 27 sierpnia 2009 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił

zażalenie H. L. od postanowienia z dnia 21 lipca 2009 r. Sądu Okręgowego w Ś.

odrzucającego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem tego Sądu z dnia 7 lipca 2008 r.

Sąd Okręgowy wskazał, że wydając orzeczenie z dnia 21 lipca 2009 r.

działał jako sąd drugiej instancji. Zasady wnoszenia zażaleń na postanowienia sądu

drugiej instancji określa art. 3941 k.p.c., zgodnie z którym sąd apelacyjny nie jest

instancją odwoławczą od wskazanego wyżej orzeczenia, co powoduje odrzucenie

zażalenia z mocy art. 370 w związku z art. 391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 27 sierpnia 2009 r. powódka

wniosła o jego uchylenie, wskazując, że zażalenie na postanowienie z dnia 21

lipca 2009 r. zostało wniesione do właściwego sądu. Zgodnie z treścią art. 397 § 2

w związku z art. 369 k.p.c. zażalenie, podobnie jak apelację, wnosi się do sądu,

który wydał zaskarżone orzeczenie. Takim właściwym sądem był Sąd Okręgowy w

Ś., do którego zostało złożone zażalenie i który winien je przekazać wraz z aktami

sprawy sądowi właściwemu do rozpoznania zażalenia, co wynika z art. 395 § 1

k.p.c. W ocenie skarżącej, mylne oznaczenie przez nią sądu drugiej instancji

pozostaje bez znaczenia prawnego i nie może być podstawą odrzucenia zażalenia.

W tym zakresie skarżąca powołała się na postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

9 grudnia 1998 r., III CKN 919/98 oraz z dnia 29 listopada 2001 r., V CZ 232/01.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego

przysługuje na: 1) postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę

kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia oraz 2) w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, na

postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z

wyjątkiem postanowień, od których przysługuje skarga kasacyjna, a wymienionych

w art. 3981 § 1 k.p.c. oraz postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia

na postanowienie sądu pierwszej instancji. W myśl art. 394 § 2 i 3 k.p.c.,

stosowanego poprzez art. 3941 § 3 k.p.c., termin do wniesienia zażalenia jest

tygodniowy, powinno ono czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma

procesowego oraz spełniać określone warunki, a nadto – zgodnie z art. 369 § 1

k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. i w związku z art. 394 § 3 k.p.c. – czynność ta

winna być dokonana w sądzie, który wydal zaskarżone postanowienie. Stosownie

do art. 370 k.p.c., stosowanemu przez sąd drugiej instancji w związku z art. 373 i w

związku z art. 397 § 2 k.p.c., odrzuceniu podlega zażalenie, które zostało wniesione

po upływie przepisanego terminu, nie zostało należycie opłacone lub jest z innych

przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie

uzupełniła w wyznaczonym terminie. Należy uznać, że niedopuszczalność

zażalenia zachodzi wówczas, gdy jest ono niedopuszczalne pod względem

przedmiotowym (gdy od danego orzeczenia nie przysługuje w ogóle środek

zaskarżenia lub przysługuje do Sądu Najwyższego środek zaskarżenia innego

rodzaju - w postaci skargi kasacyjnej) i podmiotowym (gdy środek zaskarżenia

wniósł podmiot nielegitymowany). Natomiast w sytuacji, gdy będące właściwą

czynnością procesową zażalenie zostało wniesione do sądu właściwego (tego,

który wydał zaskarżone postanowienie) z zachowaniem przepisanego terminu oraz

zostało należycie opłacone, a jedynie błędnie określono w nim sąd właściwy do

jego rozpoznania, to nie można uznać, że jest ono niedopuszczalne w rozumieniu

art. 370 k.p.c. Taka niedokładność mogłaby bowiem chociażby podlegać

ewentualnemu uzupełnieniu (sprostowaniu) w trybie przewidzianym w art. 130 § 1

w związku z art. 126 ust. 1 pkt 1 k.p.c. Również w postanowieniu z dnia 12 lutego

2009 r., I PZ 41/08 (niepublikowanym) Sąd Najwyższy wskazał, że w takiej sytuacji

należy akta sprawy wraz z zażaleniem przedstawić Sądowi Najwyższemu jako

wyłącznie właściwemu (funkcjonalnie) do jego rozpoznania, traktując błąd

skarżącego w kategoriach oczywistej niedokładności niestanowiącej przeszkody w

nadaniu pismu biegu i rozpoznaniu go we właściwym trybie (art. 130 in fine k.p.c.),

albo – zgodnie z wnioskiem – sądowi apelacyjnemu, który - w razie uznania, że

niedokładność taka nie występuje – winien stwierdzić swoją niewłaściwość i

przekazać

sprawę

Sądowi

Najwyższemu

na

podstawie

art.

k.p.c.

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1996 r., I PKN 28/96,

OSNAPiUS 1997 nr 13, poz. 236).

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 15 §

1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.