Supreme Court allows appeal against second-instance court order due to procedural error in designating the competent court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the Regional Court's dismissal of an appeal filed against a second-instance decision. The appellant argued that the appeal was correctly filed to the Regional Court, which should have forwarded it to the Supreme Court, despite the Regional Court's designation of itself as the second instance. The Court ruled that a mere inaccuracy in identifying the competent court does not render an appeal inadmissible if the correct court is the one that issued the contested order.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3941 § 1, 2, 3 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c.: An appeal is not inadmissible merely because the party incorrectly designated the court competent for its consideration, provided the appeal was filed to the court that issued the contested order within the statutory period.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 21/09
POSTANOWIENIE
Dnia 9 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa H. L.
przeciwko Specjalistycznemu Centrum Medycznemu w P. Samodzielnemu
Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2009 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Ś.
z dnia 27 sierpnia 2009 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił
zażalenie H. L. od postanowienia z dnia 21 lipca 2009 r. Sądu Okręgowego w Ś.
odrzucającego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem tego Sądu z dnia 7 lipca 2008 r.
Sąd Okręgowy wskazał, że wydając orzeczenie z dnia 21 lipca 2009 r.
działał jako sąd drugiej instancji. Zasady wnoszenia zażaleń na postanowienia sądu
drugiej instancji określa art. 3941 k.p.c., zgodnie z którym sąd apelacyjny nie jest
instancją odwoławczą od wskazanego wyżej orzeczenia, co powoduje odrzucenie
zażalenia z mocy art. 370 w związku z art. 391 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c.
W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 27 sierpnia 2009 r. powódka
wniosła o jego uchylenie, wskazując, że zażalenie na postanowienie z dnia 21
lipca 2009 r. zostało wniesione do właściwego sądu. Zgodnie z treścią art. 397 § 2
w związku z art. 369 k.p.c. zażalenie, podobnie jak apelację, wnosi się do sądu,
który wydał zaskarżone orzeczenie. Takim właściwym sądem był Sąd Okręgowy w
Ś., do którego zostało złożone zażalenie i który winien je przekazać wraz z aktami
sprawy sądowi właściwemu do rozpoznania zażalenia, co wynika z art. 395 § 1
k.p.c. W ocenie skarżącej, mylne oznaczenie przez nią sądu drugiej instancji
pozostaje bez znaczenia prawnego i nie może być podstawą odrzucenia zażalenia.
W tym zakresie skarżąca powołała się na postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
9 grudnia 1998 r., III CKN 919/98 oraz z dnia 29 listopada 2001 r., V CZ 232/01.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego
przysługuje na: 1) postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę
kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia oraz 2) w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, na
postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z
wyjątkiem postanowień, od których przysługuje skarga kasacyjna, a wymienionych
w art. 3981 § 1 k.p.c. oraz postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia
na postanowienie sądu pierwszej instancji. W myśl art. 394 § 2 i 3 k.p.c.,
stosowanego poprzez art. 3941 § 3 k.p.c., termin do wniesienia zażalenia jest
tygodniowy, powinno ono czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma
procesowego oraz spełniać określone warunki, a nadto – zgodnie z art. 369 § 1
k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. i w związku z art. 394 § 3 k.p.c. – czynność ta
winna być dokonana w sądzie, który wydal zaskarżone postanowienie. Stosownie
do art. 370 k.p.c., stosowanemu przez sąd drugiej instancji w związku z art. 373 i w
związku z art. 397 § 2 k.p.c., odrzuceniu podlega zażalenie, które zostało wniesione
po upływie przepisanego terminu, nie zostało należycie opłacone lub jest z innych
przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie
uzupełniła w wyznaczonym terminie. Należy uznać, że niedopuszczalność
zażalenia zachodzi wówczas, gdy jest ono niedopuszczalne pod względem
przedmiotowym (gdy od danego orzeczenia nie przysługuje w ogóle środek
zaskarżenia lub przysługuje do Sądu Najwyższego środek zaskarżenia innego
rodzaju - w postaci skargi kasacyjnej) i podmiotowym (gdy środek zaskarżenia
wniósł podmiot nielegitymowany). Natomiast w sytuacji, gdy będące właściwą
czynnością procesową zażalenie zostało wniesione do sądu właściwego (tego,
który wydał zaskarżone postanowienie) z zachowaniem przepisanego terminu oraz
zostało należycie opłacone, a jedynie błędnie określono w nim sąd właściwy do
jego rozpoznania, to nie można uznać, że jest ono niedopuszczalne w rozumieniu
art. 370 k.p.c. Taka niedokładność mogłaby bowiem chociażby podlegać
ewentualnemu uzupełnieniu (sprostowaniu) w trybie przewidzianym w art. 130 § 1
w związku z art. 126 ust. 1 pkt 1 k.p.c. Również w postanowieniu z dnia 12 lutego
2009 r., I PZ 41/08 (niepublikowanym) Sąd Najwyższy wskazał, że w takiej sytuacji
należy akta sprawy wraz z zażaleniem przedstawić Sądowi Najwyższemu jako
wyłącznie właściwemu (funkcjonalnie) do jego rozpoznania, traktując błąd
skarżącego w kategoriach oczywistej niedokładności niestanowiącej przeszkody w
nadaniu pismu biegu i rozpoznaniu go we właściwym trybie (art. 130 in fine k.p.c.),
albo – zgodnie z wnioskiem – sądowi apelacyjnemu, który - w razie uznania, że
niedokładność taka nie występuje – winien stwierdzić swoją niewłaściwość i
przekazać
sprawę
Sądowi
Najwyższemu
na
podstawie
art.
k.p.c.
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1996 r., I PKN 28/96,
OSNAPiUS 1997 nr 13, poz. 236).
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 15 §
1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.