Supreme Court dismisses appeal for improper use of cassation instead of appeal against second-instance order.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal, ruling that the correct remedy against a second-instance order dismissing an appeal was an appeal, not a cassation complaint. The appellant's counsel, a professional lawyer, failed to file the required appeal within the statutory deadline and instead filed a cassation complaint, which is legally inadmissible for this type of decision. Consequently, the Supreme Court could not review the merits of the underlying appeal dismissal and had to reject the appeal as procedurally unfounded.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3941 § 2 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible against a second-instance order dismissing an appeal; such an order must be challenged via an appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 19/12
POSTANOWIENIE
Dnia 28 czerwca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Beata Gudowska
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z powództwa T. D.
przeciwko M. P. spółce akcyjnej
o przywrócenie do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 czerwca 2012 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w G.
z dnia 12 marca 2012 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i
Ubezpieczeń
Społecznych
odrzucił
skargę
kasacyjną
powoda
T.
D. na
postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 2 grudnia 2011 r., wydane na skutek
apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w G. z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie z powództwa T. D. o
przywrócenie do pracy przeciwko M. P. S.A., odrzucające apelację powoda.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że
zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,
zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące
postępowanie w sprawie, za wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981
k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na
postanowienie sądu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik
powoda – M. S., mimo że w dniu 27 grudnia 2011 r. potwierdziła odbiór
postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 grudnia 2011 r. o odrzuceniu jego
apelacji, nie złożyła na nie zażalenia w wymaganym terminie, który upłynął dnia 3
stycznia 2012 r., natomiast w dniu 27 lutego 2012 r. pełnomocnik powoda – S. N.
zaskarżył je skargą kasacyjną. Sąd wskazał, że postanowienie o odrzuceniu
apelacji jest niewątpliwie postanowieniem, o którym mowa w art. 394 1 § 2 k.p.c., a
więc powód - chcąc zaskarżyć takie postanowienie Sądu Okręgowego - powinien
złożyć zażalenie do Sądu Najwyższego kwestionujące zasadność postanowienia
odrzucającego jego apelację. Natomiast powód nie złożył takiego środka
odwoławczego, ale wniósł bezpodstawnie skargę kasacyjną, która w myśl art. 398 1
§ 1 k.p.c. przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego
wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia
postępowania kończących postępowanie. Z przepisu tego wynika w sposób
niebudzący wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu apelacji w sprawie, w której
przysługuje skarga kasacyjna, wymaga zaskarżenia zażaleniem. W konsekwencji
wniesiona przez powoda skarga kasacyjna stanowiła niedopuszczalny środek
zaskarżenia.
W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powód
domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Pełnomocnik powoda legitymuje się
statusem prawnym profesjonalnego pełnomocnika procesowego i jako radca
prawny powinien znać zasady i terminy wnoszenia środków odwoławczych.
Tymczasem pierwotnie błędnie zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego w B. z
dnia 2 grudnia 2011 r. o odrzuceniu jego apelacji - skargą kasacyjną z dnia 27
lutego 2012 r., która przysługuje wyłącznie od postanowienia sądu drugiej instancji
w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących
postępowanie w sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.), zamiast złożyć prawidłowy środek
zaskarżenia w postaci zażalenia na postanowienie Sądu drugiej instancji
odrzucające jego apelację, które kończyło postępowanie w sprawie (art. 3941 § 2
k.p.c.). W takich okolicznościach sprawy, Sąd Okręgowy prawidłowo, bo na
podstawie art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c., postanowieniem z dnia 12
marca 2012 r. odrzucił wniesioną przez pełnomocnika powoda skargę kasacyjną,
która była niedopuszczalnym środkiem zaskarżenia wniesionym na postanowienie
o odrzuceniu apelacji, które powinien był zaskarżyć prawidłowo zażaleniem (art.
3941 § 2 k.p.c.).
Równocześnie stwierdzić należy, że ze względu na legitymowanie się przez
pełnomocnika
powoda
statusem
prawnym
profesjonalnego
pełnomocnika
procesowego, którego powinnością było i jest znać zasady i środki zaskarżania
orzeczeń sądowych, nie było podstaw i uzasadnienia prawnego do potraktowania
sporządzonej przez powoda skargi kasacyjnej jako zażalenia, zważywszy ponadto
na to, że także w uzasadnieniu rozpoznawanego zażalenia na postanowienie o
odrzuceniu skargi kasacyjnej powód oczywiście bezpodstawnie, a zatem błędnie
nadal
podtrzymuje
nieprofesjonalne
i
niezgodne
z
prawem
procesowym
twierdzenie, jakoby na postanowienie o odrzuceniu apelacji przysługiwała skarga
kasacyjna, zamiast wyłącznie dopuszczalnego zażalenia (art. 3941 § 2 k.p.c.).
W takich okolicznościach sprawy Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie na
postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie miał procesowych możliwości
weryfikowania twierdzeń kwestionujących prawidłowość innego orzeczenia, tj.
postanowienia o odrzuceniu apelacji, które powód zaskarżył niedopuszczalnym
środkiem odwoławczym (skargą kasacyjną zamiast zażaleniem).
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.