Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 19/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for improper use of cassation instead of appeal against second-instance order.

Numero d'incarto II PZ 19/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal, ruling that the correct remedy against a second-instance order dismissing an appeal was an appeal, not a cassation complaint. The appellant's counsel, a professional lawyer, failed to file the required appeal within the statutory deadline and instead filed a cassation complaint, which is legally inadmissible for this type of decision. Consequently, the Supreme Court could not review the merits of the underlying appeal dismissal and had to reject the appeal as procedurally unfounded.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 2 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible against a second-instance order dismissing an appeal; such an order must be challenged via an appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation complaint inadmissibility second instance order appeal professional lawyer duty statutory deadline expiration procedural remedy error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 2 k.p.c.
zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,
Art. 3981 § 1 k.p.c.
postępowanie w sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.), zamiast złożyć prawidłowy środek
Art. 370 k.p.c.
podstawie art. 370 k.p.c. w związku z art.
Art. 373 k.p.c.
w związku z art. 373 k.p.c., postanowieniem z dnia 12
art. 3941 § 2 k.p.c
zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 3981 k.p.c
postępowanie w sprawie, za wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981
art. 3981 § 1 k.p.c
postępowanie w sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.), zamiast złożyć prawidłowy środek
art. 370 k.p.c
podstawie art. 370 k.p.c.
art. 373 k.p.c
w związku z art. 373 k.p.c., postanowieniem z dnia 12

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 19/12

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa T. D.

przeciwko M. P. spółce akcyjnej

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 czerwca 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 12 marca 2012 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń

Społecznych

odrzucił

skargę

kasacyjną

powoda

T.

D. na

postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 2 grudnia 2011 r., wydane na skutek

apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G. z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie z powództwa T. D. o

przywrócenie do pracy przeciwko M. P. S.A., odrzucające apelację powoda.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że

zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,

zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie, za wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981

k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik

powoda – M. S., mimo że w dniu 27 grudnia 2011 r. potwierdziła odbiór

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 grudnia 2011 r. o odrzuceniu jego

apelacji, nie złożyła na nie zażalenia w wymaganym terminie, który upłynął dnia 3

stycznia 2012 r., natomiast w dniu 27 lutego 2012 r. pełnomocnik powoda – S. N.

zaskarżył je skargą kasacyjną. Sąd wskazał, że postanowienie o odrzuceniu

apelacji jest niewątpliwie postanowieniem, o którym mowa w art. 394 1 § 2 k.p.c., a

więc powód - chcąc zaskarżyć takie postanowienie Sądu Okręgowego - powinien

złożyć zażalenie do Sądu Najwyższego kwestionujące zasadność postanowienia

odrzucającego jego apelację. Natomiast powód nie złożył takiego środka

odwoławczego, ale wniósł bezpodstawnie skargę kasacyjną, która w myśl art. 398 1

§ 1 k.p.c. przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego

wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia

postępowania kończących postępowanie. Z przepisu tego wynika w sposób

niebudzący wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu apelacji w sprawie, w której

przysługuje skarga kasacyjna, wymaga zaskarżenia zażaleniem. W konsekwencji

wniesiona przez powoda skarga kasacyjna stanowiła niedopuszczalny środek

zaskarżenia.

W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powód

domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Pełnomocnik powoda legitymuje się

statusem prawnym profesjonalnego pełnomocnika procesowego i jako radca

prawny powinien znać zasady i terminy wnoszenia środków odwoławczych.

Tymczasem pierwotnie błędnie zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego w B. z

dnia 2 grudnia 2011 r. o odrzuceniu jego apelacji - skargą kasacyjną z dnia 27

lutego 2012 r., która przysługuje wyłącznie od postanowienia sądu drugiej instancji

w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących

postępowanie w sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.), zamiast złożyć prawidłowy środek

zaskarżenia w postaci zażalenia na postanowienie Sądu drugiej instancji

odrzucające jego apelację, które kończyło postępowanie w sprawie (art. 3941 § 2

k.p.c.). W takich okolicznościach sprawy, Sąd Okręgowy prawidłowo, bo na

podstawie art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c., postanowieniem z dnia 12

marca 2012 r. odrzucił wniesioną przez pełnomocnika powoda skargę kasacyjną,

która była niedopuszczalnym środkiem zaskarżenia wniesionym na postanowienie

o odrzuceniu apelacji, które powinien był zaskarżyć prawidłowo zażaleniem (art.

3941 § 2 k.p.c.).

Równocześnie stwierdzić należy, że ze względu na legitymowanie się przez

pełnomocnika

powoda

statusem

prawnym

profesjonalnego

pełnomocnika

procesowego, którego powinnością było i jest znać zasady i środki zaskarżania

orzeczeń sądowych, nie było podstaw i uzasadnienia prawnego do potraktowania

sporządzonej przez powoda skargi kasacyjnej jako zażalenia, zważywszy ponadto

na to, że także w uzasadnieniu rozpoznawanego zażalenia na postanowienie o

odrzuceniu skargi kasacyjnej powód oczywiście bezpodstawnie, a zatem błędnie

nadal

podtrzymuje

nieprofesjonalne

i

niezgodne

z

prawem

procesowym

twierdzenie, jakoby na postanowienie o odrzuceniu apelacji przysługiwała skarga

kasacyjna, zamiast wyłącznie dopuszczalnego zażalenia (art. 3941 § 2 k.p.c.).

W takich okolicznościach sprawy Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie na

postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie miał procesowych możliwości

weryfikowania twierdzeń kwestionujących prawidłowość innego orzeczenia, tj.

postanowienia o odrzuceniu apelacji, które powód zaskarżył niedopuszczalnym

środkiem odwoławczym (skargą kasacyjną zamiast zażaleniem).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.