Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 19/10 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court dismissal of civil appeal due to improper application of fee statute after legislative change.

Numero d'incarto II PZ 19/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's decision dismissing the plaintiff's cassation appeal based on an incorrect fee calculation. Although the lower court applied a transitional rule requiring a proportional fee because the dispute value exceeded 50,000 PLN, the Supreme Court ruled that the appeal was filed after the statutory provision mandating such fees was abolished. Consequently, the appeal could not be rejected *a limine* for non-payment, and the procedural error necessitated overturning the dismissal. The court further clarified that the correct fee type depends on the original dispute value, not the appeal's procedural status.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego: The abolition of a statutory provision prohibiting the rejection of a cassation appeal for non-payment means such an appeal cannot be dismissed *a limine* without a corrective procedure, even if filed after the new law's entry into force.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal court fees statutory change transitional application law non-payment sanction removal procedural error correction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1302 § 3 k.p.c.
odrzucenia skargi stanowił przepis art. 1302 § 3 k.p.c. Mimo jego uchylenia z dniem
Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego
stosuje się z mocy art. 8 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w
Art. 3986 § 2 k.p.c.
niezgodne również z art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
przeciwnej i jej odpowiedzi na skargę skarżącej (art. 3986 § 3 k.p.c.).
Art. 35 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
w związku z art. 35 zdanie drugie ustawy z
Art. 394 § 2 i 3 k.p.c.
Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 394 1 §
Art. 39815 § 1 k.p.c.
2 i 3 oraz art. 39815 § 1 k.p.c.
art. 1302 § 3 k.p.c
odrzucenia skargi stanowił przepis art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
niezgodne również z art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 130 § 1 k.p.c
odrzucenia skargi stanowił przepis art. 1302 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 19/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

w sprawie z powództwa N. R.

przeciwko Regionalnemu Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa […]

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 czerwca 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 10 lutego 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 10 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną powódki N. R. wniesioną od wyroku tego Sądu z 19 marca 2009 r., gdyż

przy wartości przedmiotu sporu przekraczającej 50 tys. zł skarga kasacyjna

powinna być opłacona opłatą stosunkową liczoną od wartości przedmiotu

zaskarżenia a nie opłatą podstawową 30 zł (postanowienie Sądu Najwyższego z 23

listopada 2006 r., II PZ 43/06, OSNP 2007 nr 23-24, poz. 353). Podstawę

odrzucenia skargi stanowił przepis art. 1302 § 3 k.p.c. Mimo jego uchylenia z dniem

1 lipca 2009 r. ustawą z 5 grudnia 2008 r. (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) przepis ten

stosuje się z mocy art. 8 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w

życie.

W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 398 6 § 2 w związku z art. 3987 § 1 i §

2 k.p.c., albowiem „niesłusznie" skarga kasacyjna została odrzucona po doręczeniu

powódce zarządzenia z 18 września 2009 r. o doręczeniu odpowiedzi strony

przeciwnej na skargę kasacyjną. Naruszono zatem art. 398 7 § 2 k.p.c., stanowiący,

że po zarządzeniu doręczenia odpowiedzi skarżącemu, sąd drugiej instancji

niezwłocznie przedstawia skargę kasacyjną i odpowiedź wraz z aktami sprawy

Sądowi Najwyższemu. Niezależnie, postanowienie o odrzuceniu skargi było

niezgodne również z art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 35 zdanie drugie ustawy z

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych, albowiem niesłusznie Sąd Okręgowy przyjął,

iż wartość przedmiotu sporu w sprawie jest wyższa od 50 tys., a co za tym idzie,

opłata uiszczona od skargi powinna być opłatą stosunkową liczoną do wartości

przedmiotu zaskarżenia.

W odpowiedzi pozwana wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie niezasadnie odrzuciło skargę kasacyjną na

podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Skarga kasacyjna została wniesiona po uchyleniu

tego przepisu 1 lipca 2009 r. Zauważył to Sąd Okręgowy, lecz błędnie przyjął, że w

takiej sytuacji przepis ten stosuje się z mocy art. 8 ustawy zmieniającej z 5 grudnia

2008 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie. Wszczęcie

postępowania w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej ustawy oznacza jednak wszczęcie

postępowania kasacyjnego przez wniesienie skargi kasacyjnej. Jeżeli więc skarga

kasacyjna wpłynęła po wejściu w życie ustawy nowelizującej, to nie ma do niej

zastosowania art. 1302 § 3 k.p.c., zatem nie może być odrzucona na podstawie

tego przepisu. Uchylenie art. 1302 § 3 k.p.c. oznaczało zamiar prawodawcy

usunięcia przepisu sankcjonującego odrzucenie a limine nienależycie opłaconej

skargi kasacyjnej wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika. Po uchyleniu

przepisu przewidziana w nim sankcja upadła i nie znajduje innego umocowania.

Oznacza to, że skarga kasacyjna nie może być odrzucona a limine, bez

zastosowania

procedury

naprawczej.

Stanowisko

to

potwierdza

uchwała

powiększonego składu Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10, w

której stwierdzono, że: „Nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub

radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr

234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia

wyzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1

k.p.c.)”. Uchwale nadano moc zasady prawnej.

Nieprawidłowe zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. jako podstawy odrzucenia

skargi zdecydowało o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.

Natomiast zarzuty zażalenia nie są trafne.

Nie istnieje zakaz odrzucenia skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji po

doręczeniu skarżącej odpowiedzi na skargę strony przeciwnej. Nie wynika on z art.

3987 § 2 k.p.c. Przeciwnie skarga podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd

drugiej instancji w sytuacjach opisanych w art. 3986 § 2 k.p.c. Z tych samych

przyczyn skargę odrzuciłby Sąd Najwyższy, gdyby nie odrzucił jej sąd drugiej

instancji, czyli bez względu na to czy doszło do doręczenia odpisu skargi stronie

przeciwnej i jej odpowiedzi na skargę skarżącej (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Co do rodzaju opłaty od skargi – podstawowa czy stosunkowa - to zgodnie z

art. 35 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

decyduje tu pierwotna wartość przedmiotu sporu (z dalszą argumentacją jak w

powołanym przez Sąd Okręgowy postanowieniu Sądu Najwyższego z 23 listopada

2006 r., II PZ 43/06). Analiza akt sprawy potwierdza relację (choćby uzasadnienie

wyroku Sądu pierwszej instancji), że wartość przedmiotu sporu przekraczała 50 tys.

zł

(powódka

dochodziła

odszkodowania

za

nierówne

traktowanie

i

zadośćuczynienia za mobbing w kwotach po 3.810 zł oraz wyrównania

wynagrodzenia za 3 lata w kwocie 42.210 zł, nadto diety 297 zł). To, że apelacja

nie została odrzucona ze względu na właściwą opłatę nie znosi obowiązku

prawidłowego opłacenia skargi kasacyjnej.

Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 394 1 §

2 i 3 oraz art. 39815 § 1 k.p.c.