Supreme Court quashes lower court dismissal of civil appeal due to improper application of fee statute after legislative change.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's decision dismissing the plaintiff's cassation appeal based on an incorrect fee calculation. Although the lower court applied a transitional rule requiring a proportional fee because the dispute value exceeded 50,000 PLN, the Supreme Court ruled that the appeal was filed after the statutory provision mandating such fees was abolished. Consequently, the appeal could not be rejected *a limine* for non-payment, and the procedural error necessitated overturning the dismissal. The court further clarified that the correct fee type depends on the original dispute value, not the appeal's procedural status.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego: The abolition of a statutory provision prohibiting the rejection of a cassation appeal for non-payment means such an appeal cannot be dismissed *a limine* without a corrective procedure, even if filed after the new law's entry into force.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 19/10
POSTANOWIENIE
Dnia 9 czerwca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)
SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)
SSN Romualda Spyt
w sprawie z powództwa N. R.
przeciwko Regionalnemu Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa […]
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 czerwca 2010 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 10 lutego 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę
kasacyjną powódki N. R. wniesioną od wyroku tego Sądu z 19 marca 2009 r., gdyż
przy wartości przedmiotu sporu przekraczającej 50 tys. zł skarga kasacyjna
powinna być opłacona opłatą stosunkową liczoną od wartości przedmiotu
zaskarżenia a nie opłatą podstawową 30 zł (postanowienie Sądu Najwyższego z 23
listopada 2006 r., II PZ 43/06, OSNP 2007 nr 23-24, poz. 353). Podstawę
odrzucenia skargi stanowił przepis art. 1302 § 3 k.p.c. Mimo jego uchylenia z dniem
1 lipca 2009 r. ustawą z 5 grudnia 2008 r. (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) przepis ten
stosuje się z mocy art. 8 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w
życie.
W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 398 6 § 2 w związku z art. 3987 § 1 i §
2 k.p.c., albowiem „niesłusznie" skarga kasacyjna została odrzucona po doręczeniu
powódce zarządzenia z 18 września 2009 r. o doręczeniu odpowiedzi strony
przeciwnej na skargę kasacyjną. Naruszono zatem art. 398 7 § 2 k.p.c., stanowiący,
że po zarządzeniu doręczenia odpowiedzi skarżącemu, sąd drugiej instancji
niezwłocznie przedstawia skargę kasacyjną i odpowiedź wraz z aktami sprawy
Sądowi Najwyższemu. Niezależnie, postanowienie o odrzuceniu skargi było
niezgodne również z art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 35 zdanie drugie ustawy z
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych, albowiem niesłusznie Sąd Okręgowy przyjął,
iż wartość przedmiotu sporu w sprawie jest wyższa od 50 tys., a co za tym idzie,
opłata uiszczona od skargi powinna być opłatą stosunkową liczoną do wartości
przedmiotu zaskarżenia.
W odpowiedzi pozwana wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów
zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie niezasadnie odrzuciło skargę kasacyjną na
podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Skarga kasacyjna została wniesiona po uchyleniu
tego przepisu 1 lipca 2009 r. Zauważył to Sąd Okręgowy, lecz błędnie przyjął, że w
takiej sytuacji przepis ten stosuje się z mocy art. 8 ustawy zmieniającej z 5 grudnia
2008 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie. Wszczęcie
postępowania w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej ustawy oznacza jednak wszczęcie
postępowania kasacyjnego przez wniesienie skargi kasacyjnej. Jeżeli więc skarga
kasacyjna wpłynęła po wejściu w życie ustawy nowelizującej, to nie ma do niej
zastosowania art. 1302 § 3 k.p.c., zatem nie może być odrzucona na podstawie
tego przepisu. Uchylenie art. 1302 § 3 k.p.c. oznaczało zamiar prawodawcy
usunięcia przepisu sankcjonującego odrzucenie a limine nienależycie opłaconej
skargi kasacyjnej wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika. Po uchyleniu
przepisu przewidziana w nim sankcja upadła i nie znajduje innego umocowania.
Oznacza to, że skarga kasacyjna nie może być odrzucona a limine, bez
zastosowania
procedury
naprawczej.
Stanowisko
to
potwierdza
uchwała
powiększonego składu Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10, w
której stwierdzono, że: „Nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub
radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr
234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia
wyzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1
k.p.c.)”. Uchwale nadano moc zasady prawnej.
Nieprawidłowe zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. jako podstawy odrzucenia
skargi zdecydowało o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.
Natomiast zarzuty zażalenia nie są trafne.
Nie istnieje zakaz odrzucenia skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji po
doręczeniu skarżącej odpowiedzi na skargę strony przeciwnej. Nie wynika on z art.
3987 § 2 k.p.c. Przeciwnie skarga podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd
drugiej instancji w sytuacjach opisanych w art. 3986 § 2 k.p.c. Z tych samych
przyczyn skargę odrzuciłby Sąd Najwyższy, gdyby nie odrzucił jej sąd drugiej
instancji, czyli bez względu na to czy doszło do doręczenia odpisu skargi stronie
przeciwnej i jej odpowiedzi na skargę skarżącej (art. 3986 § 3 k.p.c.).
Co do rodzaju opłaty od skargi – podstawowa czy stosunkowa - to zgodnie z
art. 35 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
decyduje tu pierwotna wartość przedmiotu sporu (z dalszą argumentacją jak w
powołanym przez Sąd Okręgowy postanowieniu Sądu Najwyższego z 23 listopada
2006 r., II PZ 43/06). Analiza akt sprawy potwierdza relację (choćby uzasadnienie
wyroku Sądu pierwszej instancji), że wartość przedmiotu sporu przekraczała 50 tys.
zł
(powódka
dochodziła
odszkodowania
za
nierówne
traktowanie
i
zadośćuczynienia za mobbing w kwotach po 3.810 zł oraz wyrównania
wynagrodzenia za 3 lata w kwocie 42.210 zł, nadto diety 297 zł). To, że apelacja
nie została odrzucona ze względu na właściwą opłatę nie znosi obowiązku
prawidłowego opłacenia skargi kasacyjnej.
Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 394 1 §
2 i 3 oraz art. 39815 § 1 k.p.c.