Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 18/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for late appeal request rejection due to lack of explicit request under Art. 380 CPC.

Numero d'incarto II PZ 18/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court decision rejecting both a late appeal and a late request to restore the appeal deadline. The appellant's lawyer argued that the lower court erred in treating the appeal as a whole, but the court held that the appeal explicitly covered the entire judgment without a separate, explicit request to review the deadline rejection under Art. 380 of the Code of Civil Procedure. Consequently, the court ruled that the lower court correctly rejected the late request as untimely and the appeal as inadmissible for lacking the specific procedural requirement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 380 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.: An appeal against a non-appealable order rejecting a request to restore a deadline is admissible only if the appellant explicitly requests its review in the appeal document, as general arguments regarding the deadline do not constitute such a request.

Parole chiave

Generato dall'IA
request to restore deadline non-appealable order explicit request requirement Code of Civil Procedure procedural time limit appeal admissibility professional representative inattività successiva alla sospensione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 380 k.p.c.
Skarżący nie zawarł natomiast w zażaleniu ani stosownego wniosku, o którym stanowi art. 380 k.p.c., ani nawet nie powołał się na ten przepis.
Art. 394 § 1 k.p.c.
sprzeciwu od wyroku zaocznego) sąd powinien jednocześnie odrzucić środek odwoławczy lub środek zaskarżenia i to postanowienie, jako kończące postępowanie w sprawie, podlega zaskarżeniu (art. 394 § 1 k.p.c.; co do postanowień sądu drugiej instancji – por.
Art. 394 § 1 ust. 1 k.p.c.
356, 359, art. 394 § 1).
Art. 394 § 1 ust. 2 k.p.c.
356, 359, art. 394 § 1).
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 zdanie pierwsze k.p.c.; zob.
Art. 398 § 14 k.p.c.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 stycznia 2014 r., II UZ 63/13, LEX nr 1418894; z dnia 19 stycznia 2012 r., IV CZ 109/11, LEX nr 1169154; z dnia 12 lipca 2012 r., I CZ 76/12, LEX nr 1228772).Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 169 § 1 k.p.c
Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik nadała do Sądu w dniu 13 października 2017 r., a zatem 23 dni po terminie określonym w art. 169 § 1 k.p.c.
art. 50 § 3 pkt 2 k.p.c
Zgodnie z art. 50 § 3 k.p.c.
art. 50 § 3 k.p.c
Zgodnie z art. 50 § 3 k.p.c.
art. 49 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 18/18 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący)‎SSN Bohdan Bieniek‎SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) w sprawie z powództwa W. S.‎przeciwko W. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.‎o odprawę pieniężną,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 26 września 2018 r.,‎zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt III APa […], 1. oddala zażalenie;

2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w W. na rzecz adwokata A. M. kwotę 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych), powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu zażaleniowym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 6 lutego 2018 r. odrzucił wniosek W. S. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r. odrzucające jego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 stycznia 2011 r. (pkt 1) i odrzucił zażalenie na to postanowienie (pkt 2).W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 24 sierpnia 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokat A. M. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego.

Ustanowiona pełnomocnik w dniu 14 września 2017 r. dokonała lustracji akt niniejszej sprawy, jak również dokonała kserokopii wybranych kart. W dniu 18 października 2017 r. wywiodła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na punkt pierwszy postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 stycznia 2017 r. Do wniosku pełnomocnik dołączyła również zażalenie na punkt pierwszy postanowienia z dnia 19 stycznia 2017 r.Sąd Apelacyjny uznał, że wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić jako spóźniony. Przyjął, że w dniu 14 września 2017 r. ustała przyczyna uchybienia terminowi do wywiedzenia przez pełnomocnika mającego zdolność postulacyjną zażalenia i to od tej właśnie daty należało liczyć tygodniowy termin, który upłynął w dniu 21 września 2017 r.

Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik nadała do Sądu w dniu 13 października 2017 r., a zatem 23 dni po terminie określonym w art. 169 § 1 k.p.c. W związku z powyższym Sąd Apelacyjny odrzucił także zażalenie wywiedzione wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.Powód W. S. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego mający istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 50 § 3 pkt 2 k.p.c., przez wydanie orzeczenia kończącego sprawę przez sędziów objętych wnioskiem o wyłączenie sędziego przed rozstrzygnięciem wniosku w tym zakresie oraz sprzeczność istotnych ustaleń z treścią materiału dowodowego przez przyjęcie, że wraz z pierwszą lustracją akt przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu ustała przyczyna uchybienia terminu, podczas gdy lustracja ta została dokonana w zakresie zbadania zasadności złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 10 sierpnia 2017 r.W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia wzięli udział sędziowie objęci wnioskiem o ich wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie:

M. K.-W., M. T. i B. L.. Postanowieniem z 11 stycznia 2018 r., Sąd Apelacyjny w […] (sygn. akt VIA Co […]) oddalił wniosek o wyłączenie wymienionych powyżej sędziów. Postanowienie to zostało zaskarżone przez powoda. Postępowanie zażaleniowe nie zostało zakończone i postanowienie Sądu Apelacyjnego z 11 stycznia 2018 r., nie jest prawomocne; dopiero prawomocne postanowienie oddalające wniosek o wyłączenie sędziego pozwala stwierdzić, że wniosek o wyłączenie został rozstrzygnięty. Oznacza to, że sędziowie objęci wnioskiem nie mogli wydać postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia i odrzuceniu zażalenia, jako że jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie.„Z daleko posuniętej ostrożności procesowej” podniesiono również zarzut błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Apelacyjny w zakresie określenia daty ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia zażalenia przez pełnomocnika z urzędu.

Sąd Apelacyjny przyjął, że tygodniowy termin od ustania przyczyny uchybienia należy liczyć od daty lustracji akt sprawy przez pełnomocnika z urzędu. Takie stanowisko jest całkowicie nieuzasadnione. Pierwsze zapoznanie się z tak obszerną sprawą nie może stanowić dowodu pełnej znajomości akt przez ustanowionego pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnik został ustanowiony do reprezentowania powoda w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym. Pracownik Biura Obsługi Interesantów poinformował pełnomocnika o wysłaniu odpowiedniej korespondencji.

Przeglądając akta 14 września 2017 r., pełnomocnik rzeczonej korespondencji jeszcze nie otrzymał, a sama lustracja akt skierowana była na analizę zasadności innego postanowienia - z dnia 10 sierpnia 2017 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi 26 września 2017 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 3 k.p.c. Do czasu rozstrzygnięcia wniosku o wyłączenie sędziego sędzia, którego dotyczy wniosek, może podejmować dalsze czynności; nie może zostać wydane orzeczenie lub zarządzenie kończące postępowanie w sprawie.Pod rządem komentowanego przepisu w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015 r., poz. 1311) już od chwili wniesienia wniosku o wyłączenie sędzia objęty wnioskiem nie mógł dokonywać czynności w sprawie.

Dopuszczono jedynie możliwość podejmowania czynności niecierpiących zwłoki. Współcześnie sędzia może podejmować wszystkie niezbędne czynności, z wyjątkiem orzeczenia lub zarządzenia kończącego postępowanie w sprawie. Pojęcie „postanowienie (zarządzenie) kończące postępowanie w sprawie” podlega opisowi w opozycji do pojęcia „postanowienie niekończące postępowania w sprawie” (np. art. 356, 359, art. 394 § 1). Postanowienie (zarządzenie) kończy postępowanie wtedy, gdy – uprawomocniwszy się – trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty w danej instancji (por. np. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22).Wobec powyższego zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r., odrzucające skargę powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 stycznia 2011 r., jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (w sprawie o wznowienie postępowania).Wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie przez sędziego, co do którego złożono wniosek o jego wyłączenie na podstawie art. 49 k.p.c., nie powoduje nieważności postępowania, gdyż takie naruszenie prawa procesowego nie zostało w art. 379 pkt 4 k.p.c. zakwalifikowane jako przyczyna nieważności.

Zgodnie z nim bowiem nieważność postępowania zachodzi wtedy, gdy w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Chodzi tu zatem o przypadki wymienione w art. 48 § 1 k.p.c. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2001 r., I CKN 995/00, LEX nr 1167299; z dnia 25 listopada 2015 r., II CSK 752/14, LEX nr 1943239; z dnia 20 kwietnia 2018 r., V CSK 595/17, LEX nr 2500501).W rezultacie czynności podejmowane przez sędziego wbrew zakazowi wskazanemu w art. 50 § 3 k.p.c. nie powodują nieważności postępowania, a co najwyżej uchybienie procesowe, który może wpłynąć na wynik sprawy.

Wykazanie takiej zależności staje się możliwe wtedy, gdy wniosek o wyłączenie sędziego okaże się uzasadniony. Ponieważ zażalenie powoda na postanowienia oddalające o jego wniosek o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów został oddalony postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 25 czerwca 2018 r. - jako nieuzasadniony, nie można uznać, że uchybienie art. 50 § 3 k.p.c. miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Sądu Apelacyjnego z dnia 6 lutego 2018 r.Postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu (oddalające, uwzględniające lub odrzucające wniosek) nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu na podstawie art. 394 § 1, w tym także wtedy, gdy dotyczy terminu do wniesienia środka odwoławczego lub środka zaskarżenia.

W wypadku odrzucenia lub oddalenia przez sąd wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego (np. apelacji) lub innego środka zaskarżenia (np. sprzeciwu od wyroku zaocznego) sąd powinien jednocześnie odrzucić środek odwoławczy lub środek zaskarżenia i to postanowienie, jako kończące postępowanie w sprawie, podlega zaskarżeniu (art. 394 § 1 k.p.c.; co do postanowień sądu drugiej instancji – por. także art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.). Rozpatrując zażalenie, sąd może – na wniosek skarżącego – rozpatrzyć także postanowienie odrzucające lub oddalające wniosek o przywrócenie terminu (art. 380 w zw. z art. 397 § 2 zdanie pierwsze k.p.c.; zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNAPiUS 2000 nr 24, poz. 887 z glosą W.

Broniewicza, OSP 2001, z. 5, poz. 257 i n.; uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2008 r., III CZP 119/07, OSNC-ZD 2008, nr D, poz. 98; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 czerwca 2014 r., IV CZ 36/14, LEX nr 1495946; z dnia 24 września 2015 r., V CZ 49/15, LEX nr 1827144).Niezaskarżalne postanowienie oddalające (odrzucające) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (tu: na odrzucenie skargi o wznowienie postępowania) może być poddane kontroli Sądu Najwyższego na podstawie art. 380 k.p.c. przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania, ma bowiem niewątpliwie wpływ na to rozstrzygnięcie.

Warunkiem przeprowadzenia takiej kontroli jest jednak złożenie we wnoszonym przez profesjonalnego pełnomocnika środku odwoławczym wyraźnego wniosku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2006 r., I CZ 81/06, OSNC 2007 nr 2, poz. 36, z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 53/06, LEX nr 846607 i z dnia 21 sierpnia 2014 r., IV CZ 43/14, LEX nr 1544216).Z konstrukcji sporządzonego przez pełnomocnika będącego adwokatem zażalenia jednoznacznie wynika, że tym środkiem odwoławczym zostało objęte postanowienie Sądu drugiej instancji w całości, a więc nie tylko w zakresie odrzucającym zażalenie, ale także w części odnoszącej się do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej.

Skarżący nie zawarł natomiast w zażaleniu ani stosownego wniosku, o którym stanowi art. 380 k.p.c., ani nawet nie powołał się na ten przepis. Zawarte w zażaleniu rozważania dotyczące okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie mogą być same w sobie uznane za taki wniosek i wywołać określonego w art. 380 k.p.c. skutku polegającego na zweryfikowaniu postanowienia w części objętej jego pkt 1, a dotyczącej oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie podziela przyjęte w judykaturze stanowisko, że w środku zaskarżenia wnoszonym przez profesjonalnego pełnomocnika wniosek taki powinien zostać jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania pismom wnoszonym przez takich pełnomocników treści wprost w nich niewyrażonych (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 stycznia 2014 r., II UZ 63/13, LEX nr 1418894; z dnia 19 stycznia 2012 r., IV CZ 109/11, LEX nr 1169154; z dnia 12 lipca 2012 r., I CZ 76/12, LEX nr 1228772).Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.