Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 14/10 Generato dall'IA

Supreme Court sets aside lower court order charging civil litigation costs against a party exempted from such fees.

Numero d'incarto II PZ 14/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court set aside a lower court order that charged the plaintiff with court costs, reversing the appellate court's decision. The plaintiff argued that since they were exempted from court costs by a prior ruling, they could not be charged under Article 113 of the Civil Costs Act. The court held that because the plaintiff had no claim to recover against the defendant, the statutory conditions for shifting costs to the exempted party were not met, making the lower court's order legally invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 96 ust. 1 pkt 10; Art. 113 ust. 1, 2, 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: A party exempted from court costs cannot be charged with them if the opposing party has no claim to recover costs from them.

Parole chiave

Generato dall'IA
court costs civil litigation party exemption cost shifting Supreme Court civil procedure legal fees

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 113 ust. 2 4 w związku z art. 13 i art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
zawartego w pkt IV wyroku – stosownie do uzasadnienia – jest przepis art. 113 ust.
Art. 96 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
z art. 96 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w
Art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
zawartego w pkt IV wyroku – stosownie do uzasadnienia – jest przepis art. 113 ust.
Art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
zawartego w pkt IV wyroku – stosownie do uzasadnienia – jest przepis art. 113 ust.
Art. 398 15 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 398 15 § 1 zdanie pierwsze
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 14/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 sierpnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. G.

przeciwko F. Sp. z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 sierpnia 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie zawarte w pkt IV wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 23 grudnia 2009 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa A. G. przeciwko F. Spółka z o.o.

o zapłatę, po rozpoznaniu apelacji powódki oraz zażalenia pozwanej, od wyroku

Sądu Okręgowego – Sądu Pracy z dnia 8 września 2009 r.: oddalił apelację (pkt I.);

zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1000 zł. tytułem zwrotu części

kosztów procesu za drugą instancję (pkt II.); oddalił zażalenie pozwanego (pkt III.);

nakazał ściągnąć od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego kwotę

1000 zł. tytułem części kosztów sądowych (IV.). Podstawą prawną rozstrzygnięcia

zawartego w pkt IV wyroku – stosownie do uzasadnienia – jest przepis art. 113 ust.

4 w związku z art. 13 i art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).

Powyższe postanowienie powódka zaskarżyła zażaleniem wnosząc o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i

nieobciążanie

powódki

kosztami

sądowymi oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania

zażaleniowego według norm przepisanych.

Wnosząca zażalenie zarzuciła naruszenie art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że

w postępowaniu była zwolniona od kosztów sądowych i wobec tego nie było

podstaw do obciążenia jej kosztami sądowymi na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca

została

zwolniona

od

kosztów

sądowych

na

podstawie

postanowienia Sądu Okręgowego – Sądu Pracy z dnia 10 czerwca 2009 r. Zgodnie

z art. 96 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) strona, która została

zwolniona od kosztów sądowych przez sąd – w zakresie przyznanego jej

zwolnienia – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, które zgodnie z art.

2 ust. 1 powołanej ustawy obejmują opłaty i wydatki.

Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub

których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu

kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego

podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie

kosztów procesu.

Wobec oddalenia powództwa wyrokiem Sądu pierwszej instancji i oddalenia

apelacji powódki w wyroku Sądu drugiej instancji nie zachodziły podstawy do

obciążenia kosztami sądowymi strony pozwanej. Zgodnie z art. 113 ust. 2

powołanej ustawy koszty nieobciążające przeciwnika sąd w orzeczeniu kończącym

sprawę w instancji nakazuje ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz: strony,

której czynność spowodowała ich powstanie. Sytuacja taka nie zachodzi, bo nie ma

roszczenia zasądzonego na rzecz strony, której czynność spowodowała koszty.

Stosownie zaś do art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od

przewidzianego w ust. 2 i 3 obciążenia kosztami. Zastosowanie tego przepisu nie

było uprawnione, skoro – jak wyżej przedstawiono – nie miała miejsca ani sytuacja

określona w ust. 2 ani też w ust. 3 art. 113 ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych.

Wobec powyższego – uznając zasadność zarzutu zażalenia – Sąd

Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 398 15 § 1 zdanie pierwsze

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.