Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 12/11 Generato dall'IA

Supreme Court sets lawyer fees for wrongful dismissal compensation cases at minimum rates, rejecting value-based calculation.

Numero d'incarto II PZ 12/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court reversed the lower court's decision to award 900 zł in legal fees, reducing it to 60 zł. The plaintiff argued that fees should be based on the case value rather than a fixed minimum because the lawyer only attended the appeal hearing. The court held that for wrongful dismissal compensation claims, the statutory minimum fee applies regardless of the dispute's value or the lawyer's workload.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; The court established that for claims seeking compensation for wrongful dismissal, the minimum fee rate applies, rejecting the argument that value-based fees should be used due to the possibility of alternative remedies.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal fees calculation wrongful dismissal compensation advocate minimum fee labor law procedure costs of legal representation statutory fee schedule appeal court decision

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
§ 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
art. 398 § 16 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 16 k.p.c.
art. 394 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 45 § 1 k.p
pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 § 1 k.p.
art. 56 § 1 k.p
albo z art. 56 § 1 k.p., zamiast z roszczeniem o
art. 58 k.p
§ 1 w związku z art. 58 k.p., stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust.
art. 3941 § 3 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 12/11

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa M. W.

przeciwko BSJP

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 czerwca 2011 r.,

zażalenia powódki na wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych

z dnia 10 lutego 2011 r.,

zmienia zaskarżone postanowienie i zasądza od powódki M.

W. na rzecz BSJP Sp. z o.o. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy Wydział Pracy, oddalił

apelację powódki -

M. W.– od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 lipca 2010 r., oddalającego powództwo o

odszkodowanie przeciwko BSJP Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością oraz

zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 900 zł tytułem zwrotu stronie

pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

Pełnomocnik powódki wniósł zażalenie na postanowienie o przyznaniu

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stronie pozwanej w instancji odwoławczej

w kwocie 900 zł, wnosząc o jego zmianę i przyznanie tych kosztów w kwocie 60 zł.

W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono, że „Sąd przyznał pełnomocnikowi

pozwanego kwotę 900 zł, bowiem jak można się domyśleć, Sąd II Instancji kierował

się wartością przedmiotu sporu. Z takim rozstrzygnięciem nie sposób się jednak

zgodzić, szczególnie biorąc pod uwagę nakład pracy pełnomocnika pozwanego,

który wziął udział jedynie w rozprawie apelacyjnej.”

Skarżący podniósł, że nie można jednocześnie tracić z widoku, że w § 12

ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.) - ustawodawca przewidział wynagrodzenie pełnomocnika za

udział w tego rodzaju sprawach, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zdaniem skarżącego, brak jest więc podstaw, by stosować stawki zależne od

wartości przedmiotu sporu wymienione w § 6 tego rozporządzenia, skoro przepis

szczególny stanowi w sposób jednoznaczny o wysokości wynagrodzenia za

prowadzenie określonej sprawy. W tej sytuacji przyznawanie pełnomocnikowi

pozwanego, którego nakład pracy ograniczył się do jednorazowego stawiennictwa

w Sądzie na rozprawie apelacyjnej, kwoty tak wygórowanej, nie może nawet

znaleźć uzasadnienia nakładem pracy włożonym przez tego pełnomocnika w

prowadzenie sprawy.

Podkreślono też, że powódka od samego początku dochodziła w niniejszej

sprawie odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę.

W odpowiedzi na zażalenie strona pozwana wniosła o jego oddalenie i

zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Kwestia rodzaju opłaty za czynności radcy

prawnego (także adwokata) z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku

pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 § 1 k.p. i art. 56 § 1 nie była

rozstrzygana jednolicie. Przyjmowano więc z jednej strony, że rozwiązanie

wynikające z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu oraz z

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.), polegające na przyznaniu stawek minimalnych za prowadzenie spraw, w

których pracownik dochodzi uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, czy

przywrócenia do pracy (odpowiednio § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 1

przywołanych rozporządzeń) i zarazem potraktowanie takiego samego rodzaju

spraw odmiennie, ze względu na możliwość zasądzenia alternatywnego roszczenia

w postaci odszkodowania (§ 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzeń), a co

za tym idzie innego sposobu ustalania wysokości opłaty za czynności

pełnomocnika, jest wadliwe. Wedle innego poglądu gramatyczna (językowa)

wykładnia przepisów § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzeń w

sprawie opłat prowadzi do wniosku, że traktują one zdecydowanie odrębnie i

odmiennie sytuację, w której pracownik dochodzi uznania wypowiedzenia umowy o

pracę za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy (pkt 1) i sytuację, w której

domaga się zasądzenia na jego rzecz odszkodowania za niezgodne z prawem lub

nieuzasadnione wypowiedzenie mu umowy o pracę lub rozwiązanie umowy bez

wypowiedzenia (pkt 2). Dosłowne brzmienie § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2

rozporządzeń w sprawie opłat nie daje podstaw do wyłączenia z kategorii spraw "o

odszkodowanie" tych spraw, w których pracownik występuje z roszczeniem o

odszkodowanie z art. 45 § 1 k.p. albo z art. 56 § 1 k.p., zamiast z roszczeniem o

uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy.

Powyższy problem stał się przedmiotem rozstrzygnięcia w uchwale składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2011 r., I PZP 6/10

(niepublikowanej), której nadano moc zasady prawnej. Zgodnie z jej treścią,

podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa

prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56

§ 1 w związku z art. 58 k.p., stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt

1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Moc wiążąca tej zasady prawnej

dotyczy wprawdzie powołanych w niej przepisów, a nie przepisów rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielanej z urzędu oraz art. 45 § 1 k.p., lecz z uwagi na to, że są

to unormowania analogiczne, przyjęcie poglądu odmiennego nie może znaleźć

akceptacji. Stąd też należna od powódki kwota zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu odwoławczym przed Sądem Okręgowym wynosi 60

zł (§ 12 ust. 1 pkt 1 w związku z § 11 ust. 1 pkt 1 ostatnio przywołanego

rozporządzenia).

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 16 k.p.c. związku z

art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.