Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 1/09 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed because claim value is limited to second instance judgment scope, excluding unappealed first instance requests.

Numero d'incarto II PZ 1/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a labor court decision rejecting the plaintiff's claim for reinstatement. The plaintiff argued that the case value should be based on the original non-monetary claim for reinstatement, which exceeded the statutory threshold. The court ruled that the value of the subject matter for cassation purposes is determined solely by the scope of the second instance judgment, which only addressed the monetary compensation awarded in the first instance. Consequently, the appeal was rejected because the remaining claim for reinstatement was not part of the second instance proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 2 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 13 k.p.c.: The value of the subject matter of a cassation appeal is determined by the scope of the second instance judgment, excluding claims from the first instance that were not appealed.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal value second instance scope labor law threshold unappealed first instance subject matter determination

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 2 pkt 1 k.p.c.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może obejmować roszczeń zgłoszonych w pozwie, lecz niebędących przedmiotem rozstrzygnięcia sądu odwoławczego z tego względu, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji (art. 398 2 §
Art. 398 § 13 k.p.c.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może obejmować roszczeń zgłoszonych w pozwie, lecz niebędących przedmiotem rozstrzygnięcia sądu odwoławczego z tego względu, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji (art. 398 2 §
Art. 398 § 14 k.p.c.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może obejmować roszczeń zgłoszonych w pozwie, lecz niebędących przedmiotem rozstrzygnięcia sądu odwoławczego z tego względu, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji (art. 398 2 §
Art. 19 § 1 k.p.c.
sposobu ustalania wartości przedmiotu sporu”; 2) art. 19 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 231 k.p.c.
Ustalona w oparciu o art. 231 k.p.c. dla tak sformułowanego roszczenia wartość
art. 39813 § 1 k.p.c
zdanie pierwsze w związku z art. 39813 § 1 k.p.c.).
art. 3986 § 2 k.p.c
działając na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną powódki Renaty S.
art. 231 k.p.c
Ustalona w oparciu o art. 231 k.p.c.
art. 19 k.p.c
231 k.p.c.), a zaczęła wyznaczać zasądzona na rzecz powódki kwota odszkodowania (art. 19 k.p.c.), która nie
art. 19 § 1 k.p.c
sposobu ustalania wartości przedmiotu sporu”; 2) art. 19 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PZ 101/02
III ZP 28/01
Civil court ruled that monetary claim value is the claimed amount, not one year's salary under labor law.
I PK 263/02
30 stycznia 2003 r., I PK 263/02, Monitor Prawa Pracy-wkładka 2004 nr 1, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 19 marca 2009 r.

II PZ 1/09

Wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może obejmować roszczeń zgłoszonych w pozwie, lecz niebędących przedmiotem rozstrzygnięcia sądu odwoławczego z tego względu, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji (art. 398 2 §

1 k.p.c. zdanie pierwsze w związku z art. 39813 § 1 k.p.c.).

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Herbert Szurgacz,

Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca

2009 r. sprawy z powództwa Renaty S. przeciwko S.P. Spółce z o.o. w W. o odszkodowanie, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 8 października 2008 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 października 2008 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu,

działając na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną powódki Renaty S. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2008 r. z uwagi

na wartość przedmiotu zaskarżenia niesięgającą progu określonego w art. 398 2 k.p.c.

Sąd Okręgowy wskazał, że powódka w pozwie domagała się uznania za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, a w razie upływu okresu wypowiedzenia

przywrócenia do pracy w S.P. Spółce z o.o. w W. na poprzednim stanowisku pracy.

Ustalona w oparciu o art. 231 k.p.c. dla tak sformułowanego roszczenia wartość

przedmiotu sporu wynosiła 30.540 zł. Sąd Rejonowy, w miejsce zgłoszonego żądania przywrócenia do pracy, zasądził na rzecz powódki odszkodowanie w kwocie

7.635 zł, a rozstrzygnięcie to nie zostało przez powódkę zaskarżone. Wyrokiem z

dnia 17 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, po uwzględnieniu apelacji strony

pozwanej, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo oddalił. W zaistniałej sytuacji procesowej wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną przestała wyznaczać suma wynagrodzenia za pracę za rok (art. 231 k.p.c.), a zaczęła wyznaczać zasądzona na rzecz powódki kwota odszkodowania (art. 19 k.p.c.), która nie

jest wystarczająca do uznania skargi kasacyjnej za dopuszczalną.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka zarzuciła naruszenie: 1)

art. 231 k.p.c., „poprzez wadliwe jego niezastosowanie w sytuacji, w której powódka

wystąpiła w pozwie z roszczeniem o przywrócenie do pracy, tj. roszczeniem majątkowym niepieniężnym, a cytowany przepis reguluje sposób oznaczenia wartości

przedmiotu sporu w sprawach o roszczenia pracowników dotyczące nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy, tzn. ma właśnie zastosowanie tylko do roszczeń majątkowych niepieniężnych, a zmiana powództwa w toku procesu nie zmieniła

sposobu ustalania wartości przedmiotu sporu”; 2) art. 19 § 1 k.p.c. w związku z art.

3982 § 1 k.p.c., przez wadliwe ich zastosowanie w sytuacji, w której wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza kwotowy próg dopuszczalności skargi kasacyjnej w

sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że stosownie do art. 26 w

związku z art. 25 w związku z art. 19 § 2 k.p.c., poza przypadkami określonymi w

tych przepisach, wartość przedmiotu sporu oznaczona w pozwie nie podlega badaniu

i ustaleniu w innej kwocie niż oznaczona w pozwie. W rezultacie wartość przedmiotu

sporu przed Sądem drugiej instancji przekształciła się automatycznie w wartość

przedmiotu zaskarżenia w wysokości odpowiadającej wskazanej przez powódkę

kwocie, która przekracza próg dopuszczalności skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. Stosownie do art. 3981 §

1 k.p.c., od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie strona, Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., skarga ka-

sacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawach gospodarczych - niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Z

kolei stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną

w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze

jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Analiza wymienionych wyżej przepisów wskazuje, że wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie zawsze jest tożsama z wartością przedmiotu

sporu, czyli kwotą właściwą dla chwili wniesienia pozwu, ale wyznaczona jest przez

objęty granicami zaskarżenia przedmiot rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. Wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie może więc przekraczać wartości

żądania, co do którego powództwo zostało oddalone prawomocnym wyrokiem sądu

odwoławczego (por. między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2002 r., I PZ 101/02, LEX nr 74714). Inaczej rzecz ujmując, wartość przedmiotu

zaskarżenia, którego dotyczy skarga kasacyjna, może obejmować tylko roszczenia

będące przedmiotem sporu w postępowaniu odwoławczym, które stronie wnoszącej

skargę zostały oddalone przez sąd drugiej instancji i których z tego względu dochodzi w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna nie może natomiast obejmować

roszczeń co prawda zgłoszonych w pozwie, jednakże niebędących przedmiotem rozstrzygnięcia sądu odwoławczego z tego względu, że strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji.

Rację ma skarżąca o ile wywodzi, że art. 231 w związku z art. 19 § 2 k.p.c. w

zakresie, w jakim reguluje sposób oznaczenia wartości przedmiotu sporu w sprawach o roszczenia pracowników wymienione w tym przepisie, ma zastosowanie do

roszczeń majątkowych niepieniężnych (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6

grudnia 2001 r., III ZP 28/01, OSNAPiUS 2002 nr 15, poz. 350). Taką też wartość

miał przedmiot sporu określony żądaniem zgłoszonym w pozwie. Jednakże skarżąca

pomija okoliczność, że - z uwagi na niezaskarżenie przez nią rozstrzygnięcia Sądu

pierwszej instancji - przedmiotem rozpoznania przez Sąd odwoławczy nie było żądanie określone w art. 231 k.p.c., ale wyłącznie zasądzone na rzecz powódki przez Sąd

Rejonowy, w miejsce przywrócenia do pracy, odszkodowanie w kwocie 7.635 zł. Jest

ono niewątpliwie roszczeniem majątkowym pieniężnym, dla którego sposób oznaczenia wartości przedmiotu sporu podlegającego rozpoznaniu na danym etapie po-

stępowania określa art. 19 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

30 stycznia 2003 r., I PK 263/02, Monitor Prawa Pracy-wkładka 2004 nr 1, poz. 10).

Taki był przedmiot rozpoznania i rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji (oddalenie

roszczenia powódki w zakresie odszkodowania) i z niego wynika wartość zaskarżenia w skardze kasacyjnej. W postępowaniu kasacyjnym przedmiotem zaskarżenia

może być tylko to, co do czego wyrokował sąd drugiej instancji. Roszczenie skarżącej o przywrócenie do pracy nie było objęte rozpoznaniem w postępowaniu odwoławczym z uwagi na niezaskarżenie przez nią w tym zakresie wyroku Sądu pierwszej

instancji.

Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 398 14

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.