Cassation appeal dismissed; court held appeal inadmissible as it did not cite the specific regulation governing service certificate content.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a former customs officer against a final judgment confirming the legality of a service certificate. The appellant argued the certificate should reflect 'dismissal' rather than 'conversion to employment,' but the court found the appeal failed to cite the specific regulation defining the certificate's required content. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible under civil procedure law because it did not meet the statutory requirement to reference the correct legal basis.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 3, 4 k.p.c.; Art. 188 ust. 4 ustawy o KAS; An appeal to the Supreme Court is inadmissible if the appellant fails to cite the specific regulation governing the content of the contested administrative act, as the appeal must address the material legal basis directly.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PUNP 4/22 POSTANOWIENIE Dnia 8 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa P. R. przeciwko Skarbowi Państwa - Izbie Administracji Skarbowej w Białymstokuo sprostowanie świadectwa służby,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 8 lutego 2023 r.,skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Białymstokuz dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt V Pa 42/21, 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. nie obciąża skarżącego kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Białymstoku wyrokiem z 17 listopada 2021 r. oddalił apelację powoda P. R. od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z 1 czerwca 2021 r., który oddalił jego powództwo skierowane przeciwko Skarbowi Państwa – Izbie Administracji Skarbowej o sprostowanie świadectwa służby. Powód zakwestionował zapisy w punktach 3 i 4 świadectwa, wskazując, że stosunek służbowy ustał w wyniku przekształcenia w stosunek pracy na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej.
Powód domagał się, by świadectwo służby wskazywało, że stosunek służby ustał w wyniku zwolnienia ze służby, oraz by świadectwo zostało wydane według wzoru obowiązującego w czasie ustania stosunku służby.Sąd Rejonowy ustalił, że powód będąc funkcjonariuszem służby celno-skarbowej przyjął propozycję zatrudnienia od 1 czerwca 2017 r. jako pracownik na podstawie umowy o pracę. Zgodnie z art. 171 ust. 1 pkt 2 przepisów wprowadzających stosunek służby przekształcił się w stosunek pracy na podstawie umowy na czas nieokreślony.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał powodowi świadectwo służby wskazujące, że jego stosunek służbowy ustał w wyniku przekształcenia w stosunek pracy na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Sąd Rejonowy stwierdził, że świadectwo służby jest prawidłowe wobec faktycznej i prawnej podstawy przekształcenia określonej w ustawie. Świadectwo służby jest zgodne z rozporządzeniem wykonawczym określonym w art. 188 ust. 4 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz ze wzorem świadectwa służby ujętym w rozporządzeniu wykonawczym z chwili wydania powodowi świadectwa służby.
Na podstawie szerszej analizy kwestii materialnoprawnych Sąd Rejonowy uznał, że brak jest podstawy prawnej, aby utożsamiać przekształcenie stosunku służby w stosunek pracy ze zwolnieniem ze służby. Wprawdzie obydwa te zdarzenia wywołują ten sam skutek prawny w postaci ustania stosunku służbowego, ale nie oznacza to, że określeń: „przekształcenia stosunku służby w stosunek pracy” i „zwolnienie ze służby” przy wypełnianiu świadectwa służby można i należy używać zamiennie.Sąd Okręgowy w uzasadnieniu oddalenia apelacji powoda za trafną uznał interpretację przepisów przedstawioną przez Sąd Rejonowy.
W szczególności potwierdził, że rozporządzenie w sprawie świadectwa służby funkcjonariuszy służby celno-skarbowej określiło nowy wzór urzędowy tego dokumentu, uwzględniając podstawę prawną wskazywaną jako wadliwą w przypadku „ucywilnienia” przez Sąd Najwyższy w jednej ze swoich uchwał (z 19 lutego 2020 r., III PZP 7/19).Powód w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z 17 listopada 2021 r., V Pa 42/21, zarzucił naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego.Wypełniając dyspozycję art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., wskazał, iż powyższy wyrok jest niezgodny z art. 188 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz z art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r.
Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, jak również z art. 382 i 385 w zw. z art. 328 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 228 § 1 i § 2 k.p.c. w zw. z art. 316 k.p.c.W odniesieniu do warunku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., czyli uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy podał, iż oczywista szkoda jest wyraźna jednak nie jest obiektywnie mierzalna. „Należy wskazać, że art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tj.
Dz.U. z 2020 r. poz. 723 ze zm.) wskazuje, że „emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby”. W przypadku pozostawienia w wydanym powodowi świadectwie służby z dnia 02.12.2020 r., znak: […] w punktach 3 i 4 zapisu o "ustaniu stosunku służby" zamiast "zwolnieniu ze służby", a spełnianiu przez powoda wszystkich przesłanek do przyznania tzw. emerytury policyjnej - tj. posiadania 15 lat służby i posiadaniu stażu służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub służby w Służbie Celno-Skarbowej (vide: art. 12 ust. 1 i 2 w/w ustawy) powód może spotkać się z odmową przyznania świadczenia emerytalnego”.Pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., a zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga nie spełnia wszystkich warunków konstrukcyjnych i dlatego została odrzucona.Nie spełnia się warunek z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., czyli uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Rzecz w tym, iż przepis ten ma na uwadze szkodę wyrządzoną a nie hipotetyczną.Procesowa formuła skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest pochodną art. 4171 § 2 k.c. Chodzi więc o szkodę, która już istnieje (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I BP 34/07).
Skarżący natomiast wskazuje na możliwość wyrządzenia szkody, wszak nie twierdzi, iż wystąpił o emeryturę i z powodu wydanego świadectwa służby odmówiono mu przyznania świadczenia. Sposób zakończenia stosunku służby funkcjonariusza nie powinien być sporny, wobec tego, że stosunek służbowy ustał wskutek przekształcenia w stosunek pracy, a więc w sytuacji określonej w art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, co świadectwo jedynie potwierdza. W przypadku sporu o świadczenie emerytalne sąd samodzielnie ustala spełnienie przesłanek prawa materialnego, od których zależy określone świadczenie z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego.
Wykracza to ponad potrzebą argumentacji, gdyż w aspekcie warunku skargi z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. można poprzestać na stwierdzeniu, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi, a nie możliwość wystąpienia szkody w przyszłości (postanowienie Sądu Najwyższego z 21 listopada 2007 r., I BP 38/07).Skarga nie wypełnia też warunku z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., czyli wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny.
Chodzi o to, że przedmiotem sprawy głównej było tylko żądanie sprostowania świadectwa służby. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż „w przypadku powoda (który otrzymał swoje świadectwo służby w grudniu 2020 roku) podstawowe znaczenie mają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 lutego 2018 r. w sprawie świadectwa służby funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. z 2018 r., poz. 413), obowiązującego od 1 marca 2018 r. Rozporządzenie to zostało znowelizowane z dniem 30 września 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie świadectwa służby funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej z dnia 4 września 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1585).
W § 2 rozporządzenia z dnia 4 września 2020 r. wskazano, że do spraw w zakresie wydania, sprostowania świadectwa służby lub wydania jego odpisu rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Tak więc w niniejszej sprawie należało stosować rozporządzenie z dnia 16 lutego 2018 r. w brzmieniu zmienionym. Rozporządzenie z dnia 16 lutego 2018 r. określa szczegółowe dane, które powinno zawierać świadectwo służby, tryb jego wydawania i dokonywania sprostowań świadectwa służby, informacje, które są zamieszczane w świadectwie służby na żądanie funkcjonariusza oraz wzór formularza świadectwa służby (nowy od 30.09.2020 r.).
Z § 6 ww. rozporządzenia wynika, że funkcjonariusz może w terminie 7 dni od otrzymania świadectwa służby wystąpić do kierownika jednostki organizacyjnej z żądaniem jego sprostowania. Z kolei kierownik jednostki w terminie 7 dni od złożenia wniosku o sprostowanie albo wydaje nowe świadectwo służby - w przypadku uwzględnienia żądania, albo przesyła pisemną informację z podaniem przyczyny odmowy - w przypadku nieuwzględnienia żądania. Natomiast § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia (po zmianie) stanowi, że w świadectwie służby umieszcza się dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego funkcjonariusza, w tym m.in. dane dotyczące podstawy prawnej ustania stosunku służby.
§ 2 ust. 1 pkt. 3 i 4 rozporządzenia wskazują, że w świadectwie pracy zamieszcza się m.in. dane co do zajmowanego stanowiska i posiadanego stopnia służbowego w dniu zwolnienia ze służby, wygaśnięcia stosunku służbowego, wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej albo przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy; oraz dane co do podstawy prawnej zwolnienia ze służby, wygaśnięcia stosunku służbowego, wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej albo przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy. W korelacji w powyższymi unormowaniami, stanowiący załącznik do rozporządzenia nowy wzór świadectwa służby w punkcie 3 i 4 przewidział możliwość ujęcia w świadectwie pracy ustania stosunku służby w wyniku jego przekształcenia.
Zapisy rozporządzenia po zmianie korelują więc z zapisami ustawowymi odnośnie do sposobu ustania stosunku służby określonymi w przepisach wprowadzających”.Stanowisko to potwierdził Sąd drugiej instancji. Oznacza to, że w aspekcie zasadności żądania sprostowania świadectwa służby przepisy rozporządzenia dotyczące świadectwa służby nie są bez znaczenia, jako określające treść zapisów w świadectwie służby. Nie wystarczy zatem twierdzenie skargi, że wyrok jest niezgodny z art. 188 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o KAS oraz z art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z listopada 2016 r., bowiem bezpośrednim przedmiotem sporu w sprawie, w której wniesiono obecnie skargę, nie było to czy skarżący został zwolniony ze służby w rozumieniu art. 188 ust. 1 ustawy o KAS, lecz sprostowanie świadectwa służby.
Ponadto podstawą ustawową świadectwa służby nie jest art. 188 ust. 1, lecz art. 188 ust. 4 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe dane, które powinno zawierać świadectwo służby, tryb wydawania i dokonywania sprostowań świadectwa służby, informacje, które są zamieszczane w świadectwie służby na żądanie funkcjonariusza, oraz wzór formularza świadectwa służby, mając na względzie zapewnienie prawidłowości wydawanych świadectw.Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że względu na przedmiot sprawy, w aspekcie warunku z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., chodzi o przepisy § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 wskazanego przez Sąd powszechny rozporządzenia w sprawie świadectwa służby, czyli rozporządzenia wykonawczego do art. 188 ust. 4 ustawy o KAS.
W ramach tego warunku skarżący nie wskazuje, że objęty skargą wyrok jest niezgodny z tymi przepisami.Negatywnej oceny, czyli niespełnienia wskazanego warunku, nie zmienia odwołanie się przez skarżącego do przepisów procedury cywilnej – art. 382 i 385 w zw. z art. 328 § 1 i 2 k.p.c. oraz art. 228 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 316 k.p.c., bowiem regulacje te dotyczą postępowania przed Sądem powszechnym w sprawie głównej a nie materialnej podstawy rozstrzygnięcia tego Sądu. To zaś stanowi punkt odniesienia dla obecnej skargi, jednak – jak wskazano – właściwe przepisy nie zostały ujęte w ramach przesłanki skargi z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., co dopiero otwierałoby ocenę czy skarga jest zasadna.Z tych motywów, ze względu na niespełnienie wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 42412 k.p.c., zważając na przedmiot sprawy i wynik postępowania oraz przyczyny niepowodzenia (odrzucenia) skargi od razu trafnie zauważone w odpowiedzi na skargę.